- Spokojnie. - Mogły mu drgnąć kąciki ust, mogły zabłysnąć oczy, bo ta reakcja, którą zobaczył, była (o zgrozo) - urocza. To drgnięcie, jakby hasło, że to on był powodem, wpełzło pod jego skórę strachem, niechęcią, niepewnością. Był tego świadom - tego, jak to mogło brzmieć - dlatego też zaraz padły dalsze hasła - o tym, że przecież klucz do następnej stancji może być złożony w jego dłonie. Jak wiele mógł chcieć ten człowiek przed nim? Ile mógł zażądać, żeby Cain się zastanowił, czy gdzieś leży jego granica? Nie wiedział, bo Flynn w zasadzie o nic nie prosił. Chciał tylko jednego - tylko mnie kochaj. Kochaj, dotykaj, poświęcaj myśli. Zapewniaj, że jesteś ze mną i jesteś dla mnie, kiedy jesteśmy razem. - Ach tak, tak... - Teraz już pozwolił swoim ustom na uśmiech, na drgnięcie, przyjął niemal cwaniacki wyraz facjaty, kiedy z takiej bliskości mógł obserwować tę twarz. - Dobrze. Dostaniesz klucze... tylko za jaką cenę... hmm... - Droczył się z nim tylko, drażnił, przyglądał spod pół przymknietych powiek i gładził jego skórę powłóczystymi spojrzeniami, wielce zadowolony. Z siebie, z niego, z faktu bycia tutaj, kiedy już poukładał swój mózg, a w nim to obce miejsce. Obce miejsce, które stawało się powoli "swojskim". Nie "swoim", ale przynajmniej takim, które powiedzmy, że znasz. Musisz znać. Przecież mogłeś je wymalować pod powiekami. Ale kiedy te pieskie oczy zaczynały przyjmować ten zagubiony wygląd to każda komórka ciała Bletchhleya nagle uzbrajała się w potrzebie bronienia tego człowieka za wszelką cenę. Więc... jaka to cena? Syndrom obronnej lwicy - nie rób nic mojemu kociakowi. Nawet o tym nie myśl. Tak i teraz zaczął przesuwać czule dłońmi po jego twarzy, karku, szyi. Powiedz mi to wszystko. Albo nie mów nic. Ta cisza między nami niczego nie mogła rozerwać.
Mógł chronić to serce, które biło pod ich splecionymi dłońmi.
I nastała ta chwila ciszy. Zapamiętywanie dobrych, ciepłych chwil, które tworzą człowieka i... Cain się zastanawiał, czy kiedykolwiek doznawał rzeczy tak intensywnie jak przy Fleamoncie i znał odpowiedź. Nigdy. Jakoś nigdy nie było czasu, nigdy nie było okazji, nigdy nie było... chęci puszczenia wszystkich lejców kontroli. Nigdy nie było osoby, która by te lejce wzięła... nie. Nie lejce. Która ujęłaby jego dłonie i powiedziała: wszystko będzie dobrze. Nie bój się. Więc puścił. Tak jak teraz mógł puścić tylko jedno zdanie, skoro to miała być ta wiekopomna chwila, budowana czymś tak głębokim i poruszającym każdą cząsteczką ciała, jakby był zbudowany tylko dla niego. Przez niego. Wobec niego. I przysiągłby, że niewiele ludzi tak odczuwało miłość.
- Kocham Cię. - Tak samo, jak właściciel kochał kota, nawet gdy zamurowywał go w ścianie.
Kocham. Myślał, kiedy wzrok przesunął po jego nosie, na jego usta, kiedy jego palce mocniej nacisnęły jego szyję, ale nie zatrzymały się na niej, kiedy palce zeszły na bark i wsunęły na bok tułowia. Kocham. Pamiętał każdy jego dotyk na swoim ciele i każdy swój dotyk na jego. Znał każdą jego bliznę, każdą niedoskonałość skóry i każde miejsce, gdzie jeszcze była gładka. Bardzo. Pamiętał każdą chwilę jego zająknięcia, niepewności i momentów, kiedy chciał... od czegoś uciec. Może siebie samego.