13.12.2022, 21:46 ✶
O charłakach Trevor powinien mieć takie samo zdanie, jak większość konserwatywnego społeczeństwa czystokrwistych. Postrzegał ich zgodnie ze stanem faktycznym, czyli za bezbronnych i wymagających ochrony. O wnoszonych przez nich postulatach nie miał jeszcze wyrobionej opinii, ale gdyby przyszłoby mu bardziej zgłębić ten temat to niewątpliwie wyrobiłby sobie stosowną opinię w tej sprawie. Nie zmieniało to faktu, że charłaki mu zupełnie nie przeszkadzały swoim istnieniem. Wszyscy chcieli żyć w spokoju. On zwłaszcza chciał tak żyć. I pewnie nadal żyłby w ten sposób, gdyby z własnej woli nie wstąpił na tamtą ścieżkę i gdyby nie przyszło mu się zmierzyć z konsekwencjami podjętych decyzji. I chociaż zapłacił za to wysoką cenę, tak przynajmniej postąpił zgodnie ze swoim kodeksem moralnym.
Informacje o zbliżającym się Marszu Charłaków nieustannie krążyły wokół niego i powracały niczym niechybiający bumerang. Nie planował wzięcia udziału w tym pochodzie. Jednak w dniu Marszu przebywał w samym sercu Magicznego Londynu, choć w chwili obecnej na ulicy unikanej przez chyba wszystkich przyzwoitych czarodziejów. Śmiertelnym Nokturnie. Opuścił go dopiero, gdy rozpoczął się ten marsz. W tłumie tych wszystkich ludzi nie powinien tak bardzo rzucać się w oczy Brygadzistom, którzy prawdopodobnie będą pilnować bezpieczeństwa protestujących. Noszone przez niego mugolskie ubrania mogły tworzyć błędne wrażenie bycia jednym z nich, ale prawda była taka że w jego mniemaniu były wygodniejsze od większości szat czarodziejów. Pod czarnym płaszczem miał białą koszulę i ciemnoniebieską, wełnianą kamizelkę.
Wszystko poszło nie po jego myśli. Owszem, żaden z prawdopodobnie obecnych tu Brygadzistów nie zwracał na niego uwagi, ale to dlatego, że oni zdecydowanie mieli ważniejsze sprawy na głowie. A kiedy sam znalazł się w samym centrum zamieszek, było za późno na szybkie opuszczenie tego terenu. Cierpiał na beznadziejną przypadłość zwaną kompleksem bohatera, powodującą to, że zawsze opowie się za słabszymi i będzie gotów ich bronić. Nawet za cenę swojego życia. Nie okazywał strachu i nie stronił od konfrontacji. Przemoc także nie była mu obca. To, czego stał się mimowolnym świadkiem, wzniosło ją na całkiem nowy poziom. To był istny chaos. Inaczej nie da się określić ścierających się ze sobą ludzi, uciekających w popłochu i z krzykiem na ustach. Kiedy udało mu się przecisnąć przez ten tłum, jego spojrzenie padło na młodą dziewczynę z aparatem fotograficznym, w którą już celował różdżką zakapturzony czarodziej. Nie wahając się ani chwili, Trevor sam sięgnął po swoją różdżkę.
— Drętwota! — Wycelował swoją różdżkę w stronę tamtego czarodzieja i to akurat w chwili, gdy on wypowiadał formułę swojego zaklęcia. Czerwona wiązka zaklęcia przemknęła w pobliżu fotografującej ten marsz czarownicy, rażąc napastnika. Padł on ogłuszony. Oczywiście, to nie było trwałe zaklęcie. Najpewniej niebawem ten człowiek po prostu się wybudzi.
— Wszystko w porządku?! — Zakrzyknął do dziewczyny z aparatem. Gotów był podejść bliżej. Nie miał wrogich zamiarów, przynamniej względem niej. Dla ogłuszonego napastnika miły nie będzie.
Słowa: 454
Informacje o zbliżającym się Marszu Charłaków nieustannie krążyły wokół niego i powracały niczym niechybiający bumerang. Nie planował wzięcia udziału w tym pochodzie. Jednak w dniu Marszu przebywał w samym sercu Magicznego Londynu, choć w chwili obecnej na ulicy unikanej przez chyba wszystkich przyzwoitych czarodziejów. Śmiertelnym Nokturnie. Opuścił go dopiero, gdy rozpoczął się ten marsz. W tłumie tych wszystkich ludzi nie powinien tak bardzo rzucać się w oczy Brygadzistom, którzy prawdopodobnie będą pilnować bezpieczeństwa protestujących. Noszone przez niego mugolskie ubrania mogły tworzyć błędne wrażenie bycia jednym z nich, ale prawda była taka że w jego mniemaniu były wygodniejsze od większości szat czarodziejów. Pod czarnym płaszczem miał białą koszulę i ciemnoniebieską, wełnianą kamizelkę.
Wszystko poszło nie po jego myśli. Owszem, żaden z prawdopodobnie obecnych tu Brygadzistów nie zwracał na niego uwagi, ale to dlatego, że oni zdecydowanie mieli ważniejsze sprawy na głowie. A kiedy sam znalazł się w samym centrum zamieszek, było za późno na szybkie opuszczenie tego terenu. Cierpiał na beznadziejną przypadłość zwaną kompleksem bohatera, powodującą to, że zawsze opowie się za słabszymi i będzie gotów ich bronić. Nawet za cenę swojego życia. Nie okazywał strachu i nie stronił od konfrontacji. Przemoc także nie była mu obca. To, czego stał się mimowolnym świadkiem, wzniosło ją na całkiem nowy poziom. To był istny chaos. Inaczej nie da się określić ścierających się ze sobą ludzi, uciekających w popłochu i z krzykiem na ustach. Kiedy udało mu się przecisnąć przez ten tłum, jego spojrzenie padło na młodą dziewczynę z aparatem fotograficznym, w którą już celował różdżką zakapturzony czarodziej. Nie wahając się ani chwili, Trevor sam sięgnął po swoją różdżkę.
— Drętwota! — Wycelował swoją różdżkę w stronę tamtego czarodzieja i to akurat w chwili, gdy on wypowiadał formułę swojego zaklęcia. Czerwona wiązka zaklęcia przemknęła w pobliżu fotografującej ten marsz czarownicy, rażąc napastnika. Padł on ogłuszony. Oczywiście, to nie było trwałe zaklęcie. Najpewniej niebawem ten człowiek po prostu się wybudzi.
— Wszystko w porządku?! — Zakrzyknął do dziewczyny z aparatem. Gotów był podejść bliżej. Nie miał wrogich zamiarów, przynamniej względem niej. Dla ogłuszonego napastnika miły nie będzie.
Słowa: 454