16.03.2024, 21:25 ✶
Początkowo nawet nie wiedział, że jego znajomy nie przyszedł do pracy. Zbyt mocno zaaferowany własnym życiem, nie miał czasu się z nim spotkać. Jasne, mieli się spotkać przy okazji lunchu i przegadać kilka spraw, ale czasem sam zapominał o takich spotkaniach, pochłonięty za bardzo przez pracę. Uznał, że tym razem stało się tak ze strony Harta. Ciężko było mu się złościć, skoro sam zrobił tak już kilka razy. Wzruszył tylko ramionami, wychodząc z założenia, że nadrobią to następnego dnia. Nic bardziej mylnego.
Po przybyciu do pracy słyszał, że trwają poszukiwania jakiegoś pracownika ministerstwa, ale zaaferowany własnymi obowiązkami puścił to mimo uszu. Przynajmniej na początku. Gdy do zaginionego dodano nazwisko, przejął się tym zdecydowanie bardziej. Starał się wkręcić w śledztwo, ale to przydzielono brygadziście, którego średnio kojarzył. Z racji na to, że nie mógł podpytać u źródła, zostało mu czekać na wnioski, które przyniesie ze sobą śledztwo. To podejście okazało się zaskakująco bezcelowe i jałowe.
Rzadko kiedy bywał niemiły wobec ludzi, wychodził z założenia, że trzeba szanować innych ludzi. Tym razem było jednak naprawdę blisko temu, żeby wybuchł. Wszystko to za sprawą wyników śledztwa, którym bliżej było raczej do nieśmiesznego żartu. Pobieżne zapoznanie się z tematem i wyciągnięcie wniosków bez przesłuchania większej ilości świadków. Innymi słowy — parodia z wymiaru sprawiedliwości. Absolutnie nie kupował historii o nagłym wyjeździe i rzuceniu pracy bez słowa. Jasne, może nie zawsze było lekko, ale ciężko było mu uwierzyć w to, że mężczyzna rzuciłby to wszystko bez większego namysłu. Postanowił działać, póki co na własną rękę. Wiedział, że samo "ja zrobię to lepiej" by nie starczyło, zwłaszcza że poniekąd był z ofiarą powiązany. Jego śledztwo było więc nieoficjalne.
Zaczął od przepytania kilku osób w samym Ministerstwie. Pytania były ostrożne, nieco okrężne. Chciał zaciągnąć języka, ale jednocześnie starał się nie zwrócić na siebie większej uwagi. Musiał być ostrożnym, w końcu nie wiadomo, co tak właściwie się tutaj stało. Sprawa wciąż była niejasna i pełna niewiadomych, ale dowiedział się, że zaginiony nie planował żadnych wyjazdów, a przynajmniej z nikim się tym nie dzielił. Odkrył za to, że Hart ostatnimi czasy zachowywał się dziwnie. Był spięty, podejrzliwy i nerwowy. Ciężko było wyciągnąć z tego jakieś sensowne wnioski, ale coraz bardziej budowało się w nim przekonanie, że cokolwiek się tutaj zadziało, nie było dziełem przypadku. Nie, żeby było to wielkim zaskoczeniem. Jego rodowa zdolność znowu dała o sobie znać. Wciąż nie potrafił nad tym zapanować, ale obrazy, których doznał, nie pozostawiały wątpliwości.
Właśnie dlatego pod osłoną nocy włamywał się do domu zaginionego. Upewniwszy się, że nikt nie pilnuje domu, zakradł się na tyły i używając niezawodnej Alohomory wsunął się niepostrzeżenie do środka. Było dość ciemno, ale nie chciał używać normalnego światła. Mruknął kolejne zaklęcie i na czubku różdżki pojawiło się lekkie światło, które trochę rozświetliło ciemności. Pozostało tylko się rozejrzeć i zastanowić, od czego powinien zacząć.
Po przybyciu do pracy słyszał, że trwają poszukiwania jakiegoś pracownika ministerstwa, ale zaaferowany własnymi obowiązkami puścił to mimo uszu. Przynajmniej na początku. Gdy do zaginionego dodano nazwisko, przejął się tym zdecydowanie bardziej. Starał się wkręcić w śledztwo, ale to przydzielono brygadziście, którego średnio kojarzył. Z racji na to, że nie mógł podpytać u źródła, zostało mu czekać na wnioski, które przyniesie ze sobą śledztwo. To podejście okazało się zaskakująco bezcelowe i jałowe.
Rzadko kiedy bywał niemiły wobec ludzi, wychodził z założenia, że trzeba szanować innych ludzi. Tym razem było jednak naprawdę blisko temu, żeby wybuchł. Wszystko to za sprawą wyników śledztwa, którym bliżej było raczej do nieśmiesznego żartu. Pobieżne zapoznanie się z tematem i wyciągnięcie wniosków bez przesłuchania większej ilości świadków. Innymi słowy — parodia z wymiaru sprawiedliwości. Absolutnie nie kupował historii o nagłym wyjeździe i rzuceniu pracy bez słowa. Jasne, może nie zawsze było lekko, ale ciężko było mu uwierzyć w to, że mężczyzna rzuciłby to wszystko bez większego namysłu. Postanowił działać, póki co na własną rękę. Wiedział, że samo "ja zrobię to lepiej" by nie starczyło, zwłaszcza że poniekąd był z ofiarą powiązany. Jego śledztwo było więc nieoficjalne.
Zaczął od przepytania kilku osób w samym Ministerstwie. Pytania były ostrożne, nieco okrężne. Chciał zaciągnąć języka, ale jednocześnie starał się nie zwrócić na siebie większej uwagi. Musiał być ostrożnym, w końcu nie wiadomo, co tak właściwie się tutaj stało. Sprawa wciąż była niejasna i pełna niewiadomych, ale dowiedział się, że zaginiony nie planował żadnych wyjazdów, a przynajmniej z nikim się tym nie dzielił. Odkrył za to, że Hart ostatnimi czasy zachowywał się dziwnie. Był spięty, podejrzliwy i nerwowy. Ciężko było wyciągnąć z tego jakieś sensowne wnioski, ale coraz bardziej budowało się w nim przekonanie, że cokolwiek się tutaj zadziało, nie było dziełem przypadku. Nie, żeby było to wielkim zaskoczeniem. Jego rodowa zdolność znowu dała o sobie znać. Wciąż nie potrafił nad tym zapanować, ale obrazy, których doznał, nie pozostawiały wątpliwości.
Właśnie dlatego pod osłoną nocy włamywał się do domu zaginionego. Upewniwszy się, że nikt nie pilnuje domu, zakradł się na tyły i używając niezawodnej Alohomory wsunął się niepostrzeżenie do środka. Było dość ciemno, ale nie chciał używać normalnego światła. Mruknął kolejne zaklęcie i na czubku różdżki pojawiło się lekkie światło, które trochę rozświetliło ciemności. Pozostało tylko się rozejrzeć i zastanowić, od czego powinien zacząć.