27.03.2024, 21:02 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 27.03.2024, 21:07 przez Erik Longbottom.)
Rozmawiam z @Brenna Longbottom i Nora.
Zwracam uwagę na tulipany.
Pokazuje jabłka Thomasowi i patrzę na Sama i Morfeusza.
— To zabezpieczenie — Uśmiechnął się półgębkiem do siostry, zwracając się ku jej uroczej twarzy. — Skąd mam wiedzieć, czy to nie zmieni się w nawyk, który koniec końców pozbawi mnie większej ilości papierosów? — Uniósł wymownie brwi, dając Brennie chwilę na przemyślenie tej kwestii. — Musisz stanąć w tej sprawie po mojej stronie.
Odpłacali sobie z Norą pięknym za nadobne, tak jak to było w ich naturze. Po prostu w tym momencie znaleźli się na tym etapie konfliktu, gdzie oboje udowadniali sobie, że kiedy naprawdę im na tym zależy, to potrafią napsuć sobie krwi nie gorzej niż niejedna szkolna nemezis. Norę zakłuło w sercu? Erika bolało jeszcze bardziej, zwłaszcza po tym, jak nad ranem cierpiał jeszcze na napady żalu i zazdrości. Jakby żołądek, który wywrócił się na drugą stronę po tym, jak wyczuł zagrożenie w pobliżu panny Figg, to było za mało.
Och, już on się z nią rozmówi, kiedy przyjdzie czas. Wtedy przyjdzie czas na oczyszczenie atmosfery. Powinna być wdzięczna, że nie wyciągał tematu przy reszcie ludzi. A taka Brenna na pewno miałaby dużo do powiedzenia, biorąc pod uwagę, że skłamał jej prosto w twarz, aby chronić przyjaciółkę. Świetnie wyszedł na tej ufności. Pokręcił powoli głową, starając się jednak zbytnio nie denerwować.
— Na pewno kiedyś wyprowadzę cię z tego błędu, Noro — odrzekł równie obojętnym tonem, wodząc palcem po krawędzi stołu.
Dopiero wtedy zauważył kwiaty, których obecność skomentował zaraz Morfeusz. Erik pochylił się lekko w stronę tulipanów, przyglądając się im z zaciekawieniem. Może i ma rację?, pomyślał, dotykając delikatnie jednego z płatków, niemalże spodziewając się, że te rozpłynął się w powietrzu. To chyba nie była pora na takie kwiaty. Chociaż... Może w Warowni po prostu panowały dobre warunki? Uniósł spojrzenie na resztę domowników. Może Dora testowała jakieś zaklęcia zielarskie, kiedy nikt nie patrzył?
W międzyczasie ktoś lub coś przypuściło nieoczekiwany atak na Hardwicka. Longbottom odchylił się w bok, chcąc uniknąć kolejnych pocisków. Syknął głośno, gdy po ramieniu przyjaciela potoczyły się jeszcze dwa jabłka. Erik podniósł jedno z nich z ziemi i podrzucił je w powietrzu.
— Chyba podpadłeś któremuś drzewku — skomentował.
Dopiero teraz zwrócił uwagę na Samuela, który wyglądał, jakby chciał już odejść do stołu. Zmarszczył brwi i już miał coś powiedzieć, gdy do rozmowy wtrącił się Morfeusz. Erik zmierzył obu mężczyzn uważnym spojrzeniem, ale koniec końców nic nie powiedział. Może wspólna rozmowa wyjdzie im na dobre.
Zwracam uwagę na tulipany.
Pokazuje jabłka Thomasowi i patrzę na Sama i Morfeusza.
— To zabezpieczenie — Uśmiechnął się półgębkiem do siostry, zwracając się ku jej uroczej twarzy. — Skąd mam wiedzieć, czy to nie zmieni się w nawyk, który koniec końców pozbawi mnie większej ilości papierosów? — Uniósł wymownie brwi, dając Brennie chwilę na przemyślenie tej kwestii. — Musisz stanąć w tej sprawie po mojej stronie.
Odpłacali sobie z Norą pięknym za nadobne, tak jak to było w ich naturze. Po prostu w tym momencie znaleźli się na tym etapie konfliktu, gdzie oboje udowadniali sobie, że kiedy naprawdę im na tym zależy, to potrafią napsuć sobie krwi nie gorzej niż niejedna szkolna nemezis. Norę zakłuło w sercu? Erika bolało jeszcze bardziej, zwłaszcza po tym, jak nad ranem cierpiał jeszcze na napady żalu i zazdrości. Jakby żołądek, który wywrócił się na drugą stronę po tym, jak wyczuł zagrożenie w pobliżu panny Figg, to było za mało.
Och, już on się z nią rozmówi, kiedy przyjdzie czas. Wtedy przyjdzie czas na oczyszczenie atmosfery. Powinna być wdzięczna, że nie wyciągał tematu przy reszcie ludzi. A taka Brenna na pewno miałaby dużo do powiedzenia, biorąc pod uwagę, że skłamał jej prosto w twarz, aby chronić przyjaciółkę. Świetnie wyszedł na tej ufności. Pokręcił powoli głową, starając się jednak zbytnio nie denerwować.
— Na pewno kiedyś wyprowadzę cię z tego błędu, Noro — odrzekł równie obojętnym tonem, wodząc palcem po krawędzi stołu.
Dopiero wtedy zauważył kwiaty, których obecność skomentował zaraz Morfeusz. Erik pochylił się lekko w stronę tulipanów, przyglądając się im z zaciekawieniem. Może i ma rację?, pomyślał, dotykając delikatnie jednego z płatków, niemalże spodziewając się, że te rozpłynął się w powietrzu. To chyba nie była pora na takie kwiaty. Chociaż... Może w Warowni po prostu panowały dobre warunki? Uniósł spojrzenie na resztę domowników. Może Dora testowała jakieś zaklęcia zielarskie, kiedy nikt nie patrzył?
W międzyczasie ktoś lub coś przypuściło nieoczekiwany atak na Hardwicka. Longbottom odchylił się w bok, chcąc uniknąć kolejnych pocisków. Syknął głośno, gdy po ramieniu przyjaciela potoczyły się jeszcze dwa jabłka. Erik podniósł jedno z nich z ziemi i podrzucił je w powietrzu.
— Chyba podpadłeś któremuś drzewku — skomentował.
Dopiero teraz zwrócił uwagę na Samuela, który wyglądał, jakby chciał już odejść do stołu. Zmarszczył brwi i już miał coś powiedzieć, gdy do rozmowy wtrącił się Morfeusz. Erik zmierzył obu mężczyzn uważnym spojrzeniem, ale koniec końców nic nie powiedział. Może wspólna rozmowa wyjdzie im na dobre.
the he-wolf of godric's hollow
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞