14.03.2024, 09:23 ✶
Pojawienie się Dylana przyjęła z jednoczesną ulgą i niepokojem. Bo skoro był tu i on, i Jase... To opcje były dwie. Czy duchy po prostu mogą tak sobie chcieć zostać? Odmówić przejścia na drugą stronę, zażądać by mogły tu zostać? A może tak bardzo go kochała, że po prostu to była jedyna opcja i nikt nawet słowem się nie zająknął?
Gdy Brenna usiadła, Olivia uniosła brwi. Wyciągnęła notes, rysik. I zmieniła się w Brygadzistkę. Kurde, Quirke czasem zapominała, że Brenna pracowała w Brygadzie Uderzeniowej. Co prawda nie miała do czynienia z brygadzistami, ale ci, których spotykała na swojej drodze, byli... Specyficzni. Bardziej poważni, mniej roztrzepani. A ona była sobą, po prostu Brenną. Znała ją już trochę ale jakoś tak ciągle zdarzało jej się wypierać fakt pracy koleżanki w BUM.
- Dla nas czas płynie inaczej - odezwała się Jasie chłodno, chociaż ciężko było stwierdzić, czy ten chłód spowodowany był niechęcią, czy być może faktem, że rozmawiali no... z duchem. - Dylan Alderton. Nie zdziwię się, jeśli o mnie nie słyszeliście, mój pradziadek był jednym z podrzędnych wytwórców mioteł. Ojciec nie poszedł w jego ślady, podobnie jak ja. Mieszkałem tutaj, gdy jeszcze rodzice żyli. W 1820 roku razem z bratem, Erykiem, otrzymaliśmy zgłoszenie o dziwnym naszyjniku, przez który tutaj jestem. Był obłożony klątwą, która dotknęła także moją ukochaną Jasie. Erykowi udało się tego uniknąć, ale nie wiedział, jak ją zdjąć. Naszyjnik jest... był stary, miał co najmniej 500 lat. To była jakaś nieznana nam, potężna magia. Zajmowałem się dostarczaniem takich artefaktów do kolekcjonerów. Musiałem go przypadkowo dotknąć. Nie wiem, kiedy dokładnie to się stało, ale miałem wtedy 28 lat.
Dla duchów czas płynął zupełnie inaczej, tak jak już Dylan zauważył. Musiał tu być uwięziony przez wiele, wiele lat, skoro teraz mieli 1972 rok, a on w 1820 dostał informację o naszyjniku. Półprzezroczysta zjawa podpłynęła do Jasie i wykonała gest, jakby chciała chwycić ją za rękę.
- A ten naszyjnik... Jak wyglądał? - ruda poczuła, że musi się wtrącić, bo Dylan mówił dość ogólnikowo. Jakby chciał im przekazać jednocześnie wszystkie informacje i żadne. No i wydawało się, że trochę zboczył z tematu, gdy tylko znalazł się obok ukochanej.
- Nie wiem jak to się nazywa, chyba kolia? Miała kilka kamieni, takich niebieskich. Szafiry chyba. I kilka czarnych. Eryk mówił, że nie wszystkie kamienie były na swoim miejscu, gdy kupiec go odbierał.
Na pytanie czy chcą tu zostać na wieczność nie odpowiedziało żadne z nich. Tylko Dylan odrobinę się skrzywił. Bo miał przy sobie ukochaną i ta wieczność nie była perspektywą całkowicie złą, lecz... Wiszenie pomiędzy śmiercią a życiem po kres świata nie było czymś, na co się cieszył.
Gdy Brenna usiadła, Olivia uniosła brwi. Wyciągnęła notes, rysik. I zmieniła się w Brygadzistkę. Kurde, Quirke czasem zapominała, że Brenna pracowała w Brygadzie Uderzeniowej. Co prawda nie miała do czynienia z brygadzistami, ale ci, których spotykała na swojej drodze, byli... Specyficzni. Bardziej poważni, mniej roztrzepani. A ona była sobą, po prostu Brenną. Znała ją już trochę ale jakoś tak ciągle zdarzało jej się wypierać fakt pracy koleżanki w BUM.
- Dla nas czas płynie inaczej - odezwała się Jasie chłodno, chociaż ciężko było stwierdzić, czy ten chłód spowodowany był niechęcią, czy być może faktem, że rozmawiali no... z duchem. - Dylan Alderton. Nie zdziwię się, jeśli o mnie nie słyszeliście, mój pradziadek był jednym z podrzędnych wytwórców mioteł. Ojciec nie poszedł w jego ślady, podobnie jak ja. Mieszkałem tutaj, gdy jeszcze rodzice żyli. W 1820 roku razem z bratem, Erykiem, otrzymaliśmy zgłoszenie o dziwnym naszyjniku, przez który tutaj jestem. Był obłożony klątwą, która dotknęła także moją ukochaną Jasie. Erykowi udało się tego uniknąć, ale nie wiedział, jak ją zdjąć. Naszyjnik jest... był stary, miał co najmniej 500 lat. To była jakaś nieznana nam, potężna magia. Zajmowałem się dostarczaniem takich artefaktów do kolekcjonerów. Musiałem go przypadkowo dotknąć. Nie wiem, kiedy dokładnie to się stało, ale miałem wtedy 28 lat.
Dla duchów czas płynął zupełnie inaczej, tak jak już Dylan zauważył. Musiał tu być uwięziony przez wiele, wiele lat, skoro teraz mieli 1972 rok, a on w 1820 dostał informację o naszyjniku. Półprzezroczysta zjawa podpłynęła do Jasie i wykonała gest, jakby chciała chwycić ją za rękę.
- A ten naszyjnik... Jak wyglądał? - ruda poczuła, że musi się wtrącić, bo Dylan mówił dość ogólnikowo. Jakby chciał im przekazać jednocześnie wszystkie informacje i żadne. No i wydawało się, że trochę zboczył z tematu, gdy tylko znalazł się obok ukochanej.
- Nie wiem jak to się nazywa, chyba kolia? Miała kilka kamieni, takich niebieskich. Szafiry chyba. I kilka czarnych. Eryk mówił, że nie wszystkie kamienie były na swoim miejscu, gdy kupiec go odbierał.
Na pytanie czy chcą tu zostać na wieczność nie odpowiedziało żadne z nich. Tylko Dylan odrobinę się skrzywił. Bo miał przy sobie ukochaną i ta wieczność nie była perspektywą całkowicie złą, lecz... Wiszenie pomiędzy śmiercią a życiem po kres świata nie było czymś, na co się cieszył.