29.03.2024, 23:01 ✶
Samuel polemizowałby. Dla niego obecny stan rzeczy, to że musi przebywać w Dolinie (mimo niewątpliwych korzyści tej sytuacji i przymusowej socjalizacji) nie był wolnością, a więzieniem właśnie. Dla niego ucieleśnieniem wolności było życie poza kadrem społecznych oczekiwań, kiedy nikt nie rozliczał go z tego, czy miał bezwłosą skórę, grube brunatne futro czy spłowiałe błękitne piórka. Nie musiał się martwić, że ktoś go zobaczy podczas przemiany, nie musiał się martwić, że powie coś nie tak, nie musiał się martwić, że w chwili emocjonalnej słabości i wzburzenia, klątwa żywiołów ciążąca na jego istnieniu porani kogokolwiek więcej niż jego. Dolina była problemem, była więzieniem bez ścian.
No ale trzeba było jakoś żyć, przeć dalej, adaptować się i splatać chociażby tymczasowe gniazdo. Na tym etapie, w czerwcowe ciepłe noce myślał że to kwestia tygodni, aby powrócić. Niech Nico zapyta go w sierpniu...
– Od marca... to powinno wystarczyć. – Kiwnął głową, po czym dodał – Jeśli odda Ci pokłon, pogłaskaj ją pod dziobem. Zawsze tak ją uspakajałem, o w ten sposób – gdy tylko powiedział, wyciągnął rękę do nieznajomego i... rzeczywiście podrapał go pod brodą, zupełnie nie myśląc o tym, że drugi człowiek może sobie tego zwyczajnie nie życzyć. Normy społeczne, nawet jak się bardzo starał, pozostawały dla niego często niezrozumiałym punktem zapalnym później, a nie w trakcie tego co robił. Nie pomyślał, nie miał skojarzeń, które nie wprowadzałyby go na takie niebezpieczne tereny ani oporów, by tak się nie zachowywać.
Jego palce nie były delikatne, zupełnie jakby przebijały się przez warstwę piór, ale nie drapał paznokciami, a raczej masował rozczapierzonymi opuszkami palców mocno wbijającymi się w skórę. Kręcił małe kółka, równomiernie, patrząc się Nikolaiowi nieprzerwanie w oczy. Jego zarośnięta twarz okalała dwa jasno-błękitne, przenikliwe nieboskłony, które tętniły wrodzoną łagodnością do zwierząt. I teraz Nicolai był dla niego hipogryfem, nawet postawa wysokiego Sama zdawała się przed nim skłaniać do pewnego stopnia.
– Poczekaj z liną, gdy opadnie na kolana od pieszczoty, nie będę do Was podchodził, żeby nie zaburzyć miru, poradzisz sobie. – Jaka mogła być między nimi różnica wieku? Może żadna, może ledwie kilka lat, głos Samuela był jednak kojący, opiekuńczy, przydający poczucia pewności siebie.
I z tym bagażem Nikolai ruszył.
Suzie momentalnie na jego widok zaczęła podskakiwać przednimi łapami, znów nerwowo poruszyła skrzydłami trąc lotki jedna o drugą. Jej dziób kłapnął ostrzegawczo, gdy zadarła łeb ku górze, pazurami skrobiąc o ziemię, rozrywając jednolitą fioletową falę wrzosu. Okręciła się dookoła własnej osi niespokojnie, skrzecząc i kłapiąc dziobem, ostatecznie jednak złociste oko łypnęło na pokłon. Dał jej czas, dał przestrzeń, dał szacunek. I gdy myślał, że już nic z tego... zwierzę pokłoniło się przed nim dotykając śmiercionośnym szczękowym dziobem jego dłoni.
No ale trzeba było jakoś żyć, przeć dalej, adaptować się i splatać chociażby tymczasowe gniazdo. Na tym etapie, w czerwcowe ciepłe noce myślał że to kwestia tygodni, aby powrócić. Niech Nico zapyta go w sierpniu...
– Od marca... to powinno wystarczyć. – Kiwnął głową, po czym dodał – Jeśli odda Ci pokłon, pogłaskaj ją pod dziobem. Zawsze tak ją uspakajałem, o w ten sposób – gdy tylko powiedział, wyciągnął rękę do nieznajomego i... rzeczywiście podrapał go pod brodą, zupełnie nie myśląc o tym, że drugi człowiek może sobie tego zwyczajnie nie życzyć. Normy społeczne, nawet jak się bardzo starał, pozostawały dla niego często niezrozumiałym punktem zapalnym później, a nie w trakcie tego co robił. Nie pomyślał, nie miał skojarzeń, które nie wprowadzałyby go na takie niebezpieczne tereny ani oporów, by tak się nie zachowywać.
Jego palce nie były delikatne, zupełnie jakby przebijały się przez warstwę piór, ale nie drapał paznokciami, a raczej masował rozczapierzonymi opuszkami palców mocno wbijającymi się w skórę. Kręcił małe kółka, równomiernie, patrząc się Nikolaiowi nieprzerwanie w oczy. Jego zarośnięta twarz okalała dwa jasno-błękitne, przenikliwe nieboskłony, które tętniły wrodzoną łagodnością do zwierząt. I teraz Nicolai był dla niego hipogryfem, nawet postawa wysokiego Sama zdawała się przed nim skłaniać do pewnego stopnia.
– Poczekaj z liną, gdy opadnie na kolana od pieszczoty, nie będę do Was podchodził, żeby nie zaburzyć miru, poradzisz sobie. – Jaka mogła być między nimi różnica wieku? Może żadna, może ledwie kilka lat, głos Samuela był jednak kojący, opiekuńczy, przydający poczucia pewności siebie.
I z tym bagażem Nikolai ruszył.
Suzie momentalnie na jego widok zaczęła podskakiwać przednimi łapami, znów nerwowo poruszyła skrzydłami trąc lotki jedna o drugą. Jej dziób kłapnął ostrzegawczo, gdy zadarła łeb ku górze, pazurami skrobiąc o ziemię, rozrywając jednolitą fioletową falę wrzosu. Okręciła się dookoła własnej osi niespokojnie, skrzecząc i kłapiąc dziobem, ostatecznie jednak złociste oko łypnęło na pokłon. Dał jej czas, dał przestrzeń, dał szacunek. I gdy myślał, że już nic z tego... zwierzę pokłoniło się przed nim dotykając śmiercionośnym szczękowym dziobem jego dłoni.