Nie chciałaś, aby twoje dziecko nienawidziło Hadesa, bo sama kochałaś go całym sercem, ale nie chciałaś też narzucać jej aż tak swojej woli, więc odpowiedzialność za tę relacje zrzucałaś na swojego męża. W końcu nie mogłaś za niego robić wszystkiego. Nie potrafiłaś też stanąć po jego stronie, gdy proponował twojej córce rzeczy, z których nie byłaby zadowolona. Byłaś lwicą, a on o tym wiedział od momentu, gdy na świat urodziłaś małą, słodką, kochaną Megajrę. Widząc jej reakcję na słowa Hadesa uśmiechnęłaś się dumnie w duchu, ale nie pokazałaś tego na zewnątrz. Nie mogłaś mimo wszystko podważać autorytetu McKinnona, bo nie na tym polegało całe to rodzicielstwo, w którym on sam cię zostawił na dwa długie lata. Byłaś z niej dumna, że tak świetnie przewracała oczami, że tak teatralnie pokazywała, że słowa Hadesa były głupie.
– Jak najbardziej – odparłaś córce – Nie masz jeszcze odpowiedniej wiedzy kochanie, aby warzyć eliksiry w większych kotłach. Nie będzie on zabawkowy pod żadnym pozorem i może przyda ci się jeszcze w szkole, bo nie wszystkie eliksiry potrzeba warzyć w ogromnych kotłach – wyjaśniłaś spokojnie wiedzą podstawową, którą nabyłaś wieki temu w szkole, albo przeczytałaś w jakimś artykule z naukowych magazynów. – Zaczynamy od małego, abyś zaczęła uczyć się podstawy – dodałaś jeszcze, a potem zerknęłaś za Hadesem jakby sprawdzając, że się za daleko nie oddalał, albo czy jakiś kurwiszon z ulicy nie zaczynał z nim rozmowy. Nie ręczyłaś za siebie, gdybyś zobaczyła, że rozmawia z jakąś inną kobietą, prawda? Już wystarczało ci to, co roiło się w twojej głowie, gdy wychodził do pracy, gdy opuszczał twoją orbitę.
– Pomalować to mógłbyś ściany w mieszkaniu, którego nie mamy – odparłaś szybko, zimno i bezlitośnie. Nie miałaś poczucia humoru, nie potrafiłaś też teraz za szybko przemyśleć jego słów, bo byłaś skupiona na ochronie swojej córki przed podłymi ludźmi, a także na lustrowaniu otoczenia wokół twojego męża. Jego słowa docierały do ciebie jako ostatnie i nie byłaś w stanie przemyśleć tego, że mógł w tym momencie żartować. Wzięłaś od córki kociołek, a potem rozejrzałaś się za miejscem, gdzie mogłabyś za niego zapłacić.
– Możesz przemyśleć sprawę z tym, co teraz porobimy kochanie – uśmiechnęłaś się do niego miękko jakby czując strach, że twoja oziębłość, którą zyskałaś z jego powrotem mogła go znowu odtrącić. Największy strach jaki ci towarzyszył w ostatnich dniach był związany z tym, że on znowu nie wróci, że znowu go stracisz. Dłonie ci zadrżały na samą myśl, ale wyciągnęłaś do niego jedną z nich, aby dał ci pieniądze. – Daj więcej, bo muszę kupić jeszcze kilka ziół – dodałaś ozięble, a następnie ruszyłaś w stronę lady, aby zapłacić za nowy nabytek. Zostawiłaś go samego z Meg mając nadzieję, że między nimi rozwinie się jakaś rozmowa, abyś nie musiała znowu mierzyć się ze swoim lękiem. Chwilę ci to zajęło, bo była kolejka, więc wróciłaś po kilku długich minutach do najważniejszych osób w twoim życiu.