Bardzo trudno było zrezygnować z poczucia bycia najlepszym w oczach innych i trudno było porzucić budowany przez lata obraz samego siebie w swoich oczach i oczach wszystkich czarodziejów z wyższych sfer. Nie było kłamstwem, że mogłoby się okazać, że tego właśnie potrzebował i jednocześnie mogłoby się okazać, że nie wyniknie z tego nic dobrego. Nie chciał jakichkolwiek problemów. Prawdopodobnie one, prędzej, czy później, go dościgną. Będzie tak dopóki nie podejmie odpowiednich działań. Na każdy spokój zawsze przychodził sztorm. Ostatnio stawało się to przykrą rutyną.
— Lepiej nie dowiadywać się wszystkiego i pokazywać innym, że jest się najlepszym. — Wbrew swoim poglądom dotyczącym prawdy (lepsza jest najgorsza prawda, niż piękne kłamstwo), czasem lepiej było nie wiedzieć. Zwłaszcza jeśli chodziło o najbliższych i ich zdanie na czyjś temat. Jeśli chodzi o uczenie się to zawsze należało dokładać wszelkich starań aby być jak najlepszym. Oczywiście, to nie wystarczało. Należało najpierw samemu w to uwierzyć i w ten sposób przekonać innych. Dobrze wiedział, że artyści musieli mierzyć się z szeroko pojętą krytyką i jeśli ona nosiła znamiona konstruktywnej to było wszystko w porządku. Nawet on doświadczył niekonstruktywnej krytyki. Trudno było ją traktować poważnie. Jak dotąd nieszczególnie przejmował się konstruktywną krytyką, choć to również uległo zmianie w ostatnim czasie względem niektórych osób.
— Niewykluczone, że w niedalekiej przyszłości spróbuję tego rodzaju kąpieli. — Jego zdaniem to powinno odbywać się w kontrolowanych warunkach, uwzględniających bliskość sauny albo lodowatą wodę w stałym zbiorniku wodnym. Zażywanie lodowatej kąpieli w morzu wydawało mu się najgorszym pomysłem. Z pewnych względów William nie przypadł mu do gustu i to mogło być mylne pierwsze wrażenie. Mogło też okazać się nad wyraz trafne. Po tym drobnym zgrzycie nie zamierzał zawracać sobie głowy tym czarodziejem.
— Myślisz, że to prawda z tym porównaniem farb do kobiety? — Zastanowił się na głos, tuż po odejściu Williama. Przez jego łóżko przewinęło się całkiem sporo kobiet, jednak w tym nigdy nie chodziło mu o kobiece serca. Do niedawna posiadał ugruntowany stosunek do wszelkich porywów serca i ich doświadczania w swoim życiu. Nie zadrwił z tego stwierdzenia, że serce kobiety to ocean pełen tajemnic. Nie tylko dlatego, że nie był odpowiednią osobą do komentowania tego. Do czasu Beltane interesowały go wyłącznie ciała, niezależnie od płci. Teraz chodziło o coś więcej. Obejrzał się przelotnie na odchodzącego Williama, po czym wrócił spojrzeniem do płótna przed sobą. Teraz pokrytym tłem, które prezentowało się nie najgorzej. Przynajmniej w jego oczach, bo żaden z niego malarz. Samego Laurenta zdawały się interesować te wszystkie pędzle i farby oraz patrzenie na powstający obraz.
— Będzie na co popatrzeć, bo stworzę prawdziwe arcydzieło. — Zażartował tym razem ze swojego braku talentu i podstawowych umiejętności. — Może... foka na wybrzeżu. — Odpowiedział w tym samym tonie, uśmiechając się rozbrajająco. Dla czarodziejów bardziej selkie, niż foka - te jednak bardzo trudno od siebie odróżnić.