[Maj, 1961] Hogsmeade - Olivia i Isaac

Być może to był rekord, bo Olivia była tak nieprzewidywalna, że aż przewidywalna? Niektóre rzeczy w jej zachowaniu się nie zmieniały. Gadała dużo, głośno się śmiała, była bardzo ekspresyjna. Jednocześnie to zachowanie było tak dla niej charakterystyczne, że jednocześnie bardzo przewidywalne. Bo gdy ktoś powiedział coś przykrego, wiadomo było, że będzie płakać. Gdy ktoś powiedział coś wrednego - że będzie złośliwa. A gdy ktoś będzie szeptał jej słodkie słówka do ucha: że się zarumieni. Olivia była jak otwarta księga. W Hogwarcie było pełno osób, które miały swoje tajemnice i potrafiły w mniejszym bądź większym stopniu się kontrolować czy kłamać. Ona tego nie potrafiła, a przynajmniej nie tak dobrze. Gdy ściemniała, każdy wiedział, że coś jest nie tak.
- To dobrze, że od roku używam wciąż tego samego, utrwali się na lata w twoich wspomnieniach - odpowiedziała ze śmiechem, cmokając go w policzek. Zapachy miały potężną moc i doskonale to wiedziała. I to nie tylko dlatego, że od roku ślęczała nad książkami do eliksirów: sama czegoś takiego po prostu doświadczyła. I to nie raz, a nawet dwa czy trzy. Zapach jednego specjalnego kakao z konkretnymi piankami kojarzył jej się z feriami zimowymi na pierwszym roku i z jedną wyjątkową sytuacją. Z kolei zapach kadzideł kojarzył jej się z konkretną osobą, a konkretne perfumy - z jej dzieciństwem, gdy przytulała się do matki, płacząc że tym razem na pewno złamała nogę (chociaż przybiegła do niej wtedy na obu). Czy chciała, żeby Isaac kojarzył ten konkretny szampon z jej osobą? Och, byłoby miło, gdyby przez kolejne lata wracał do niej we wspomnieniach, gdy tylko ta woń uderzy w jego nozdrza.

Gdy zapytał czy jest głodna czy spragniona, wydęła lekko usta w zastanowieniu. W sumie to była, ale nie na tyle, by zrezygnować z małego zboczenia drogi.
- Kamienie? Masz na myśli takie szare i brzydkie, czy może piękne i tajemnicze, w różnych kolorach i kształtach? Bo jak te drugie, to myślę, że mój żołądek wytrzyma jeszcze chwilę - powiedziała, uśmiechając się szeroko. Bo to nie było tajemnicą, że Olivia jadła za dwóch. Nic dziwnego: miała tyle energii, że skądś musiała się ona brać, prawda? Rudowłosa miała jednak to szczęście, że była dość aktywną osobą, na dodatek młodą, więc o ewentualną figurę na ten moment nie musiała się martwić. Potem, jak stuknie jej trzydziestka, będzie siebie z młodości przeklinać, ale teraz mogła jeść tyle, ile chce i to, co chce. - Wiedziałam! Mój ojciec pozwolił mi odwiedzić jednego ze swoich znajomych. On hoduje pufki i powiedział mi o nich naprawdę dużo. Są cudowne i mięciutkie, a gdy się je głaszcze, to rozpłaszczają się jak naleśnik. I tak słodko piszczą, jak chcą uwagi.
Rozmarzyła się. Miło wspominała tamtą wizytę podczas wakacji, gdy z Leonem wybrali się do tego hodowcy. Leon rozważał zakup takiego małego stworzonka, ale prawdę mówiąc dobrze, że zrezygnował - pufek w Hogwarcie byłby nie tylko nieszczęśliwy, ale i narażony na niebezpieczeństwo. W końcu było tu tyle sów i kotów...
- Jak mnie będziesz tak trzymać, to zaraz się ściemni i nigdzie nie pójdziemy. Wiesz, jak niewygodnie idzie się gdziekolwiek w takiej pozycji we dwójkę? - powiedziała nieco przemądrzałym tonem, ale w jej niebieskich oczach błysnęło rozbawienie. Gdy tylko wyczuła, że nie ma zamiaru jej puścić, nie szarpała się. Wspięła się za to na palce i znienacka przycisnęła swoje usta do jego ust. Na chwilę, zaledwie dwa uderzenia serca, ale liczyła, że to wystarczy by chłopaka rozproszyć na tyle, by była w stanie się wyślizgnąć z jego objęć. - Puszczaj, bo będę musiała cię pocałować znowu.
Powiedziała to takim tonem, jakby mu groziła. Poważnym aż do bólu - acz cały efekt psuł szeroki uśmiech i lekki rumieniec, który pojawił się na jej policzkach. Nie, Olivia Quirke nie potrafiłaby nawet udawać, że kłamie. Miała wiele zalet ale w tym była kompletnie beznadziejna.