Ciekawie było słuchać Brenny. Ciekawie było słuchać, gdy mówiła wcześniej o swoim ojcu, teraz o swoim nieśmiałym kuzynie, który miał rękę do roślin, i dalekiej krewnej, która wraz z Frankiem zajmowała się zielenią ich domu. Tych informacji nie było może dużo, ale to, w jaki sposób Brenna o nich opowiadała, wydawało się Nikolaiowi takie... ciepłe... Aż chciało się słuchać więcej.
Podobne ciepło czuł, gdy wspominał "bunt" swojej matki. Niegroźne sprzeciwienie się swojemu mężowi, tuż za jego plecami. Wpierw próbowała z Pyotrem, zanim jeszcze stał się idealną kopią swojego ojca, jednak pierworodny państwa Petrovych za bardzo pragnął być taki sam, jak jego ojciec, by pozwolić matce się "uczłowieczyć". Katerina spróbowała później z Nikolaiem i to był jej mały sukces, gdy drugi syn odpowiedział na jej starania i podzielił jej miłość do muzyki. "Małym buntem" Kateriny było nauczenie Nikolaia gry na skrzypcach - czyli kolejna dziedzina, którą tym razem sam Vitalii, jak wcześniej jego ojciec, uważał za "kobiecą". To właśnie te momenty - wspólna gra z matką - sprawiały, że Nikolai czuł się w rodzinnej posiadłości, jak w domu. To właśnie te wspomnienia przywoływał, by wyczarować Patronusa.
W pewien sposób zrobiło mu się Franka szkoda, bo gdyby uczył się w Koldovstoretz... Chłopak nie miałby życia, gdyby pokazał się na korytarzu rosyjskiej szkoły magii, taki nieśmiały, zafascynowany Zielarstwem. Rosyjska szkoła mogłaby go zniszczyć.
-Zawsze powtarzano, że to kobiety powinny zajmować się roślinami - powiedział, na chwilę odwracając wzrok. Czuł ciężar na żołądku, gdy to mówił. -Nie tylko Zielarstwo, ale również Wróżbiarstwo i Starożytnych Run. Gdyby twój kuzyn chciał uczęszczać na zajęcia Zielarstwa w mojej starej szkole, musiałby przekonać do tego jeszcze przynajmniej dwie osoby, bo nie zorganizowano by zajęć dla jednego ucznia. I czekałoby go mnóstwo nieprzyjemności - Nikolai doskonale pamiętał każdą swoją upokarzającą porażkę, gdy któryś ze starszaków wybijał mu różdżkę z dłoni i posyłał boleśnie na ścianę, wyśmiewając publicznie jego słabość. Na szczęście potem przyszły również zwycięstwa, gdy znał więcej zaklęć i więcej czasu poświęcał treningom.
Co za szczęście, że młody Frank edukował się w Hogwarcie, gdzie miał możliwość rozwijania swojej pasji.
-Mów dalej. To interesujące - zapewnił, gdy Brenna nagle przerwała swój "wykład".
Nazwiska założycieli Hogwartu pamiętał jeszcze z zajęć Historii Magii, ale o nich samych wiedział niewiele i o wiele ciekawiej słuchało się o nich od kogoś, kto wychował się wśród ich ziem, edukował się w ich szkole, a może nawet dzielił z nimi krew...
Gdy Brenna mówiła o szklarniach, Kol faktycznie spodziewał się wielu szklarni wielkości przynajmniej średniej, wypełnionych wszelkiego rodzaju roślinnością, a nie pojedynczego, przeszklonego budynku, jakby pozbawionego magii. Wszedł jednak do środka, za Brenną, i aż westchnął z zaskoczenia. Tego nie spodziewał się po tak niepozornie wyglądającej szklarence.
Magia była cudowna.