Philip bardzo chciał, aby ten rejs przebiegł zupełnie inaczej od tego poprzedniego, na którym spotkali się. Chciał móc powiedzieć, że dawno nie było tak dobrze. Starał się dbać o to, aby nic nie zburzyło tego kruchego ładu, który powstał po ich ostatnim spotkaniu. Celowo unikał poruszania trudnych kwestii, odkładając w czasie wszystko to, co mogłoby popsuć cały ten rejs. Podczas poprzedniego, w następstwie tamtej rozmowy, Laurent opuścił pokład. Nie chciał takiego zakończenia. Ono oznaczałoby, że on sam spędziłby pozostały czas w towarzystwie zupełnie przypadkowych osób, porzucając swoje postanowienie o zachowaniu tymczasowej wstrzemięźliwości i nieuleganie własnej chuci. Kolejna próba naprawienia tego, co sam spieprzył, spełzłaby na niczym. Przegrana sprawa. Dawanie komuś drugich i kolejnych szans też nie mogło trwać wiecznie. Jak wszystko w życiu. Teraz miało się liczyć tu i teraz. Niezależnie od tego, co będzie porabiać. Istotne było z kim.
— Złożę zamówienie. — Postanowił zająć się tym, respektując to że Laurent ma ochotę na herbatę zamiast na jakiegoś bajecznego bezalkoholowego drinka. Nie wyzbył się swojego zamiłowania do słodyczy, które również odbijało się w tym wyborze. Poświęcił parę chwil na rozmowę ze stojącym za kontuarem barmanem. — Ze mną nudzić się nie będziesz. W gruncie rzeczy... nie po to tutaj jestem. Chcesz tego? — W pierwszej kolejności kusiło go zapewnienie Laurenta, że stanie na wysokości zadania i zorganizuje zabawę dla większości pasażerów, jednak przypomniał sobie po co zgodził się na ten rejs i dla kogo. Teraz nie był czas na tego typu rozrywki. Organizowanie sobie czasu w mniejszym i bardziej kameralnym gronie równie skutecznie mogłoby zapobiec odczuwaniu nudy. Nie było to też obarczone takim ryzykiem, że coś pójdzie nie tak i tego typu przyjęcie wymknie się spod kontroli. Jeśli tak Laurent chciał spędzić czas to postara się znaleźć jakiś kompromis. Dlatego oczekiwał szczerej odpowiedzi na zadane pytanie.
Philipowi nigdy nie przeszkadzało towarzystwo mugoli. Jest dumny ze swojego pochodzenia, jednak nie dzielił ludzi na lepszych i gorszych z racji samego urodzenia. Miał nadzieję, że nie dojdzie do incydentów na tle rasowym i ideologicznym, które zostaną wywołane przez fanatycznych czarodziejów czystej krwi. Chętnie uczestniczył w tych wszystkich rozmowach, przyswajając sobie przekazywane im informacje. Jako znany gracz Quidditcha i celebryta nie odmówił tym kilku prośbom o autograf. Uśmiechnął się do mężczyzny, który do nich podszedł. Spoglądał na niego ze stosowną ciekawością. Przez nad wyraz skromny ubiór z powodzeniem mógłby uznać go za przeciętnego uczestnika tego rejsu. Przebieg rozmowy z ich gospodarzem dla niego nie różnił się od tych wszystkich innych przyjęć, w których sam uczestniczył.
— Ta atrakcja wzbudziła spore zainteresowanie pośród pasażerów? Wszak to malowanie pod okiem mistrza pędzla. — Zapytał z nieukrywaną ciekawością, uśmiechając się delikatnie z dołeczkami w policzkach. Odpowiednio użyty komplement mógł otworzyć wiele drzwi. Spojrzał przelotnie na te stelaże i pozostałe wyposażenie, a potem na spoczywający w jego dłoniach aparat. Z jego pomocą zrobił już kilka wartych uwagi zdjęć do swojego dziennika podróży.
— Widoki są naprawdę bajeczne, to prawda. Zastanawiałem się nad tym, jak bardzo jest zimne. — Postanowił się nad tym zastanowić, czy faktycznie chce wziąć udział w zorganizowanej przez ich gospodarza atrakcji. Spostrzeżenie tego, że William spogląda aż nazbyt sugestywnie na towarzyszącego mu blondyna i tego, że dłoń artysty spoczęła na jego plecach wystarczyło aby ten uśmiech spłynął z jego ust, ustępując poważnemu wyrazowi twarzy. Spoglądał na malarza zupełnie inaczej, niż chwilę temu - chłodnym niczym lód błękitem. Na razie wydawało mu się, że ma wszystko pod kontrolą - swoje emocje. William zaczynał mu się wydawać śliskim typem, o dobrze znanym mu stosunku do Laurenta. Sam przecież był w tym miejscu. Nie wzbudził nim tym jego sympatii. To jeszcze nie był ten moment, w którym mógł zacząć fantazjować o wyrzuceniu go za burtę. Nie zmieniało to faktu, że zamierzał się dzielić. Nie podczas tego rejsu.
— Och, jak dotąd nie... malarstwo nie stanowi mojej pasji. Dostałem je od bliskiej mi osoby. Nie zaszkodzi abym spróbował. — Wyznał na pytanie ich gospodarza. Pominął to, jak do tego doszło, że w tę podróż zabrał całkowicie zbędny przedmiot, który przynajmniej teraz spożytkuje.