18.03.2024, 13:13 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 19.03.2024, 13:43 przez Samuel McGonagall.)
Sam zwierza się Brennie i nie zauważa nowych biesiadników
Zacisnął mocno usta na pytanie o kąpiel w jeziorze, tak mocno, że cienka linia niemal zniknęła, a jego szeroko otwarte, przestraszone niebieskie oczy były odpowiedzią samą w sobie. Znali się zbyt długo, by Brenna nie widziała jak wiele mu to pytanie robi niedobrego. Albo – zależnie od perspektywy – dobrego. Spokój budowany przez kilka ostatnich godzin runął jak domek z kart, rozkruszył się niczym jajko memrotka, które wypadło z gniazda i dokonało swojego losu rozbijając się o stwardniałe korzenie drzewa, które miało być dla niego domem i schronieniem. Poczuł drżenie, falowanie powietrza, jej słowa dochodziły do niego jak przez mgłę.
Był ważniejszy temat, a teraz kiedy dziwiła się, że nie może tu zostać...
– Brenna ja... ja boję się, że komuś zrobię krzywdę. – przyznał w końcu, cichym zdesperowanym szeptem, gdy tylko srebrny diadem został wyjęty z jego włosów. Przysunął się do przyjaciółki blisko, łapiąc ją za ramie, wiedząc, że jest zajęta organizowaniem, że nie ma na to czasu, ale pchała nim bezsilność i strach, ktoś jeden musiał zrozumieć i ze wszystkich ktosiów najlepiej jeśli byłaby to właśnie ona. – Jest coraz gorzej, Knieja po prostu nie daje mi odejść... Wszędzie gdzie idę, wszystkie ogrody, którymi pomagałem się zajmować wyglądają coraz gorzej. Bluszcz który zasadziłem miesiąc temu wygląda na trzyletni, zboża rosną i przekwitają przytłoczone kłosami, jabłka... są wszędzie. Brenna zrozum ataki... są coraz częstsze, nie mam w sercu spokoju, nie mam swojego domu, nie mam gdzie się schować, ledwie kilka dni temu splądrowałem ogródek Dorze... – wskazał na zamknięty teren obłożony bardzo wyraźnymi obecnie zakazami wstępu, wypuszczając tym samym ramię Brenny, a potem powracając zeszkolnym wzrokiem do jej ugniecionego rękawa, jakby dziwiąc się, że w ogóle ją przed chwilą dotykał – a wczoraj... – podjął głucho – wczoraj też prawie przeze mnie... – głos ugrzązł mu w gardle, spuścił głowę przytłoczony poczuciem winy.
Może na szczęście, nie zauważył pojawienia się Nory i Erika, skupiony na ubraniu w słowa własnych obaw i lęków, wyrzuceniu słów z głowy w nadziei, że odciąży to ją, że znów będzie tak jak kiedyś, gdy mógł nawet próbować się teleportować i nie obrywał od zaborczej ziemi rykoszetem.
Zacisnął mocno usta na pytanie o kąpiel w jeziorze, tak mocno, że cienka linia niemal zniknęła, a jego szeroko otwarte, przestraszone niebieskie oczy były odpowiedzią samą w sobie. Znali się zbyt długo, by Brenna nie widziała jak wiele mu to pytanie robi niedobrego. Albo – zależnie od perspektywy – dobrego. Spokój budowany przez kilka ostatnich godzin runął jak domek z kart, rozkruszył się niczym jajko memrotka, które wypadło z gniazda i dokonało swojego losu rozbijając się o stwardniałe korzenie drzewa, które miało być dla niego domem i schronieniem. Poczuł drżenie, falowanie powietrza, jej słowa dochodziły do niego jak przez mgłę.
Był ważniejszy temat, a teraz kiedy dziwiła się, że nie może tu zostać...
– Brenna ja... ja boję się, że komuś zrobię krzywdę. – przyznał w końcu, cichym zdesperowanym szeptem, gdy tylko srebrny diadem został wyjęty z jego włosów. Przysunął się do przyjaciółki blisko, łapiąc ją za ramie, wiedząc, że jest zajęta organizowaniem, że nie ma na to czasu, ale pchała nim bezsilność i strach, ktoś jeden musiał zrozumieć i ze wszystkich ktosiów najlepiej jeśli byłaby to właśnie ona. – Jest coraz gorzej, Knieja po prostu nie daje mi odejść... Wszędzie gdzie idę, wszystkie ogrody, którymi pomagałem się zajmować wyglądają coraz gorzej. Bluszcz który zasadziłem miesiąc temu wygląda na trzyletni, zboża rosną i przekwitają przytłoczone kłosami, jabłka... są wszędzie. Brenna zrozum ataki... są coraz częstsze, nie mam w sercu spokoju, nie mam swojego domu, nie mam gdzie się schować, ledwie kilka dni temu splądrowałem ogródek Dorze... – wskazał na zamknięty teren obłożony bardzo wyraźnymi obecnie zakazami wstępu, wypuszczając tym samym ramię Brenny, a potem powracając zeszkolnym wzrokiem do jej ugniecionego rękawa, jakby dziwiąc się, że w ogóle ją przed chwilą dotykał – a wczoraj... – podjął głucho – wczoraj też prawie przeze mnie... – głos ugrzązł mu w gardle, spuścił głowę przytłoczony poczuciem winy.
Może na szczęście, nie zauważył pojawienia się Nory i Erika, skupiony na ubraniu w słowa własnych obaw i lęków, wyrzuceniu słów z głowy w nadziei, że odciąży to ją, że znów będzie tak jak kiedyś, gdy mógł nawet próbować się teleportować i nie obrywał od zaborczej ziemi rykoszetem.