[styczeń 1961, Hogwart] Mole książkowe

- Hm, to po prostu znaczy, że wszystkie dzieci chcą uwagi rodziców. Trzeba na to aż badań? - zdziwiła się Brenna. Była od Isaaca młodsza i słabiej zaznajomiona z mugolskim światem: swoją wiedzę czerpała głównie z powieści, a Alicja w Krainie Czarów czy Władca Pierścieni nie były lekturami, które mogły dobrze zapoznać ją z niemagicznym społeczeństwem. Jej sytuacja rodzinna też bardzo różniła się od tej Bagshota. - Poza tym... to mugole. Dzieciak, który nie idzie do Hogwartu, na pewno nie jest z tego powodu szczęśliwy - zauważyła. Owszem, zostawał z rodzicami, ale co z tego? Był odcięty od naprawdę kompleksowej edukacji, tracił szansę na wykonywanie wielu zawodów, nie zawierał znajomości, które mieli wszyscy inni. Omijała go przygoda w niezwykłej szkole, gdzie magii było pełno na każdym kroku.
- Ja zawsze mam rację - odparła z bezczelnością kogoś, kto racji często nie miewał. - I to ty mnie nazywasz ziemniakiem - przypomniała na jego uwagę co do domniemanej wredności. Nie wydawało się jednak, aby przezwisko w jakikolwiek sposób ją dotykało: przy takim nazwisku i sklonności do pchania nosa w nie swoje sprawy ziemniaczek było akurat jednym z łagodniejszych, z jakimi się zetknęła. Nijak nie zareagowała i na złapanie za nos - sama nieraz pchała tak łapy do koleżanek i kolegów, więc niezbyt jej przeszkadzały żartobliwie gesty tego typu.
- Pewnie, że nie. Ja nie popadam w smutek i rozpacz. Życie jest na to za krótkie - odparła lekceważąco. - Na mugoloznastwo nie chodzę. Największy błąd mojego życia, że zamiast tego wybrałam numerologię - westchnęła, spoglądając na jeden z podręczników. - Pewnie, że nie będę, bo już tę książkę przestudiowałam od deski do deski... złapałam ją tak jakoś w dzikim szaleństwie. Ale muszę opanować materiał z tych wszystkich nudnych wojen goblinów, żeby zdać egzamin semestralny. Nie mam pojęcia, dlaczego Binns tak kocha akurat rebelie goblinów.