Z atakiem na Ne Forest, Nicholas nie miał nic wspólnego. Nie bez powodu zadawał pytania, okazując zainteresowanie tematem. Nie ukrywając po sobie, że być może życie magicznych stworzeń było dla niego cenniejsze niż ludzkie. Stworzenia miały w sobie znacznie więcej magii, historii i przywiązania do przyrody. Żyły w większości wolnością. Bez zasad. Niekiedy wykorzystywane do różnych celów społeczności ludzkiej.
Nie okazywał po sobie tego, jakoby znał sprawę z atakiem. Nie zdradzał po sobie niczego, jakoby był śmierciożercą. To, że spoglądał oczami śmierci, miał w oku lodowe szkiełko z lustra, mogła być temu winna jego praca. Bycie świadkiem nie jednej czyjejś śmierci. Doświadczając jej dość często. A także, samemu odbierając czyjeś życie.
Travers nie dawał po sobie poznać, jakoby miał za cel zrobić krzywdę Prewettowi. Był jak te magiczne stworzenia, bezbronne. Które potrzebowały może swojego ochroniarza. Być może w ten sposób, przebywając z nim, budował jakąś więź zaufania. Aby go mieć przy sobie. Świadom będąc, że nie powinien przekraczać swoich granic. Narzuconych sobie. Nie straci kontroli. Którą coraz trudniej było utrzymać.
Te słowa, ”który z nas popełni błąd”, nie brzmiały motywująco. Brzmiały poniekąd ostrzegawczo. Grali w grę. Swoją, niebezpieczną. Z pułapkami, w które sami wpadają i próbują jakoś wydostać. Na te słowa, Nicholas nie odpowiedział nic. Jedynie spojrzał na niego, milcząc. Czyżby te słowa mu się nie spodobały? Czy może nie wiedział jak odpowiedzieć? A może, postanowił zostawić odpowiedź dla siebie. Dla nich. Jako pytanie, bez odpowiedzi.
Biała wdowa. Która w swoją sieć mogła schwytać motyle. I sama zdecydować, czy je wypuści. Czy uwięzi i zadecyduje o dalszym ich losie. Gdyby on, Nicholas Travers, wpadł w taką sieć Laurenta Prewetta, to czy dałby radę się z niej uwolnić? Czy w takim przypadku, zmuszony byłby wyjawić swój czarny sekret?
Śpiąca Królewna. Czy to znaczyło, że Laurent otaczał się bardziej znajomością kultury i zwyczajów mugolskich, niżeli on sam? Pozwolił mu jednak opowiedzieć o kobiecie, pilnowanej przez smoka. O rycerzu, którego zadaniem było ją uratować. Przekładając na tutejszą ich relację, Prewett widział to inaczej. Nicholas sobie to wyobraził. Pasowałoby to do Laurenta, aby przekonać smoka do siebie. Ale tylko jeśli ten, zgodzi się z nim współpracować. Nicholas miał styczność z tymi stworzeniami. Pobierał praktyki, w pracy nad magicznymi stworzeniami. Piękne bezlitosne bestie. Wychować takiego pod siebie, byłoby wspaniałym wyzwaniem.
Tak. Laurenta ponosiła fantazja.
Ale też zaraz spoważniał, mówiąc o śmierci. Tutaj Nicholas okazał mu więcej uwagi. Spojrzał na niego, słuchając. Dowiadując się przy tym, jakie są jego ulubione kwiaty. Jaka kokarda.
- Jeżeli nie ona. Ktoś inny na pewno będzie o tym pamiętał.Czyżby próbował go pocieszyć? Trudno stwierdzić. Nicholas nie pocieszał. Próbował może zrozumieć drugą osobę, jakie mogła mieć potrzeby i zapewnić, że ktoś inny, kto go zna, zadbałby o ten szczegół. Tylko jeśli, zostanie o tym poinformowany.
Westchnął cicho. Może powinien się już zbierać? Tylko że Laurent nie wyglądał w obecnej sytuacji na takiego, co by teraz chciał go puścić. Leżąc prawie na nim, wtulając się. Będąc obejmowanym przez ramię Nicholasa. Pogoda też nie wydawała się szybko poprawiać. Lecz Traversowi nie przeszkadzała. Lubił deszcz. Lubi pochmurne niebo.