-Da... Jestem jego bratankiem. Nikolai, miło mi. Możesz mówić mi Nico, jeśli tak wolisz - zdrobnienia nie stanowiły dla niego problemu, jeżeli miały one ułatwić komukolwiek rozmowę z nim. Kilka razy zdarzyło mu się spotkać już z obcokrajowcami, którzy mieli problemy z wymówieniem jego imienia (choć zapewne nie było to najtrudniejsze z rosyjskich imion), przez co cała konwersacja robiła się niezręczna, gdy nikt nie chciał nikogo urazić.[/b]
[a]Plus, do tej pory nikt go jeszcze nie nazywał "Nico". Najczęściej wołano do niego po prostu "Kol", a Vladimir zarezerwował dla siebie "oryginalnie" brzmiące "Nikki".
Jednocześnie próbował sobie przypomnieć, czy stryj mu kiedykolwiek o tym mężczyźnie opowiadał. Ach, tak. Kojarzył historię o odbitym kłusownikom hipogryfie, którego miejscowy Złota Rączka przyprowadził do niego, by Vladimir objął zwierzę opieką. Z tego, co mówił stryj, hipogryfie źrebię, Suzie, nie było wtedy w najlepszym stanie, ale udało się je wyleczyć i z czasem młoda samiczka zdołała wzbić się w powietrze o sile własnych, zdrowych skrzydeł.
-Ach... Stryj opowiadał mi tę historię, ale wybacz, nie mówił za dużo o tobie.
Na dłuższą chwilę zawiesił wzrok na hipogryfie, gdy tak się uspokajał, stąpał w miejscu i rozglądał się, ale najpewniej nie myślał o ucieczce, nie oddalając się od drzewa gruszy.
Pojawiła się myśl. Zupełnie przypadkowa i nagła, by spytać nieznajomego, czy nie chce podejść i przywitać się z hipogryfem? Czy nie chce sprawdzić, czy uratowane przez niego niegdyś źrebię wciąż go pamięta, mimo upływu dwóch lat. Odwrócił się do mężczyzny, by zadać pytanie... I zamilkł. Przez chwilę patrzył na poszarzały podkoszulek, potem na spłowiałą koszulę, przekształcaną w linę, którą Samuel z wprawą zaczął buchtować, i znowu na podkoszulek. I znów pojawiła się zupełnie przypadkowa myśl.
Chciałbym mieć taki, mówił swojej podświadomości, trochę rozmarzony.
Poszarzały podkoszulek, noszony od dawna, który pamiętał lepsze czasy nie tylko swojej świeżości, ale również lepsze i gorsze czasy osoby, która ten podkoszulek nosiła. Sentyment, który nie pozwalał na pozbycie się starej części garderoby tylko dlatego, że straciła kolor.
Czy to oznaczało być wolnym?
Otrząsnął się, gdy Samuel podał mu swoje imię oraz linę.
-Zapewne będzie potrzebna. Dziękuję - powiedział, zaciskając palce na buchcie. -Nie, jestem tu dopiero od połowy marca, więc... Stado mnie zna, ale więc chyba... Raczej powinna ze mną pójść.
To Vladimir powinien tu być, nie ja, nie powiedział tego na głos, ale o tym właśnie pomyślał, gdy podnosił się powoli i wychodził z ukrycia, wciąż ściskając w dłoni buchtę.
-Ey, S'yuzi. - powiedział spokojnie, powoli-Uspokoysya... Vse v poryadke.
Zbliżał się do hipogryfa powoli, krok za krokiem, by znów jej nie wystraszyć. Będąc odpowiednio blisko, zatrzymał się i pochylił głowę w ukłonie.
-Ya otvezu tebya domoy.