18.03.2024, 00:34 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 18.03.2024, 00:41 przez Neil Enfer.)
Widział delikatną mimikę, choć rozumiał, że może ona nie istniała i to stres wmawiał mu różne głupie rzeczy. Nie zawsze co prawda to wmawianie sobie było błędne, czasami było jak najbardziej prawdziwe i słuchanie się go przynosiło pozytywne skutki w postaci unikania relacji jakie nie przyniosłyby mu nic poza przykrościami i rozczarowaniem. Szkoda tylko, że nie zawsze szósty zmysł go ostrzegał.
Pokiwał grzecznie głową, nadstawiając uszka na pytania. Pierwsze były łatwe.
-Dwadzieścia dwa, no na oko, rocznikowo. 1950, z grudnia. No, a w Anglii mieszkam... około dwunastu? Trudno to nazwać mieszkaniem, dużo wyjeżdżałem do Akademii Magii Beauxbatons-uśmiechnął się lekko i nawet zabijał nogami. Zaraz jednak spadło kolejne pytanie, które widać było dla niego w odczuciu dużo cięższe i skomplikowane, aż westchnął głęboko z mruknięciem i przeleceniem połowy pokoju wzrokiem w poszukiwaniu gdzie właściwie powinien zacząć.
-No z rodzicami dobra... Tak mi się wydaje, pomagamy sobie. Mój tata co prawda choruje mocno, lekarze... Mówią, że nie ma szans na wyleczenie, nie wiedzą chyba nawet co mu dolega, ale pracujemy nad tym, leki, lekarze, odpoczynek. Wyjdzie z tego, na pewno.-pokiwał głową z kolejnym pozytywnym uśmiechem. Faktycznie w to wierzył. Już tak długo walczyli, no i stan jego się nie pogarszał... przynajmniej nie tak jak by mógł.-A z rówieśnikami to... No...-zamilkł, zastanawiając się. Jacy rówieśnicy.-Em... Znam kilka osób... Z pracy na przykład... Mam też chłopaka chyba mniej więcej w moim wieku jako klienta... No... W sumie ciężko mi powiedzieć. Ze szkoły to z nikim nie utrzymuję kontaktów.-skwitował na zakończenie, podsumowując swoje życie towarzyskie jednym wnioskiem.
Nie zraziło go to jednak i już czekał na kolejne pytanie, marszcząc brwi widząc nachylenie się mężczyzny i słysząc jego szept, na który zareagował rozbawionym, poddenerwowanym śmiechem gdy całe pytanie zostało ujawnione. Poruszył się cały w fotelu, przestawiając nogę na nogę, układając inaczej ręce.
-Głupie pytania Pan zadaje.-śmiał się dalej pod nosem, sięgając po herbatę, bawiąc się filiżanką w rękach.-Kobieta, kto inny?-kolejny śmiech ze zmarszczonymi w oburzeniu brwiami, że w ogóle co innego mu mężczyzna proponuje. Odstawiał herbatę na stół i usadowił się wygodniej na swoim miejscu.-Co jeszcze chce Pan wiedzieć?-zapytał zaraz, chcąc dostać kolejne pytanie, a nie drążenie poprzedniego, czego się obawiał.
Pokiwał grzecznie głową, nadstawiając uszka na pytania. Pierwsze były łatwe.
-Dwadzieścia dwa, no na oko, rocznikowo. 1950, z grudnia. No, a w Anglii mieszkam... około dwunastu? Trudno to nazwać mieszkaniem, dużo wyjeżdżałem do Akademii Magii Beauxbatons-uśmiechnął się lekko i nawet zabijał nogami. Zaraz jednak spadło kolejne pytanie, które widać było dla niego w odczuciu dużo cięższe i skomplikowane, aż westchnął głęboko z mruknięciem i przeleceniem połowy pokoju wzrokiem w poszukiwaniu gdzie właściwie powinien zacząć.
-No z rodzicami dobra... Tak mi się wydaje, pomagamy sobie. Mój tata co prawda choruje mocno, lekarze... Mówią, że nie ma szans na wyleczenie, nie wiedzą chyba nawet co mu dolega, ale pracujemy nad tym, leki, lekarze, odpoczynek. Wyjdzie z tego, na pewno.-pokiwał głową z kolejnym pozytywnym uśmiechem. Faktycznie w to wierzył. Już tak długo walczyli, no i stan jego się nie pogarszał... przynajmniej nie tak jak by mógł.-A z rówieśnikami to... No...-zamilkł, zastanawiając się. Jacy rówieśnicy.-Em... Znam kilka osób... Z pracy na przykład... Mam też chłopaka chyba mniej więcej w moim wieku jako klienta... No... W sumie ciężko mi powiedzieć. Ze szkoły to z nikim nie utrzymuję kontaktów.-skwitował na zakończenie, podsumowując swoje życie towarzyskie jednym wnioskiem.
Nie zraziło go to jednak i już czekał na kolejne pytanie, marszcząc brwi widząc nachylenie się mężczyzny i słysząc jego szept, na który zareagował rozbawionym, poddenerwowanym śmiechem gdy całe pytanie zostało ujawnione. Poruszył się cały w fotelu, przestawiając nogę na nogę, układając inaczej ręce.
-Głupie pytania Pan zadaje.-śmiał się dalej pod nosem, sięgając po herbatę, bawiąc się filiżanką w rękach.-Kobieta, kto inny?-kolejny śmiech ze zmarszczonymi w oburzeniu brwiami, że w ogóle co innego mu mężczyzna proponuje. Odstawiał herbatę na stół i usadowił się wygodniej na swoim miejscu.-Co jeszcze chce Pan wiedzieć?-zapytał zaraz, chcąc dostać kolejne pytanie, a nie drążenie poprzedniego, czego się obawiał.