17.03.2024, 11:32 ✶
Gdyby ktokolwiek miał okazję do obserwowania ich, podczas takiej rozmowy, być może pokusiłby się o stwierdzenie, że są bardzo niezdrowym związkiem. Te wszystkie spojrzenia, którymi siebie raczyli, albo złośliwe uwagi, które pojawiały się były ich codziennością. Być może zdarza się tak, gdy dwa mocne charaktery się spotykają, ale Lavinii nigdy to nie przeszkadzało, czasem nawet tego potrzebowała, by zostać sprowadzona na ziemię. Umbriel był przy niej przy wszystkich złych momentach, które wydarzyły się w jej życiu, a przede wszystkim pomógł jej się dobrze zaaklimatyzować w obcym kraju. Przy nim czuła się na tyle swobodnie, że mogła pozwolić sobie na kąśliwe uwagi. Zresztą wiedziała, że Degenhardt nie bierze tego do siebie. Miał wyjątkowo wielką pewność siebie, tak samo jak ona, o ile rozmawiało się o przyziemnych sprawach.
— Przez tyle lat rudy ci nie przeszkadzał — odpowiedziała, chcąc zakończyć temat, który zaczynał schodzić na dosyć bolesne dla niej tematy. Umbriel z pewnością wiedział, że jego małżonka nie chce słuchać nieodpowiednich uwag na temat rodziców, których nie miała. Mogła sobie jedynie wyobrazić co miał w głowie, gdy postanowił się w język ugryźć. I zdecydowanie jej się to nie podobało.
To czy Lavinia chciałaby czy nie chciałaby było w tym momencie najmniej ważne. Nie znosiła, gdy ktoś jej cokolwiek ograniczał. Było to poza jej strefą komfortu. Wszelka uszczypliwość była poza jej strefą komfortu, to warto zaznaczyć. Ale wszelaką z ust jej męża tolerowała i akceptowała, chociaż gotowała się w środku.
— Postaram się rozegrać jak najlepiej potrafię. — W tamtym momencie te słowa wydawały się być wystarczające. Nie wiedziała też sama co dokładnie ma na myśli je mówiąc. Zawsze uważała z kim się spotyka i gdzie, była to zwyczajna kobieca potrzeba. Wolała niekiedy zrezygnować aby czuć się bezpiecznie, bo na świecie wiele niedobrego się działo. Nieco przerażała ją myśl, że będzie musiała mieć to jeszcze bardziej na uwadze. Nie chciała zrobić niczego, co by im zaszkodziło - świetnie jej się tu żyło, zdążyła zauważyć, że Umbriel zaaklimatyzował się tutaj nawet lepiej niż ona. Nie wyobrażała sobie kolejnej wyprowadzki - miała ich w życiu zdecydowanie za dużo, a w końcu zaczął nadchodzić czas, gdzie mieli spokojnie ostać i spłodzić potomstwo.
— Nie, nie potrafię — mruknęła cicho, jakby od niechcenia, ale w głębi cieszyła się, że mężczyzna zauważył jej niepewny nastrój związany z całą tą sytuacją. Miała nadzieję, że da mu to coś do myślenia i przed podjęciem jakichkolwiek drastycznych kroków, przypomni sobie o niej i jej odczuciach. — Uciekniemy, jasne. Gdziekolwiek byleby z tobą.
Chwilę później, po tej dziwnej wymianie zdań, Umbriel powrócił do swoich obowiązków, znikając z jej wizji, a Lavinia posiedziała jeszcze przed sztalugą, próbując dokończyć obraz. Jednakże wszystko co było w jej głowie utrudniało ukończenie zamówienia, a nawet doprowadziło do kompletnego zniszczenia wszystkiego, co znajdowało się na płótnie. Jeszcze wtedy nie wiedziała, że wszystkie marzenia o idealnym życiu, praktycznie legły w gruzach. Do tego stopnia, że nie będzie dało się odbudować tego na nowo.
[z/t] x2
@Umbriel Degenhardt
— Przez tyle lat rudy ci nie przeszkadzał — odpowiedziała, chcąc zakończyć temat, który zaczynał schodzić na dosyć bolesne dla niej tematy. Umbriel z pewnością wiedział, że jego małżonka nie chce słuchać nieodpowiednich uwag na temat rodziców, których nie miała. Mogła sobie jedynie wyobrazić co miał w głowie, gdy postanowił się w język ugryźć. I zdecydowanie jej się to nie podobało.
To czy Lavinia chciałaby czy nie chciałaby było w tym momencie najmniej ważne. Nie znosiła, gdy ktoś jej cokolwiek ograniczał. Było to poza jej strefą komfortu. Wszelka uszczypliwość była poza jej strefą komfortu, to warto zaznaczyć. Ale wszelaką z ust jej męża tolerowała i akceptowała, chociaż gotowała się w środku.
— Postaram się rozegrać jak najlepiej potrafię. — W tamtym momencie te słowa wydawały się być wystarczające. Nie wiedziała też sama co dokładnie ma na myśli je mówiąc. Zawsze uważała z kim się spotyka i gdzie, była to zwyczajna kobieca potrzeba. Wolała niekiedy zrezygnować aby czuć się bezpiecznie, bo na świecie wiele niedobrego się działo. Nieco przerażała ją myśl, że będzie musiała mieć to jeszcze bardziej na uwadze. Nie chciała zrobić niczego, co by im zaszkodziło - świetnie jej się tu żyło, zdążyła zauważyć, że Umbriel zaaklimatyzował się tutaj nawet lepiej niż ona. Nie wyobrażała sobie kolejnej wyprowadzki - miała ich w życiu zdecydowanie za dużo, a w końcu zaczął nadchodzić czas, gdzie mieli spokojnie ostać i spłodzić potomstwo.
— Nie, nie potrafię — mruknęła cicho, jakby od niechcenia, ale w głębi cieszyła się, że mężczyzna zauważył jej niepewny nastrój związany z całą tą sytuacją. Miała nadzieję, że da mu to coś do myślenia i przed podjęciem jakichkolwiek drastycznych kroków, przypomni sobie o niej i jej odczuciach. — Uciekniemy, jasne. Gdziekolwiek byleby z tobą.
Chwilę później, po tej dziwnej wymianie zdań, Umbriel powrócił do swoich obowiązków, znikając z jej wizji, a Lavinia posiedziała jeszcze przed sztalugą, próbując dokończyć obraz. Jednakże wszystko co było w jej głowie utrudniało ukończenie zamówienia, a nawet doprowadziło do kompletnego zniszczenia wszystkiego, co znajdowało się na płótnie. Jeszcze wtedy nie wiedziała, że wszystkie marzenia o idealnym życiu, praktycznie legły w gruzach. Do tego stopnia, że nie będzie dało się odbudować tego na nowo.
[z/t] x2
@Umbriel Degenhardt