Trelawney jak zawsze był bardzo pomocny. Konkretny, wyrozumiały, z pokładem cierpliwości i durnego śmieszkowania. Choć nie mówił źle, mimo obracania wszystkiego w żart. To jednak jakimś cudem go wysłuchał, sugerując już zerwać zaręczyny. Może Renigaldowi było to faktycznie potrzebne, aby przemyśleć, zanim podejmie jakąkolwiek decyzję z Penny? Nie odzywała się. Nawet jeżeli o to prosił. Był w jej sklepie. Unikała go? Czy to było dobre rozwiązanie, aby się unikać? Nie był do końca przekonany. W ten sposób nie rozwiążą zaistniałego problemu.
Wracał z innego koleżeńskiego spotkania. Od momentu jak się rozeszła sprawa dotycząca jego niefortunnych zaręczyn, zaczął nosić na głowie kapelusz. Nie chcąc może za bardzo rzucać się w oczy na ulicach. Nie chcąc zostać upolowanym przez dziennikarzy, redaktorów. Kogokolwiek. Ale nie uniknie jednego spotkania, którego być może bardziej się obawiał. Kierował się do swojego mieszkania. Wróciwszy do kamienicy. Zakręcając korytarzem i spojrzawszy przed siebie, napotkał na drodze przeszkodę, aż zatrzymał się dwa metry dalej. ”O kurwa…. Aidan…” – przeszło mu przez myśl a oczy powiększyły na jego widok, nie ukrywając zaskoczenia. Pierwsze co przyszło mu na myśl to, zrobić tył zwrot i udawać, że zapomniało się odebrać garnitur z czyszczalni, pralni, skądkolwiek. To jednak nie mógł się wycofać, skoro kuzyn zakomunikował, że muszą pogadać. Stał przez moment z rękoma w kieszeni ciemnych drogich spodni. Na sobie mając białą koszulkę z krótkim rękawem, oraz letnią czarną markową kurtkę.
- Jasne…Nie wysilił się na nic więcej w słowach, jak tylko potwierdzając, zgadzając się bez owijania w bawełnę. Aż nawet obawiał się podejść bliżej, widząc jego wyraz na twarzy. Znał Aidana. Brygadzista nie bez powodu. Bić się nawet umiał dobrze. Jego postawa, zachowanie mówiło bardzo wiele. ”Wie… Dowiedział się…” – stwierdził w myślach. Znali się lata. Aidana nosiło go. Widział to. Miał przed sobą ten obraz.
Renigald niepewnie ruszył w kierunku odpowiednich swoich drzwi do mieszkania. Wyciągnął klucze i otworzył drzwi. Wszedł pierwszy zabierając klucze. Nie zamykał. Drzwi pozostawił otwarte, co znaczyło, że Parkinson może za nim wejść do środka. Zamknąć drzwi. Rozpocząć temat rozmowy. Odkładając klucze na stoliczek pobliski, gdzie w miseczce złotej, można było odkładać klucze i inne podręczne przedmioty wyjściowe lub do zabezpieczenia mieszkania.
Samo wnętrze tego lokum mogło przypominać bardzo bogaty i przestrzenny apartament. Składające się z dużego salonu połączonego z kuchnią i jadalnią. Dwa dodatkowe pomieszczenia, które stanowiły sypialnię i biuro do pracy. A także kuchnia i łazienka. Panowała tutaj czystość. Jak na durnego arystokratę, to jednak umiał zachować jakiś porządek. Pytanie tylko, czy rzeczywiście on za tym stał, czy może miał rodzinnego skrzata do tej pomocy?
Odwrócił się, z zamiarem podjęcia wyjaśnień.
Zaczął, ale nie bardzo wiedział jak zacząć, aby bardziej nie rozdrażnić stojącego w jego mieszkaniu niedźwiedzia grizzly.