Od zawsze denerwowało go, wkurzało, irytowało, że każdy przekręcał jego imię, czy to w pisowni czy w wymowie. Że rodzice pokarali go takim imieniem, to teraz mają takiego syna. Dobrze, że pomyśleli o tym, żeby mógł mieć również inne do wyboru. I tak, przejmował się tym. Bo nawet w ustach Penelope ładniej brzmiało jak mówiła do niego Damien, a nie Regina czy Renigald.
- Tak.Może i nie oczekiwała oczywistej odpowiedzi, to jej krótko odparł. Tak, bo tak. Przejmował się, przeszkadzało mu to. Od zawsze.
Jakoś przebolewał fakt, że bliżej mu znane osoby z otoczenia, nabijały się z jego imienia po swojemu. Choć momentami to miewał ochotę im przyłożyć. Odgryzał się jedynie słownie.
Podziękowała? Możliwe, że nie liczył na to. Nie spodziewał się tego. Ale doceniła jednak jego chore poświęcenie, że jej z tym nie zostawił.
- Następnym razem. Jeżeli kiedykolwiek on nastąpi. Ustalamy zasady z góry. Nie na miejscu.Tyle odpowiedział jej na podziękowanie. Lepiej mieć akcję z góry ustaloną a nie na spontana. Na szybko. Tego nie mieli w scenariuszu, że jej się oświadczył i mają teraz udawać zaręczonych. ”Jak to teraz kurwa odkręcić?” – zaczął się zastanawiać. Nie był o dziwo złośliwy. Normalnie z nią rozmawiał. Może dlatego, że to nadal nie było miejsce na głębsze rozkminianie problemu.
- Niezależnie od tego co bym zrobił. I tak by o nas mogli napisać. Jak nie ona to kto inny. Już pewnie wymyślają nagłówki.
Skrzywił się na tę myśl. Bo nawet, jeżeli nie zaprzeczył, mogą napisać o zaręczynach. A jakby zaprzeczył, napisaliby o tym jakim jest dupkiem albo szlachcicem pokazując swoją wyższość nad biedotą, uświadamiając że nie pozwala sobie na ślub z biedaczką. Z jakiegoś powodu chciał tego Penny oszczędzić. O ile była odporna na docinki jego i kolegów, tak nie był pewny, czy zniosłaby czytanie o sobie w publicznych gazetach. Jeszcze klientów straci. A on jej podnosił prestiż.
Kiedy poczuł dotyk na ramieniu, spojrzał pierw na dłoń koleżanki, a następnie na jej twarz. Zapytał o Aidana. Coś chłopa często prosiła o jakąkolwiek pomoc. Renigald momentami też się nim wysługiwał. W szkole. Przydatny Brygadzista.
Tego co teraz usłyszał z jej ust, brzmiało zaskakująco. Aż uniósł brew ku górze.
Pokręcił głową. Ale kto zrozumie tok myślenia Penny? Znał ją trochę czasu. Nie wtrącał się w jakiekolwiek jej działania i decyzje. Co mógł, to pomagał, załatwiał ze swojej strony pod względem finansowym i znajomościami na Nocturnie. Po prostu utrzymywał z nimi jakiś kontakt poza szkolny. Nie czuł dziwnego wstydu tego, że oni wszyscy pracowali ciężko a on nie.
Momentami mu się wydawało, że Aidanowi w jakimś stopniu mogło zależeć na niej. Ale niczego pewny nie był. Dlatego zapytał. Jak ona na to widziała. Jak go postrzegała. Nie musieli na jego temat już rozmawiać.
Zadał jej ostatecznie to konkretnie pytanie. Dlaczego więc wybrała jego? Dlaczego wyskoczyła z tymi zaręczynami? Długo jednak milczała. Nie umiała od razu zebrać słów. Ale w końcu to uczyniła. Impuls.
- Jako że byłem obok, byłem tą brzytwą? Która miała uratować Cię przed tym upadkiem? Penny…Westchnął. I co miał zrobić? Sam nie wiedział. Objął ją ramieniem i do siebie przytulił. Jakby chciał uchronić ją od tego upadku. Obejrzał się jeszcze i dostrzegł kątem oka, że ktoś im się przygląda. Człowieka nie znał. Ale być może był kimś znajomym ojca lub matki. Wyglądał na jakiegoś biznesmena. Zauważył, że Renigald spojrzał na niego karcąco, jakby zamierzał do wzrokiem przepędzić.
- Sępy się czają. Powinienem Cię odprowadzić do domu.
Zakomunikował jej i puścił. Jeżeli w ogóle pozwoliła mu na ten gest. O sępach, mówił właśnie o tych wścibskich oczach, które zaczęły węszyć w poszukiwaniu sensacji o nich.