-Dlaczego akurat pióra? - lejącą się dookoła krew rozumiał, bo był to nieodłączny element konfliktu, nawet tego magicznego.
Ale pióra? Dlaczego pióra? Czyżby rodzina Longbottom posiadała w swych szeregach armię ptactwa, którą prowadziła na wojny o honor swojej rodziny i w obronie każdego Longbottoma, któremu świat wyrządził krzywdę?
-Możesz o wszystkim, jeśli chcesz. Spróbuję nadążyć.
Nie czuł się w żaden sposób przytłoczony ilością informacji, którymi Brenna dzieliła się z nim. Miała, według niego, przyjemny głos, a i treść nie była w żaden sposób nużąca. Rodzina Brenny wyłamywała się z niektórych schematów, które znał Nikolai i według których inni pokierowali jego życiem w ten, a nie inny sposób. Szok kulturowy był coraz większy, a wraz z szokiem rosła również ciekawość.
-Hogwart jest koedukacyjny? - spytał, gdy Brenna wspomniała o dzieciach, jedenastolatkach, przydzielanych do czterech Domów na podstawie ich cech. Nie był pewien, dlaczego zadał akurat to pytanie, ale ciekawiło go, czy Hogwart różnił się od Koldovstoretz również pod tym względem.
Pomysł z podziałem uczniów na cztery "Domy", tylko na podstawie ich cech charakteru, ale w tak młodym wieku, wydał mu się pozbawiony sensu, mimo poczucia przynależności, o którym wspomniała Brenna. W końcu ludzie mieli tendencję do zmian i to nierzadko tak wielkich, aż ciężko w to uwierzyć. Skąd pewność, że wychowanek, powiedzmy, Roweny Ravenclaw, nie stanie się młodszą kopią Salazara Slytherina? Albo życie pchnie go bliżej Helgi Hufflepuff?
Nikolai nigdy wcześniej nie miał okazji do odwiedzenia jakiejkolwiek szklarni, gdy wszyscy dookoła niego uważali te miejsca za "niemęskie" lub "niegodne" i niektóre rośliny, a przynajmniej ich nazwy, kojarzył tylko dzięki swojej matce, która często pokazywała mu obrazki ze swoich książek o magicznych roślinach. Może też to był powód, dla którego szklarnie rodziny Sprout wywołały u niego taki zachwyt - jak coraz więcej rzeczy, związanych z Doliną. Tak, zdecydowanie mu się podobało.
Patrzył, przyglądał się, niemal chłoną otaczające go barwy i zapachy, słuchając przy tym Brenny, opisującej mu rozkład pomieszczeń i co się gdzie znajduje.
-Kogoś już tu coś zeżarło? - spytał zainteresowany.
Czy powinno to kogoś zaniepokoić, że ciekawiły go również TE informacje?
Szybko odwrócił się, gdy Brenna pomachała do kogoś, kto wychylił się zza jednego z wielu kolorowych krzewów. Kolejny mężczyzna. I to ewidentnie nie zwiedzający, a... opiekun?... roślinności, żyjącej sobie spokojnym(?) życiem w szklarniach. Oj tak, Anglia zdecydowanie różniła się od Rosji. Nikolai pochylił nisko głowę w niemym powitaniu, skierowanym do pana Sprouta.