18.03.2024, 16:08 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 27.03.2024, 03:31 przez Neil Enfer.)
Mówił, nie myśląc o tym czy mówi za dużo czy za mało, choć na pewno nie chciał rozczarować mężczyzny. Skoro już go przyjął pod dach, to da mu od siebie tyle ile może, licząc, że mu życia nie utrudni. Liczył tylko, że nie wyjdzie na idiotę.
,,Nie ma głupich pytań".
-Oj, są, trochę pracowałem w barach, definitywnie głupie pytania są.-skomentował jego złotą myśl z pobłażliwym uśmiechem. Nie rozumiał założenia, że głupich pytań nie ma, ale może to i dobrze, że mężczyzna w to wierzył, znaczy, że dalej świat go rozpieszcza i nie zsyła mu na spotkanie wszystkich pajaców świata.
Mimo wszystko zmieszanie dalej w nim siedziało, choć ucieszył się, że jego słowa zostały przyjęte i nie były negowane w żaden sposób. Uznał częścią siebie, że temat umarł. Na szczęście. Pojawił się za to nowy, który natychmiast wywołał lekkie zmarszczenie brwi i zastanowienie. Uczucie przygnębienia? Hm...
-Chyba nie jestem przygnębiony...-zaczął ostrożnie, zastanawiając się.-Życie zawsze było trochę ciężkie.-nie chciał wyjść na słabego, w końcu radził sobie, żył, pracował, ukończył szkołę, no i byli na świecie ludzie, którzy mieli gorzej i nie narzekali. Bycie hipokrytą było ostatnie na liście jego rzeczy do zrobienia.-To po prostu zmęczenie. Czasami...--zawahał się porządnie, patrząc uparcie na stolik.-Chciałbym, żeby tata w końcu umarł.-wyszeptał z paskudnymi wyrzutami sumienia.-Męczy się od lat, wiem to, wszyscy to wiemy. Wszystkie pieniądze w domu wydajemy na leki, po to przeprowadziłem się do Londynu, żeby więcej zarabiać, bo ceny wzrosły. Mamie też nie jest łatwo, musi się z ciotką nim zajmować, mają też gospodarstwo... Ja im tam nie pomogę za wiele, bo pomoc jest potrzebna na co dzień, a nie kilka razy w miesiącu jak do nich jadę.-paliwo kosztuje, ale musiał tam czasem pojechać.-Kocham go, bardzo, nie chcę, żeby umierał, ale... Czasami się zastanawiam jakby to było gdyby był zdrowy. Ale to się nie stanie, więc... Trzeba zadbać o niego najpierw.-dużo ludzi choruje przecież, czasami da się wyleczyć, czasami nie. Najlepiej by było gdyby choroby nie istniały, wtedy wszyscy byliby szczęśliwi, no, ale póki co to potrzeby ojca miały priorytet, rozumiał to i sam chyba nie chciał obierać innego celu w życiu. Nie był tylko pewien czy to odpowiada na pytanie o przygnębieniu. Nie miało to jednak teraz większego znaczenia, chyba liczyło się to, że mówił, a mówił jeszcze więcej, gdy padały kolejne pytania przyciągające dziwne wspomnienia i rozważania, jakie wylewał z siebie, zastanawiając się jaki rodzaj cichego zauroczenia zastosował mężczyzna, że zwierzanie się mu pomagało na duszę.
,,Nie ma głupich pytań".
-Oj, są, trochę pracowałem w barach, definitywnie głupie pytania są.-skomentował jego złotą myśl z pobłażliwym uśmiechem. Nie rozumiał założenia, że głupich pytań nie ma, ale może to i dobrze, że mężczyzna w to wierzył, znaczy, że dalej świat go rozpieszcza i nie zsyła mu na spotkanie wszystkich pajaców świata.
Mimo wszystko zmieszanie dalej w nim siedziało, choć ucieszył się, że jego słowa zostały przyjęte i nie były negowane w żaden sposób. Uznał częścią siebie, że temat umarł. Na szczęście. Pojawił się za to nowy, który natychmiast wywołał lekkie zmarszczenie brwi i zastanowienie. Uczucie przygnębienia? Hm...
-Chyba nie jestem przygnębiony...-zaczął ostrożnie, zastanawiając się.-Życie zawsze było trochę ciężkie.-nie chciał wyjść na słabego, w końcu radził sobie, żył, pracował, ukończył szkołę, no i byli na świecie ludzie, którzy mieli gorzej i nie narzekali. Bycie hipokrytą było ostatnie na liście jego rzeczy do zrobienia.-To po prostu zmęczenie. Czasami...--zawahał się porządnie, patrząc uparcie na stolik.-Chciałbym, żeby tata w końcu umarł.-wyszeptał z paskudnymi wyrzutami sumienia.-Męczy się od lat, wiem to, wszyscy to wiemy. Wszystkie pieniądze w domu wydajemy na leki, po to przeprowadziłem się do Londynu, żeby więcej zarabiać, bo ceny wzrosły. Mamie też nie jest łatwo, musi się z ciotką nim zajmować, mają też gospodarstwo... Ja im tam nie pomogę za wiele, bo pomoc jest potrzebna na co dzień, a nie kilka razy w miesiącu jak do nich jadę.-paliwo kosztuje, ale musiał tam czasem pojechać.-Kocham go, bardzo, nie chcę, żeby umierał, ale... Czasami się zastanawiam jakby to było gdyby był zdrowy. Ale to się nie stanie, więc... Trzeba zadbać o niego najpierw.-dużo ludzi choruje przecież, czasami da się wyleczyć, czasami nie. Najlepiej by było gdyby choroby nie istniały, wtedy wszyscy byliby szczęśliwi, no, ale póki co to potrzeby ojca miały priorytet, rozumiał to i sam chyba nie chciał obierać innego celu w życiu. Nie był tylko pewien czy to odpowiada na pytanie o przygnębieniu. Nie miało to jednak teraz większego znaczenia, chyba liczyło się to, że mówił, a mówił jeszcze więcej, gdy padały kolejne pytania przyciągające dziwne wspomnienia i rozważania, jakie wylewał z siebie, zastanawiając się jaki rodzaj cichego zauroczenia zastosował mężczyzna, że zwierzanie się mu pomagało na duszę.
Koniec sesji