Ach ta magia komunikacji... pozwolić ponieść się Diabłu na pokuszenie, czy może jednak pozostać wiernym samemu sobie? A może odnajdujesz wierność tam, gdzie wędrowanie za pokusami było jedyną możliwością, żeby zwalczyć pokusę? Tylko tak mogłeś z nią wygrać - ulec. Czasami wystarczy tylko kilka słów. Malutka szczerość, że czegoś się nie chce, albo widzi się to inaczej, a zamiast tego człowiek układa sobie w głowie chorą konieczność wychodzenia naprzeciwko oczekiwań. Tak budowane były nieporozumienia na większą skalę niż proste odmówienie. Słowo "nie" kosztowało niektórych za dużo, ale żeby kosztowało wiele Philipa? Nie chciał tego robić, a jednak "nie" wciąż nie padło. Zamiast tego były uśmiechy, były słówka, że może tak, że da radę, że rozważy. Gesty i mimika sugerująca, że właściwie uznaje to za dobry pomysł i teraz rozważy co najwyżej to, w jaki sposób porwać ten statek do tańca. Laurent wcale nie chciał przy kimś, kogo znał tyle czasu, wysilać całego swojego umysłu na interpretacje każdej najmniejszej zmarszczki mimicznej, która gościła na twarzy, która mówiłaby o tym, że następuje dysonans między słowem wypowiadanym a myślą. Nie przyszedł tutaj po to, chciał naprawdę się odprężyć. Szczególnie, że po jego głowie ciągle chodziła wizja przeklętej Perły Morza opętanej przez zmarłych.
- Im więcej człowiek wie, tym bardziej sobie zdaje sprawę, jak niewiele umie. - Samokrytyka i skromność lubiły być przymiotami na pokaz, a William uśmiechał się teraz w taki sposób, że ciężko było stwierdzić, czy naprawdę jest tak skromny, czy może jednak pozostaje samokrytyczny, żeby, jak to zasugerował, zdawać sobie sprawę z tego, że ciągle może się doskonalić. Nie był najstarszy, nie mógł mieć więcej niż te trzydzieści parę lat, a i to było chyba przekłamane tylko przez jego prezencję. Jakby wydawał się nieco starszy, niż był w rzeczywistości. - Proponuję wypróbować. Jest niejeden amator lodowatych kąpieli wśród nas. - Poruszył ręką, jakby chciał pokazać część statku, po której kręcili się goście. Ale na następne słowa uniósł brwi z lekkim niezrozumieniem i rozbawieniem jednocześnie, ewidentnie nie rozumiejąc, o czym Philip teraz mówi. O jakim złudzeniu, co miałby wybaczać i do czego w ogóle ta odpowiedź miała się odnosić. A może się domyślał. Może. Laurent sam spojrzał na Philipa nie bardzo wiedząc w pierwszej chwili, skąd ta odzywka - nieprzyjemna jego zdaniem. Ale zrozumiał. To była jakaś bardzo grubymi nićmi szyta próba wytknięcia czegoś. Nie chciał tego komentować na głos, to nie byłby zbyt bezpieczny ruch, bo z jego perspektywy wyglądało to tak, jakby blondyn już był nie w sosie. Popatrzył na Williama i tylko lekko wzruszył ramionami z niewinnym uśmiechem, jakby chciał pokazać, że sam nie wie, o co chodzi i może nie warto się tym przejmować.
- Kiedy panowie będą tworzyć proszę pamiętać, że farby są jak kobieta. A serce kobiety to ocean pełen tajemnic. - Puścił oczko do Laurenta. - Miłej zabawy. - I sam oddalił się do pozostałych gości.
Służący skończyli przygotowania, więc można było przejąć pierwsze płótno, pierwszy stelaż. Laurent nie przysunął się do następnego wolnego. Z zainteresowaniem za to badał strukturę pędzli, przyglądał się farbom i ich kolorom. Pięknie wyglądałyby na skórze, na ciele. Było o wiele lepszym płótnem od kawałka nabitego na drewnianą zlepkę. Nie musieli czekać, aż kolejna osoba się pojawiła, przyprowadzona zresztą nawet przez samego Williama i zaczęli dywagować nad pustym płótnem w formie żartów.
- Nie, dziękuję. Wolę popatrzeć. - Odpowiedział, spoglądając, jak Philip powoli przymierza się do malowania. - Jaki jest pomysł na tworzenie, mistrzu? -