[29.06|Warownia Longbottomów] Niedaleko pada jabłko od jabłoni

– Wujek Erik kazał... Naprawić panu ten domek? Wie pan może po co? – spytała, chociaż w jej głosie dało się słychać rezygnację i rozczarowanie. Popatrzyła ze smutkiem na swój chaotyczny plan psiego domku. Czyli pewnie nici z psa i hipogryfa. Psa jeszcze była w stanie jakoś przeżyć, w końcu było większe prawdopodobieństwo, że uda jej się kiedyś i tak namówić na niego mamę, ale hipogryf... Z hipogryfem sprawa była znacznie cięższa. A byłaby prawdopodobnie pierwsza osoba w przedszkolu z takim zwierzakiem... Spojrzała na nieznajomego mężczyznę i spróbowała jeszcze jednej rzeczy. Może to jednak było jakieś nieporozumienie i tak naprawdę nikt już nie miał pomysłu na wykorzystanie domku?
– Jest pan pewien? Może pan się przesłyszał? Lub coś źle zrozumiał? – Spojrzała na niego z nadzieją. Przecież wszyscy czasem nie rozumieli co się do nich mówi, prawda? Mama na przykład nie rozumiała czemu tak zależy jej na hipogryfie.
Karl, podszedł do mężczyzny nieco bliżej, tak by mu się lepiej przyjrzeć. Złotawe ślepia kota utkwiły w twarzy rozmówcy Mabel, ale na razie nie postanowił się odezwać, by dołaczyć do rozmowy. Czasami tak miał. Potrafił spedzić długie godziny przy kimś w milczeniu, by rzucić coś do niego w ostatniej chwili, gdy dana osoba już wychodziła. A czasem odzywał się od razu. Teraz jednak po prostu patrzył, prawdopodobnie próbując wysnuć jakieś wnioski z samego wyglądu mężczyzny.