28.03.2024, 21:43 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 28.03.2024, 21:43 przez Bard Beedle.)
Zamrugała oczami zaciekawiona, w dusznej aurze zapomnienia, że teraz nie jej marzenia, a cudze myśli, cudze ucieczki i tęsknoty prowadziły ją przez świat ogrzewany wątłym światłem zapałki.
– Ktoś Cię kochał. – powiedziała nagle cicho, głosem odrealnionym taflą śmierci, która mimo współdzielenia doświadczenia, była nieuniknioną różnicą percepcji i odczuwanych emocji. On miał szansę, prawem wspomnień słyszeć dźwięki, czuć znane zapachy, które otwierały mu szufladę, nie... komody skojarzeń i przypisanych doń radości, euforii ale też strachu i odrazy. Ona pozostawała eteryczna, choć wciąż widoczna niemalże jak żywy, nieco wyblakły mały człowiek.
– Ty kochałeś kogoś. – jej oczy uciekały w kierunku hałasów, których nie rozumiała, ale nie potrafiła zignorować. Dźwięk powinien wzbudzić i w niej wspomnienia, jej własne doświadczenia winny filtrować go, mrozić krew, zachęcać do tego by uciekła, by ciężka dłoń dorosłego nie odcisnęła na cienkiej skórze purpurowego śladu. Ale nie czuła nic ponad zimo i głód ciepła. A tu było go coraz mniej.
Coraz mniej.
Aż zgasło.
Neil nie wiedział kiedy znów stał na ulicy. Nim zdążył zareagować, istota przed nim zapaliła kolejną zapałkę, a całe doświadczenie powtórzyło się, tym razem jednak przenosząc ich w zupełnie, zupełnie inne miejsce, powiązane ściśle z przeszłością chłopaka. Z tym co miał w głowie i sercu, co chciał zapomnieć, lub przeciwnie, co chciał rozpaczliwie zapamiętać...
– Ktoś Cię kochał. – powiedziała nagle cicho, głosem odrealnionym taflą śmierci, która mimo współdzielenia doświadczenia, była nieuniknioną różnicą percepcji i odczuwanych emocji. On miał szansę, prawem wspomnień słyszeć dźwięki, czuć znane zapachy, które otwierały mu szufladę, nie... komody skojarzeń i przypisanych doń radości, euforii ale też strachu i odrazy. Ona pozostawała eteryczna, choć wciąż widoczna niemalże jak żywy, nieco wyblakły mały człowiek.
– Ty kochałeś kogoś. – jej oczy uciekały w kierunku hałasów, których nie rozumiała, ale nie potrafiła zignorować. Dźwięk powinien wzbudzić i w niej wspomnienia, jej własne doświadczenia winny filtrować go, mrozić krew, zachęcać do tego by uciekła, by ciężka dłoń dorosłego nie odcisnęła na cienkiej skórze purpurowego śladu. Ale nie czuła nic ponad zimo i głód ciepła. A tu było go coraz mniej.
Coraz mniej.
Aż zgasło.
Neil nie wiedział kiedy znów stał na ulicy. Nim zdążył zareagować, istota przed nim zapaliła kolejną zapałkę, a całe doświadczenie powtórzyło się, tym razem jednak przenosząc ich w zupełnie, zupełnie inne miejsce, powiązane ściśle z przeszłością chłopaka. Z tym co miał w głowie i sercu, co chciał zapomnieć, lub przeciwnie, co chciał rozpaczliwie zapamiętać...
Bard Beedle prowadzony przez Millie Moody