Zaskoczyło, że zbierał haracz? Aż spojrzał na Issaca, którego mina w sumie mówiła o zaskoczeniu. Na jego twarzy pojawił szeroki uśmiech. Cwany? Może by tak postraszyć kolegę? Byłoby zabawnie.
- Chętnie bym się temu przyjrzał.Zleci komuś za drobne, aby przyjrzał się sytuacji Bagshota i wymyśli mu jakieś długi. Ciekawe czy uwierzyłby w to i mu zapłacił. Takim aż podłym dupkiem nie był, ale odpowiedz z jego strony brzmiała niczym żart.
- Dam znać.
Poprawił się, aby zapewne pocieszyć go, że nie ma długów. Przynajmniej na razie, ale w razie co to go uprzedzi. Choćby po czasie. Dla zabawy. Lubił to jak się inny tłumaczą po terminie. Ciekawe wtedy historie wymyślają.
Na propozycję, aby usiąść przy stoliku, skinął głową w zgodzie. Dając czas koledze na posprzątanie stolika, swoją ognistą wypił w tym czasie. Zabrał swoje piwo i szklankę z wodą i dosiadł się, jak tylko miejsce było już przygotowane. Zdjął kapelusz, kładąc na wolnej części stolika. Tym razem nie ukrywał swojego oblicza. Może przeszło mu już z tym ukrywaniem się? Przynajmniej na razie.
Malfoy nie podrywał bab czy facetów miejscach publicznych. Z takich przywilejów wolał korzystać w burdelach. Gdzie zawsze była dobrze dobrana selekcja.
Polska, Niemcy. Daleko go wywiało w centrum Europy. Jakoś w jego ręce nie trafiły książki z pióra Issaca. Może widział jego wywiady albo i jakieś krótkie informacje, jeżeli te pojawiały się w prasie. Czy nawet z informacjami o promocji jakiegoś tytułu. Nie było to nic warte uwagi dla Malfoya. Ale wysłuchał go, skoro miał ochotę poopowiadać mu tym, czego doświadczył w tamtych krajach.
I zaraz po tych opowieściach podróżniczych, padło znów powrotne pytanie o politykę tutejszego kraju. Która strona ma większe szanse na zwycięstwo?
- Żadna? Nie wiem.Wzruszył ramionami.
- Nie zastanawiałem się nad tym.
Dopiero teraz zaczął głębiej o tym myśleć, wpatrując się w kolegę. Jakby zastanawiając nad swoją odpowiedzią. Popierał ideologię Czarnego Pana. Do Ministerstwa też nie miał czego zarzucić. Może dlatego, że tam nie pracował i nie wiedział, jak wygląda sytuacja od środka?
- Jeżeli pytasz na poważnie, trudno mi się do tego odnieść. Żyję sobie na luzie. Nie pracuję. Czerpię radość z wolności, póki ją mam. Bo nikt z nas nie wie, kiedy zginie.
”Póki ojciec ma pieniądze…” – dodał już w myślach. Bo nawet nie miał pojęcia, jak mogłoby wyglądać jego życie, gdyby tych pieniędzy nie było. Gdyby ojciec go wydziedziczył. Zostawił bez galeona. To mogło go najbardziej przerazić. Widział jak żyją żebracy. Nie chciałby tak skończyć. Dlaczego więc jemu przyznał się do tego, że nie ma pracy?