[13.08.72] don't judge me | Ger & Erik

— Im więcej słabości systemu dostrzegam, tym mniej chce mi się go zmieniać — sapnął, kręcąc powoli głową. — Tutaj nawet nie dali mi szansy się wybronić, po prostu stwierdzili, że skoro Rowle to zgłosił, to najwyraźniej jest to prawda objawiona.

Może tu leżał psidwak pogrzebany? Erik wyznawał zasadę, że nikt nie jest nieomylny i zawsze powinno się wziąć pod uwagę drugą opinię. Może przy błotoryju się do tego nie do końca zastosował tak, jak powinien, prosząc o wsparcie Geraldine, a nie odpowiedni departament, ale czy jego przełożony chociaż spytał, jak to wyglądało z jego perspektywy? No właśnie. Najwyraźniej wystarczył raport jednej strony, aby druga automatycznie się poddała.

— Poza tym, gdybym przejął władzę dzisiaj, obawiam się, że podjąłbym parę błędnych decyzji. Na przykład przekazałbym władzę nad poszczególnymi rejonami Anglii konkretnym rodzinom, żeby Ministerstwo Magii mogło w spokoju porządkować swoja papierki. — Oczywisty żart i tak sprawił, że skrzywił się na własne słowa. Trochę się zapędził. Podobnym pomysłem uraczył Perseusza Blacka, gdy rozmawiali o tym, jaki los potencjalnie czekał Wielką Brytanię, gdyby Czarnemu Panu udało się przejąć całą władzę w kraju. — Wyobrażasz sobie? Gdybyś poszła polować w hrabstwie Kent, to za wysadzenie kolejnego błotoryja w powietrze, tłumaczyłabyś się na przykład nestorowi Flintów albo Greengrassów, bo byliby odpowiedzialni za wszystko, co się dzieje w rejonie.

Zresztą, o czym oni w ogóle rozmawiali? Erik nie potrafił utrzymać własnej siostry w ryzach, a miał pchać się do rządu? Nie był jedynym pracownikiem Ministerstwa Magii, który potrafił ładnie mówić i teoretycznie miał serce po odpowiedniej stronie. Gdyby ludziom faktycznie zależało na tym, aby postawić kogoś takiego na stołku Ministra Magii, to poparliby wobec takiego kandydata. Czy taki był Nobby Leach, gdy zaczął się rozpychać pośród czarodziejskiej socjety, aby koniec końców wylądować na szczycie? Erik westchnął cicho.

Mniej gadania, więcej robienia, odpowiedział w myślach na jej komentarz o siniakach. Chciała mu pokazać, że jest mocna w czymś oprócz gadki? Niech mu to udowodni w walce. I spróbowała to zrobić. Tyle, że zawiodła i przez to wylądowała na ziemi z poobijaną głową. A jej pierwszym odruchem i tak było... Skrytykowanie go? Zmrużył oczy, gromiąc ją obruszonym spojrzeniem.

— Hej, nie zrzucaj winy na mnie! — Wycelował w nią palec wskazujący. — Sport do dobry sposób na rozładowanie emocji, ale nie możesz po prostu przestać myśleć. — Ponownie złożył ręce na klatce piersiowej. — No, chyba że chcesz za każdym razem lądować twarzą w błocie.

Jego spojrzenie nieco zelżało, gdy zbliżył się do niej. Uśmiechnął się kwaśno na widok jej rany. Wizyta w Mungu gwarantowana, pomyślał z przekąsem. To by było na tyle, jeśli chodziło o ich wspólny trening. Naprawdę dobrze im poszło. Wybitnie wręcz. Dobrze, że nie mieli publiczności, bo wręcz pospadałaby z krzeseł, a ich pole walki pokryte by było bukietami wielokolorowych kwiatów mających na celu wyrazić uwielbienie wobec nich.

— Jak księżniczka — odparł z nutką sarkazmu w glosie. — Taka, co miała naprawdę zły dzień i wywaliła się na twarz, próbując uciec z przeklętego zamku złego czarnoksiężnika. — Pochylił się nad nią, przyglądając się jej zębom. — Ale najwyraźniej nawet w tak tragicznym dniu spłynął na nią łut szczęścia, bo dalej ma wszystkie zęby. A przynajmniej te widoczne na pierwszy rzut oka.

Podał jej rękę, żeby pomóc jej podnieść się na nogi.

— Przetrzyj to sobie jakąś szmatką — poradził, przywołując zaraz do siebie różdżką obie szpady. — Odprowadzę cię do kliniki w Londynie. — Wbił w nią ciężki wzrok. — Lepiej, żeby ktoś sprawdził, czy nie dostałaś jakiegoś wstrząśnienia mózgu. Poza tym, wolałbym, żebyś nie dostała nagłej amnezji. Jeszcze cofnęłabyś się mentalnie do czasów szkolnych. — Uśmiechnął się krzywo. — Chociaż może stres z powodu testu z Zielarstwa przywróciłby cię do rzeczywistości.