14.03.2024, 21:14 ✶
-Dla ciebie zawsze znajdę czas.-nie było możliwości, że by nie przyszedł. Nawet gdyby czasu nie miał, to by poprosił Norę o krótszą zmianę, odłożyłby na później zrobienie obiadu czy maści dla siebie. Znalazłby sposób na to, by się tu znaleźć przy nim.
Samo wspomnienie jego skóry sprawiało, że jego myśli się rozluźniały, pozwalając płynąć tam gdzie chował wszystkie tajemnice, bo niczym innym nie były ich spotkania, jak sekretami.
-Nie... porzuciłem religię, gdy najbardziej wierzący człowiek jakiego znałem zachorował, a modlitwy nic nie pomagały.-nie wierzył w nic szczególnego, zioła i owoce, w to wierzył. Nie rozumiał też, jak miałby polegać na czymś co nie wiedział czy istnieje, nigdy tego nie widział. Choć właśnie tym jest wiara, nie potrzeba w niej dowodów, bo to tylko silne przekonanie. Choć pewne nawyki dalej w nim siedziały, to było nieuniknione.
Opis tego jak doszło do utraty wzroki brzmiał strasznie. Krew i utrata wizji. To musiało być przerażające.
-To dobrze. Będę musiał jej podziękować.-zaraz, podziękować? Jak? Za co? To będzie zbyt bliskie wydania ich, nie mógł tego zrobić, ale znajdzie sposób.
Zabawnie było obserwować jego zaskoczenie na wyłapanie palcami loków. Czyżby zapomniał, ze taki kształt przyjmują jego włosy? Może to tez wynik magii? Choć zawsze jego włosy układały się płynnie, teraz zwyczajnie wszystko wyszło na wierzch i podobało się to wilkołakowi, bo mógłby się bawić tymi lokami całą wieczność.
Uśmiechnął się rozbawiony na jego słowa, znów przypominając sobie różnicę wieku pomiędzy nimi, o której często zapominał, bo wiek Morpeusa nie miał dla niego zbytniego znaczenia, liczyło się tylko to, ze dobrze się przy nim czuje.
-Zawsze znajdziesz sposób, żeby wejrzeć w przyszłość, co?-szybkie wydechy powietrza nosem zdradziły jego rozbawienie. Otworzył usta chcąc wpierw zadać pytanie o miłość, czy kiedyś uda mu się ją jednak znaleźć, czy na pewno ktoś pewnego dnia zaleczy jego złamane serce, czy sam czarodziej zmieni kiedyś zdanie. Porzucił ten pomysł. Kolejny też, gdyż dotyczył zdrowia jego ojca. Co jeśli karty przepowiedziałyby pogorszenie zdrowia? Co jeśli wywróżyłyby śmierć? Na całą sekundę zrozumiał, że jego życie nie miało zbyt dużego sensu i znaczenia. Rodzina, pogoń za miłością i praca, nic więcej się tu nie działo. Przedłużająca się cisza gdy myślał, w końcu i jego zaczęła gryźć.
-Jakie mam szanse na wygranie konkursu z gazety za wysłanie rozwiązanej krzyżówki?-tak, to pytanie było względnie bezpieczne, może być. Choć prawda była taka, że żadnej krzyżówki nie wysyłał, nie kupował w końcu gazet, ale może pyta dla kolegi. Tak czy inaczej szanse były zerowe.
Samo wspomnienie jego skóry sprawiało, że jego myśli się rozluźniały, pozwalając płynąć tam gdzie chował wszystkie tajemnice, bo niczym innym nie były ich spotkania, jak sekretami.
-Nie... porzuciłem religię, gdy najbardziej wierzący człowiek jakiego znałem zachorował, a modlitwy nic nie pomagały.-nie wierzył w nic szczególnego, zioła i owoce, w to wierzył. Nie rozumiał też, jak miałby polegać na czymś co nie wiedział czy istnieje, nigdy tego nie widział. Choć właśnie tym jest wiara, nie potrzeba w niej dowodów, bo to tylko silne przekonanie. Choć pewne nawyki dalej w nim siedziały, to było nieuniknione.
Opis tego jak doszło do utraty wzroki brzmiał strasznie. Krew i utrata wizji. To musiało być przerażające.
-To dobrze. Będę musiał jej podziękować.-zaraz, podziękować? Jak? Za co? To będzie zbyt bliskie wydania ich, nie mógł tego zrobić, ale znajdzie sposób.
Zabawnie było obserwować jego zaskoczenie na wyłapanie palcami loków. Czyżby zapomniał, ze taki kształt przyjmują jego włosy? Może to tez wynik magii? Choć zawsze jego włosy układały się płynnie, teraz zwyczajnie wszystko wyszło na wierzch i podobało się to wilkołakowi, bo mógłby się bawić tymi lokami całą wieczność.
Uśmiechnął się rozbawiony na jego słowa, znów przypominając sobie różnicę wieku pomiędzy nimi, o której często zapominał, bo wiek Morpeusa nie miał dla niego zbytniego znaczenia, liczyło się tylko to, ze dobrze się przy nim czuje.
-Zawsze znajdziesz sposób, żeby wejrzeć w przyszłość, co?-szybkie wydechy powietrza nosem zdradziły jego rozbawienie. Otworzył usta chcąc wpierw zadać pytanie o miłość, czy kiedyś uda mu się ją jednak znaleźć, czy na pewno ktoś pewnego dnia zaleczy jego złamane serce, czy sam czarodziej zmieni kiedyś zdanie. Porzucił ten pomysł. Kolejny też, gdyż dotyczył zdrowia jego ojca. Co jeśli karty przepowiedziałyby pogorszenie zdrowia? Co jeśli wywróżyłyby śmierć? Na całą sekundę zrozumiał, że jego życie nie miało zbyt dużego sensu i znaczenia. Rodzina, pogoń za miłością i praca, nic więcej się tu nie działo. Przedłużająca się cisza gdy myślał, w końcu i jego zaczęła gryźć.
-Jakie mam szanse na wygranie konkursu z gazety za wysłanie rozwiązanej krzyżówki?-tak, to pytanie było względnie bezpieczne, może być. Choć prawda była taka, że żadnej krzyżówki nie wysyłał, nie kupował w końcu gazet, ale może pyta dla kolegi. Tak czy inaczej szanse były zerowe.