25.03.2024, 13:19 ✶
Olivia przekrzywiła głowę. Nie podobało jej się to, co słyszała. Laurent twierdził, że leżała na kamieniu, jakby ktoś celowo ją tu zostawił. A więc co - pułapka? No bo raczej nie przypadek? Wokół nich nie było nikogo, kto mógłby tę pozytywkę zgubić czy też celowo położyć tak, by ktoś ją znalazł. Wokół nich panowała cisza, przerywana typowymi odgłosami natury. Ptaki ćwierkały w bliższym i dalszym otoczeniu, liście w koronach drzew szumiały, wprawione w ruch delikatnym, letnim wiatrem. Ale nie słychać było ani kroków, ani śmiechów, które sugerowałyby obecność innych osób.
- Może odłóż ją na miejsce? - zasugerowała, wracając spojrzeniem do Laurenta i pozytywki, którą właśnie nakręcał. Zmarszczyła brwi i już, już otwierała usta, żeby powiedzieć, żeby się nie wygłupiał, bo jeszcze ją zepsuje i dopiero będą mieli problem. Jednak nie zdążyła. Jej serce drgnęło, poruszone dziwną, acz spokojną melodią. Postać Laurenta, trzymającego pozytywkę zafalowała i powoli się rozmyła.
Przed oczami Olivii stanął Hogwart, a konkretniej jego korytarze. Stała przed drzwiami pokoju wspólnego Ravenclaw razem z innymi pierwszorocznymi. Była zdenerwowana, nieśmiało przestępowała z nogi na nogę. Miała jedenaście lat i to nie był pierwszy raz, gdy rozstała się z rodzicami, ale pierwszy raz na tak długo. Czuła niepokój zmieszany z jednoczesną ekscytacją. Stała obok Leona, tak samo zdenerwowanego jak i ona. Zdążyła go poznać w pociągu i uczepiła się chłopaka jak rzep do ogona psidwaka, który postanowił buszować w chwastach na polu. Obecność osoby, której imię znała, dodawała jej otuchy, ale nie na tyle, by mogła w pełni cieszyć się tym dniem. Prefekt, który stał przy kołatce, mówił coś do nich, ale Olivia nie potrafiła się skupić. Widziała, że starszy od nich chłopak otwiera usta i coś im tłumaczy, pokazując na głowę orła, ale nie słyszała żadnego dźwięku. Nie rozumiała, co mają robić i jak sprawił, że drzwi powoli zaczęły się otwierać. A gdy się otworzyły...
Znowu stała przed Laurentem. Mrugała, jakby nie do końca wiedziała, co się dzieje. Melodia ucichła, ale jej myśli nadal były w Hogwarcie. Wciąż miała 11 lat, wciąż się bała. Nawet pobladła i trochę jakby skurczyła się sama w sobie, co przecież było nietypowe dla Olivii z teraźniejszości. Ta pewność siebie, którą zawsze miała, jakby wyparowała, zastąpiona emocjami nastolatki. Nastolatki zakompleksionej, jeszcze bardziej naiwnej i mocno wystraszonej. Ten strach i tę niepewność widać było w jej oczach, gdy wpatrywała się w oczy Laurenta, nie wiedząc nawet, co się wokół niej dzieje.
- Może odłóż ją na miejsce? - zasugerowała, wracając spojrzeniem do Laurenta i pozytywki, którą właśnie nakręcał. Zmarszczyła brwi i już, już otwierała usta, żeby powiedzieć, żeby się nie wygłupiał, bo jeszcze ją zepsuje i dopiero będą mieli problem. Jednak nie zdążyła. Jej serce drgnęło, poruszone dziwną, acz spokojną melodią. Postać Laurenta, trzymającego pozytywkę zafalowała i powoli się rozmyła.
Przed oczami Olivii stanął Hogwart, a konkretniej jego korytarze. Stała przed drzwiami pokoju wspólnego Ravenclaw razem z innymi pierwszorocznymi. Była zdenerwowana, nieśmiało przestępowała z nogi na nogę. Miała jedenaście lat i to nie był pierwszy raz, gdy rozstała się z rodzicami, ale pierwszy raz na tak długo. Czuła niepokój zmieszany z jednoczesną ekscytacją. Stała obok Leona, tak samo zdenerwowanego jak i ona. Zdążyła go poznać w pociągu i uczepiła się chłopaka jak rzep do ogona psidwaka, który postanowił buszować w chwastach na polu. Obecność osoby, której imię znała, dodawała jej otuchy, ale nie na tyle, by mogła w pełni cieszyć się tym dniem. Prefekt, który stał przy kołatce, mówił coś do nich, ale Olivia nie potrafiła się skupić. Widziała, że starszy od nich chłopak otwiera usta i coś im tłumaczy, pokazując na głowę orła, ale nie słyszała żadnego dźwięku. Nie rozumiała, co mają robić i jak sprawił, że drzwi powoli zaczęły się otwierać. A gdy się otworzyły...
Znowu stała przed Laurentem. Mrugała, jakby nie do końca wiedziała, co się dzieje. Melodia ucichła, ale jej myśli nadal były w Hogwarcie. Wciąż miała 11 lat, wciąż się bała. Nawet pobladła i trochę jakby skurczyła się sama w sobie, co przecież było nietypowe dla Olivii z teraźniejszości. Ta pewność siebie, którą zawsze miała, jakby wyparowała, zastąpiona emocjami nastolatki. Nastolatki zakompleksionej, jeszcze bardziej naiwnej i mocno wystraszonej. Ten strach i tę niepewność widać było w jej oczach, gdy wpatrywała się w oczy Laurenta, nie wiedząc nawet, co się wokół niej dzieje.