[19 VII 1972] Sans espoir et sans regret | Neil & Morpheus & Anthony

Słuchał i... Wierzył. Mężczyzna mógłby zabrać Morpheusa ze szpitala gdyby chciał, na pewno. A co on mógł zrobić? Nie, nie będzie się za to bić w pierś, wróżbita wiedział dobrze, jaki jest jego stan i możliwości, a mimo tego zaprosił go.
Zaraz jednak padły dziwaczne słowa z ust obcego, aż jego brwi poleciały do góry w kompletnym szoku. Miał mu czytać karty? Teraz? Czy on był normalny? Powiedziałby coś, jednak powstrzymał się. Nie chciał źle wpływać na relacje Morpheusa i jego "przyjaciela", z którym znając życie świetnie sobie radzi. Dalej jednak ie rozumiał. No i co to znaczy, że przerzucił się na kobiety? Wiedział co to znaczy, ale tymi słowami przytrzasnął domysły wilkołaka.
Przydaj się chociaż na... No tak... Czego się spodziewał? Zacisnął usta i patrzył na faceta jawnie zdegustowany, a czym swędzący noc nie pomagał. Prychnął nim dwa razy, potarł i odwrócił się na pięcie.
-Zajmę się tym.-mruknął i jeśli w końcu było mu dane, to wyszedł z pomieszczenia. Zahaczy o łazienkę, przemyje twarz. Do tego woda na te kwiaty, jasne, nie będzie się dokładał do tego, żeby ten morderczy, czerwony bukiecik żył choćby minutę dłużej niż musi.