[Lipiec '66, Kawiarnia na Pokątnej, Eden & Alastor] Nobby Leach powinien gryźć piach

Ich spojrzenia bawiły się w kotka i myszkę. Kiedy jego uciekało od Eden w popłochu, szukając oazy pomiędzy nieznajomą klientelą kawiarenki, jej oczy przewiercały go na wskroś, jakby desperacko próbując się doszukać znaku, najmniejszej podpowiedzi w aurorze, która zdusi scysję w zarodku. Kiedy jednak Alastor zdecydował się wrócić do patrzenia na nią, ona nagle zdawała się żywo zainteresowana treścią gazety, którą rozłożyła przed sobą niczym tarczę. Nieobecnym wzrokiem wpatrywała się w reklamę najnowszego modelu miotły, a przecież obydwoje doskonale wiedzieli, że nigdy nie planowałaby żadnej kupić. Lubiła przecież patrzeć na ludzi z góry tylko metaforycznie, bo kiedy faktycznie znajdowała się w przestworzach, robiło jej się gorzej na żołądku.
Niemniej sensacje związane z lotem były niczym w porównaniu z tym, co czuła teraz. Alastor miał rację i to zdawało się ją rozsadzać od środka. Eden nie potrafiła przegrywać, więc zwyczajnie tego nie robiła - zamierzała wymierzać ciosy tak długo, aż ostatnie słowo będzie jej. Nawet jeśli stanie się to tylko dlatego, że przeciwnik będzie trupem, po którym przeszła do celu, toteż nie mógł za bardzo odpowiedzieć. Bardzo nie chciała, żeby takim truchłem okazał się niebawem Moody, więc robiła wszystko, co w swojej mocy, by zachować spokój. Nawet ugryzła się w język, czego zwykle nie miała w zwyczaju, powstrzymując się od obdarowania go chamską uwagą w odpowiedzi.
- Ale ja nie odeszłam, prawda? - Sprawnie odwróciła kota ogonem, łapiąc go za słówko. Chciała zwrócić uwagę na swoje mgliste zalety, drzemiące we wnętrzu dobro, które w tym momencie bardziej przypominało fatamorganę niż cokolwiek namacalnego. Cokolwiek, co nie namaluje w głowie Alastora jej obrazu w czarnych barwach. Doskonale wiedziała, że w głębi duszy była złą osobą, ale była gotowa stanąć na rzęsach, żeby jej za taką nie uważał. Uważała to za niedorzeczne, że tak bardzo dbała o jego opinię na swój temat. - Nie jestem jak inni czystokrwiści, nie odeszłam z Ministerstwa, bo na jego czele stoi osoba krwi pośledniej. A więc proszę, nie rób sceny w miejscu publicznym o coś tak błahego - mówiąc to, coraz bardziej zniżała ton głosu, pod koniec brzmiąc bardziej jak matka karcąca niesforne dziecko w sklepie spożywczym, niż osoba, która właściwie była przyczyną całego poruszenia. Rozejrzała się po ludziach zebranych w kawiarni, posłała przepraszające spojrzenie pracownicy za ladą. Nie obchodziła jej ich opinia - robiła to przed Alastorem na pokaz.
- Tak, ja zaczęłam ten temat i ja chcę go skończyć. Lubię bywać alfą i omegą. - Ukradkiem rzuciła towarzyszowi spojrzenie znad rozłożonej gazety, jakby chciała błyskawicznie wybadać grunt. - Poza tym myślałam, że podobają ci się stanowcze kobiety. - Odważyła się na coś pokroju żartu, jednak nie uśmiechnęła się jeszcze, nie chcąc, by obnażone zęby nie zadziałały jak płachta na byka. Wolałaby mieć je wszystkie na miejscu, a nie była pewna, czy widząc zuchwały uśmiech, Alastor nie zdecydowałby się ozdobić go swoją pięścią. Podjęła więc bardzo subtelną próbę pojednania, bo przecież przeprosiny nie przeszłyby jej przez gardło. I miała nadzieję, że Alastor to zauważy. Wszakże nie chciała go stracić, nie w taki sposób.