W pierwszej chwili, gdy oddalał się od stryjowego domostwa i starał się nie zgubić z oczu sunącej pod niebem samiczki, w jego głowie obijało się Nie wchodź do Kniei, Kol, powtarzane dźwięcznym głosem Brenny. Im bliżej jednak był lasu, tym głos stawał się coraz cichszy i bardziej odległy, zagłuszany zmartwionymi myślami i troską o przestraszone zwierzę.
Czym był ten huk, który spłoszył hipogryfa? Co to było? Czy było to coś niebezpiecznego? A może był to jedynie zwykły wypadek, który należało skomentować jedynie przewróceniem oczami lub kręceniem głową, niżeli paniką? Powinien zawiadomić stryja?
W tym momencie jednak ostrzeżenie o niebezpieczeństwie, czającym się w Kniei, odeszło w niepamięć. Liczyła się samiczka i bezpieczne sprowadzenie jej do domu.
Kawałek materiału, naprędce wyczarowany i niechlujnie związany, zsuwał się z rany i Kol poprawiał go dopiero, czy czuł go o wiele za nisko, na swoim nadgarstku. Rozglądając się dookoła, między drzewami, chciał gwizdać i wołać, by przywołać samiczkę, by zapewnić ją, że przyszedł po nią ktoś znajomy, ktoś godny zaufania, kto chce zapewnić jej bezpieczeństwo i zabrać do domu, ale się powstrzymał. Był na nieswoim terenie. Nie chciał zakłócać spokoju natury, toteż musiał szukać w ciszy, zdając się jedynie na swój wzrok, słuch i szczęście.
Tak! W końcu ją zobaczył! Jest! Cała i zdrowa, oceniając na pierwszy rzut oka. Samiuteńka i przestraszona, tuż obok równie samotnego drzewa gruszy.
Kamień spadł mu z serca i dusza wróciła w spokoju do ciała. Nic się młodziutkiej samiczce nie stało. Nie wołał jej. Nie biegł w jej stronę. Chciał obejść ją dookoła, wejść w zasięg wzroku jej rozbieganych oczu i dopiero wtedy, gdy samiczka skupi na nim swoją uwagę, zbliżyć się powoli do niej. Bez pośpiechu, krok za krokiem, by jeszcze bardziej jej nie wystraszyć. By nie narazić się na kolejny atak, tym razem jednak celowy, choć kierowany strachem.
Zanim jednak zdążył postawić choć jeden krok, który miał przybliżyć go do wykonania swojego zadania, dostrzegł również oddalonego od hipogryfa mężczyznę w odzieniu, które widziało lepsze czasy, machającego do niego. Nikolai zmarszczył brwi, przez chwilę zastanawiając się, czego mógł też mężczyzna od niego chcieć. Potrzebował pomocy, czy może tak się podekscytował widokiem hipogryfa, że nie chciał, by zwierzę zostało tak szybko zabrane? Nikolai zbliżył się do mężczyzny, może trochę zirytowany, co jakiś czas zerkając na młódkę.[/b]
[a]"Hipogryfie dziewczę"? Dość... niecodzienne określenie.
-Da... Uciekła mi. Z-znaczy... Jest mojego stryja i... Przestraszyła się... - trochę bełkotał, trochę głos mu się trząsł.
Po prostu czuł ulgę, że samiczki nie dopadły jakieś dzikie, niebezpieczne zwierzęta, lub szaleni czarodzieje.
Tak bardzo chciał zabrać ją już do domu.