15.03.2024, 01:27 ✶
Patrick zamrugał. Wyjaśnienie Sebastiana w ogóle nie przyszło mu do głowy. Pewnie dlatego, że o średniowiecznym paleniu na stosie czarownic przez mugoli, wiedział tyle, że było ono zupełnie bezsensowne, czego najgłośniejszym przypadkiem pozostawała historia wiedźmy Wendeliny. Jeśli dobrze pamiętał, pozwoliła się mugolom pojmać i w ich mniemaniu spalić aż czterdzieści siedem razy.
- Och, bardzo chętnie przeczytam każdą książkę, którą mi zechcesz polecić na ten temat – odpowiedział, z trudem powstrzymując się przed zrobieniem czegoś naprawdę dziecinnego. Na ten przykład zaproszenia Sebastiana do mugolskiej części Londynu, by mógł sobie popatrzeć na tych krwiożerczych mugoli albo zapytanie go, jak często sam się spowiadał.
Poczuł nagłą chęć sięgnięcia po szkicownik. Chętnie narysowałby teraz Macmillana. Jego poważny, nieskory do rozbawienia profil, gdy siedział na ławce w otoczeniu gwiazd i pozostawał obserwowany przez tłum ludzi. Większość nie miałaby wyrazu, ale wśród nich, ta jedna byłaby twarzą Neila i odbijałby się w niej blask płonącego stosu.
Patrick zmarszczył brwi, nie do końca wiedząc jak właściwie powinien zareagować na słowa Efnera. Z jednej strony zaczęło go korcić, by wybadać jego aurę. Z drugiej, miał wrażenie, że młodszemu mężczyźnie coś wyraźnie leżało na sercu. Tylko czy chciałby opowiedzieć o tym dwóm spotkanym przypadkiem obcym? No i tak naprawdę, Steward nie do końca wiedział, o co mogło chodzić. Bo jeśli problemy dotykały uczuć, to obydwaj z Sebastianem, niewiele mogli pomóc. Jeśli jednak chodziło o to, że chłopak – choćby przypadkiem – uwikłał się w coś groźnego, to Patrick jako auror mógłby zaoferować pomoc.
W końcu więc tylko patrzył na niego, jakby czekał na rozwinięcie podjętego tematu. Kwestię ziół, maści i olejków, chwilowo pozostawił na boku, w myślach notując sobie, żeby o Neilu opowiedzieć Norze. Mogła napisać do chłopaka a potem sprawdzić jego umiejętności. On sam mógł kupić od niego kilka specyfików a potem przekazać je właścicielce klubokawiarni by sprawdziła jak dobre są. W każdym razie, to chyba była sprawa na potem, bo teraz – im dłużej przyglądał się Enferowi, tym bardziej nawiedzała go myśl, że ten potrzebował kogoś, komu mógłby się – tak zwyczajnie – wygadać.
Steward nie wiedział i nie zastanawiał się w ogóle, czy Neil chodził na terapię albo jak często się spowiadał; ale widział teraz przed sobą kogoś, komu wyraźnie coś ciążyło.
- No dobra, to właściwie, dlaczego tu przyszedłeś? – zapytał po paru sekundach. W jego głosie nie pobrzmiewała negatywna ocena, brzmiał raczej przyjaźnie. – Skoro nie lubisz zgiełku, hałasu i pijanych ludzi? – Patrick pojawił się na potańcówce, bo wiedział, że spotka tu sporo ludzi, których naprawdę lubił. Wziął Sebastiana, bo umyślił sobie, że go trochę upije a potem wyciągnie z niego wszystko na temat opętańców. Teraz zdał sobie sprawę, że nie zrealizuje tego planu, ale to i lepiej, bo to był plan naprawdę niskich lotów. – Poza tym, chyba trochę nas przeceniasz. Sebastian wypił raptem niecałe dwa drinki. Ja niecałe trzy. Nie wydaje mi się, żeby którykolwiek z nas był pijany. A założę się, że sporo tych, którzy pozostali w stodole wypiło jeszcze mniej.
- Och, bardzo chętnie przeczytam każdą książkę, którą mi zechcesz polecić na ten temat – odpowiedział, z trudem powstrzymując się przed zrobieniem czegoś naprawdę dziecinnego. Na ten przykład zaproszenia Sebastiana do mugolskiej części Londynu, by mógł sobie popatrzeć na tych krwiożerczych mugoli albo zapytanie go, jak często sam się spowiadał.
Poczuł nagłą chęć sięgnięcia po szkicownik. Chętnie narysowałby teraz Macmillana. Jego poważny, nieskory do rozbawienia profil, gdy siedział na ławce w otoczeniu gwiazd i pozostawał obserwowany przez tłum ludzi. Większość nie miałaby wyrazu, ale wśród nich, ta jedna byłaby twarzą Neila i odbijałby się w niej blask płonącego stosu.
Patrick zmarszczył brwi, nie do końca wiedząc jak właściwie powinien zareagować na słowa Efnera. Z jednej strony zaczęło go korcić, by wybadać jego aurę. Z drugiej, miał wrażenie, że młodszemu mężczyźnie coś wyraźnie leżało na sercu. Tylko czy chciałby opowiedzieć o tym dwóm spotkanym przypadkiem obcym? No i tak naprawdę, Steward nie do końca wiedział, o co mogło chodzić. Bo jeśli problemy dotykały uczuć, to obydwaj z Sebastianem, niewiele mogli pomóc. Jeśli jednak chodziło o to, że chłopak – choćby przypadkiem – uwikłał się w coś groźnego, to Patrick jako auror mógłby zaoferować pomoc.
W końcu więc tylko patrzył na niego, jakby czekał na rozwinięcie podjętego tematu. Kwestię ziół, maści i olejków, chwilowo pozostawił na boku, w myślach notując sobie, żeby o Neilu opowiedzieć Norze. Mogła napisać do chłopaka a potem sprawdzić jego umiejętności. On sam mógł kupić od niego kilka specyfików a potem przekazać je właścicielce klubokawiarni by sprawdziła jak dobre są. W każdym razie, to chyba była sprawa na potem, bo teraz – im dłużej przyglądał się Enferowi, tym bardziej nawiedzała go myśl, że ten potrzebował kogoś, komu mógłby się – tak zwyczajnie – wygadać.
Steward nie wiedział i nie zastanawiał się w ogóle, czy Neil chodził na terapię albo jak często się spowiadał; ale widział teraz przed sobą kogoś, komu wyraźnie coś ciążyło.
- No dobra, to właściwie, dlaczego tu przyszedłeś? – zapytał po paru sekundach. W jego głosie nie pobrzmiewała negatywna ocena, brzmiał raczej przyjaźnie. – Skoro nie lubisz zgiełku, hałasu i pijanych ludzi? – Patrick pojawił się na potańcówce, bo wiedział, że spotka tu sporo ludzi, których naprawdę lubił. Wziął Sebastiana, bo umyślił sobie, że go trochę upije a potem wyciągnie z niego wszystko na temat opętańców. Teraz zdał sobie sprawę, że nie zrealizuje tego planu, ale to i lepiej, bo to był plan naprawdę niskich lotów. – Poza tym, chyba trochę nas przeceniasz. Sebastian wypił raptem niecałe dwa drinki. Ja niecałe trzy. Nie wydaje mi się, żeby którykolwiek z nas był pijany. A założę się, że sporo tych, którzy pozostali w stodole wypiło jeszcze mniej.