14.12.2022, 11:46 ✶
Florence naprawdę nie lubiła 1 kwietnia.
Nie chodziło o to, że zupełnie nie miała poczucia humoru. Jakieś śladowego jego ilości ostały się gdzieś w jej duszy, choć głęboko pogrzebane pod masą innych rzeczy: dobrych manier, obowiązkowości, perfekcjonizmu - i ujawniały się czasem w towarzystwie bliższych osób. Problem polegał na tym, że inni czarodzieje bardzo, bardzo lubili robić dowcipy tego dnia.
A potem okazywało się, że tak naprawdę wcale nie znają się na magii. Nie dość przynajmniej, by odwrócić skutki swoich "żartów". W efekcie Eunice faktycznie musiała czekać pod gabinetem Florence znacznie dłużej niż zwykle.
Florence w tym czasie usunęła czułki pewnemu czarodziejowi, wręczyła pewnej czarownicy maść, dzięki której mogła pozbyć się żółwiego wzorku na rękach, a potem zlikwidowała jednej pannie siniaka na twarzy, nabitego przez "zabawny prezent", z którego wyskoczyła pięść - najwyraźniej zaklęta tak, że siniak mienił się różnymi kolorami tęczy i nie schodził przy najprostszych zaklęciach leczniczych. Takie zamieszanie trwała od rana i Florence w duchu już zaczęła układać Ranking Najciekawszych Przypadków.
Pierwszy kwietnia. Pierwszego kwietnia wszystkim odbijało.
- Następny proszę! - zawołała, gdy czarownica wyleczona z siniaka opuściła jej gabinet. Pomieszczenie było niewielkie. Stało w nim biurko, parę krzeseł, posłanie, na którym można było kogoś położyć oraz regał, w którym Florence trzymała podstawowe eliksiry oraz ekwipunek klątwołamacza i uzdrowiciela. W przeciwieństwie do większości Munga, niedofinansowanego, jak wiele innych placówek publicznych, nieco obskurnego i nie zawsze czystego, tutaj wszystko lśniło czystością. Bulstrode zadbała o to osobiście, kiedyś po godzinach zostając, aby odświeżyć ściany i sprzątając tu przynajmniej raz w tygodniu. Nie wspominając już o tym, że nawet biurko było jej własne, przyniesione tu po tym, jak wyprowadzała się z rodzinnego domu. Do kamienicy nie pasowało.
Uzdrowicielka uniosła spojrzenie jasnych oczu znad karty pacjenta, którą sumiennie wypełniała swoim idealnie równym, absolutnie nielekarskim pismem.
- Panna... pani Black - poprawiła się szybko, natychmiast rozpoznając stażystkę. Większość ludzi, z którymi miała styczność, zapamiętywała. Zwłaszcza w szpitalu, gdzie wiedza o tym, kto jest kim, była istotnym elementem funkcjonowania na najwyższych obrotach. - Co panią do mnie sprowadza? Nie gorąco pani w tym szaliku? Proszę się rozebrać.
Tego, że te warstwy ubrań są po to, aby skryć - najwyraźniej - rezultat zaklęć, Florence się domyślała.
Nie chodziło o to, że zupełnie nie miała poczucia humoru. Jakieś śladowego jego ilości ostały się gdzieś w jej duszy, choć głęboko pogrzebane pod masą innych rzeczy: dobrych manier, obowiązkowości, perfekcjonizmu - i ujawniały się czasem w towarzystwie bliższych osób. Problem polegał na tym, że inni czarodzieje bardzo, bardzo lubili robić dowcipy tego dnia.
A potem okazywało się, że tak naprawdę wcale nie znają się na magii. Nie dość przynajmniej, by odwrócić skutki swoich "żartów". W efekcie Eunice faktycznie musiała czekać pod gabinetem Florence znacznie dłużej niż zwykle.
Florence w tym czasie usunęła czułki pewnemu czarodziejowi, wręczyła pewnej czarownicy maść, dzięki której mogła pozbyć się żółwiego wzorku na rękach, a potem zlikwidowała jednej pannie siniaka na twarzy, nabitego przez "zabawny prezent", z którego wyskoczyła pięść - najwyraźniej zaklęta tak, że siniak mienił się różnymi kolorami tęczy i nie schodził przy najprostszych zaklęciach leczniczych. Takie zamieszanie trwała od rana i Florence w duchu już zaczęła układać Ranking Najciekawszych Przypadków.
Pierwszy kwietnia. Pierwszego kwietnia wszystkim odbijało.
- Następny proszę! - zawołała, gdy czarownica wyleczona z siniaka opuściła jej gabinet. Pomieszczenie było niewielkie. Stało w nim biurko, parę krzeseł, posłanie, na którym można było kogoś położyć oraz regał, w którym Florence trzymała podstawowe eliksiry oraz ekwipunek klątwołamacza i uzdrowiciela. W przeciwieństwie do większości Munga, niedofinansowanego, jak wiele innych placówek publicznych, nieco obskurnego i nie zawsze czystego, tutaj wszystko lśniło czystością. Bulstrode zadbała o to osobiście, kiedyś po godzinach zostając, aby odświeżyć ściany i sprzątając tu przynajmniej raz w tygodniu. Nie wspominając już o tym, że nawet biurko było jej własne, przyniesione tu po tym, jak wyprowadzała się z rodzinnego domu. Do kamienicy nie pasowało.
Uzdrowicielka uniosła spojrzenie jasnych oczu znad karty pacjenta, którą sumiennie wypełniała swoim idealnie równym, absolutnie nielekarskim pismem.
- Panna... pani Black - poprawiła się szybko, natychmiast rozpoznając stażystkę. Większość ludzi, z którymi miała styczność, zapamiętywała. Zwłaszcza w szpitalu, gdzie wiedza o tym, kto jest kim, była istotnym elementem funkcjonowania na najwyższych obrotach. - Co panią do mnie sprowadza? Nie gorąco pani w tym szaliku? Proszę się rozebrać.
Tego, że te warstwy ubrań są po to, aby skryć - najwyraźniej - rezultat zaklęć, Florence się domyślała.