[20 czerwca 1972] Dlatego rudych nie zabiera się na wycieczki | Penny & Terry

O Little Hangleton powstało już chyba dość niesamowitych historii, by nawet Terry miał pewien problem, gdyby chciał do tej puli dorzucić coś zaskakującego od siebie. Oczywiście nie oznaczało to, że nie dałby rady. Przeciwnie, gdyby tylko wysilił się choć odrobinę, prawdopodobnie mógłby uraczyć Penny jakąś kompletnie zmyśloną, całkowicie niewiarygodną i być może dość ciekawą historią. Gdyby tylko trafiła na nieco bardziej odpowiedni moment. Taki na przykład, w którym Trelawney nie zajmowałby się kompletowaniem kolejnych mniej lub bardziej przydatnych drobiazgów przed całą tą ich wycieczką. To bowiem dość skutecznie odciągało uwagę od jakichkolwiek kreatywnych opowieści. Choć przecież i bez takowych Penny wydawała się być wystarczająco podekscytowana możliwością odwiedzenia tej podobno tajemniczej i niesamowitej wioski. Jeśli zaś szczęście miałoby im dopisać – lub raczej wręcz przeciwnie – istniało pewne prawdopodobieństwo, że którejś z tych niesamowitości mogłaby doświadczyć na własnej skórze. I obejść się przy tym bez zmyślonych opowieści Terry’ego.
– W porządku, wygląda na to, że ktoś wreszcie musi ci to powiedzieć… – zaczął absolutnie poważnym tonem, gdy nawiązała do niezbyt przyjemnych skutków teleportacji. – Fakt, że jesteś skończoną ofermą nie oznacza jeszcze, że wszyscy inni też muszą tracić nosy, uszy, czy cokolwiek innego podczas teleportacji…
Cała udawana dotychczas powaga ulotniła się wraz z szerokim uśmiechem, jakim uraczył ją na koniec swojej wypowiedzi. Oczywiście – jak na przyjaciela przystało – przejmował się jej wypadkiem podczas teleportacji. I – również jak na przyjaciela przystało – od tamtego czasu nie był w stanie przegapić żadnej okazji, by jej o nim przypomnieć lub rzucić mimochodem żartem, który mógłby do całej sytuacji nawiązać. Pewnie powinien zdawać sobie sprawę z tego, że w ten sposób zwiększał jedynie szanse na to, że któregoś razu Penny odwdzięczy mu się dokładnie tym samym, jeśli rzeczywiście sam pozbędzie się nosa – lub dowolnej innej części ciała – jednak… nie był to argument w żaden sposób wystarczający, by jej odpuścić.
– Nie będziemy za bardzo zbliżać się do lasu – nie była to może zbyt konkretna odpowiedź na zadane przez nią pytanie, ale mimo wszystko stwierdzenie zdawało się być warte wypowiedzenia na głos. I to bez charakterystycznej żartobliwej nuty. Bo o ile większość opowieści dotyczących wioski Terry mógł z pewnym przekonaniem uznać za kompletnie zmyślone, o tyle znajdujący się w okolicy las rzeczywiście mógłby umieścić na liście miejsc, w których niespecjalnie miał ochotę przebywać, jeśli tylko nie było to absolutnie konieczne.
– Piołun i ciemiernik powinny rosnąć właściwie gdzieś tutaj, całkiem niedaleko. A skoro chcesz pomóc, możesz rozejrzeć się za… – zastanowił się przez moment, krytycznie zerkając w stronę przyjaciółki. To nie tak, że sam jakoś wybitnie znał się na poszczególnych roślinach. Ale przynajmniej część z tych, których używał dość często, był w stanie bez większego problemu rozpoznać. Z kolei co do wiedzy Penny… mógł mieć chyba całkiem uzasadnione wątpliwości. – Nie wiem, za pokrzywą na przykład. Z tym chyba sobie poradzisz.
I nawet jeśli nie wątpił w tę jej wiedzę aż tak bardzo, oczywiście nie mógł odpuścić sobie drobnego wyolbrzymienia. Chociaż przynajmniej nie polecił jej zrywania trawy. Ani też nie pokusił się o wymienienie jakiejś zupełnie zmyślonej nazwy rośliny, którą pewnie mógłby jej w dodatku całkiem szczegółowo opisać. Złośliwość z jego strony zdecydowanie można więc było uznać za jedną z tych drobniejszych, która nie wysyłała jej przynajmniej na poszukiwania czegoś, co nigdy nawet nie istniało.