04.04.2024, 01:06 ✶
Patrick uśmiechnął się pod nosem. No to teraz pozostawało wytłumaczyć Sebastianowi, że w odwiedzinach ducha na cmentarzu weźmie jeszcze udział Brenna Longbottom. Łatwizna. Przy odrobinie szczęścia, egzorcysta tak się skupi na jej obecności, że nie będzie słuchał monologu ducha.
- No to zapraszam cię na cmentarz. Poznasz Wolfganga de Berkeleya, trzeciego syna, ale pierwszego ślubnego – rzucił.
A potem schylił się, by z powrotem sięgnąć po stojącą przy nodze od ławki szklaneczkę z whisky. Bez zimnych rąk Stewarda lód w niej wreszcie stopniał. Jeszcze jedno, małe przypomnienie, że nie był tak bardzo normalny, jak udawał, że jest. Temat Opętańca i tego jak ten może wpływać na cudze ciało, na cudzą duszę i na własną duszę przerażał go. Zamrugał mimowolnie zestawiając ze sobą obrazy tego, kim była za życia Clare z tym, kim mogła się stać (albo już się stała) po śmierci i powrocie na tę stronę.
Poczuł jak żołądek zaciska mu się w supeł. To nie były przyjemne myśli i jakaś część Patricka nie chciała się z nimi pogodzić. Chciał ją widzieć jako dobrą i wrażliwą artystkę, jako dziewczynę, która może i miała słaby charakter, ale nigdy nie była zła. Wolał żałować, że nie było im dane przeżyć razem życia niż mierzyć się z tym, kim się już stała lub mogła stać. Choć właściwie nie musiał się mierzyć. Jeśli Brenna i Mavelle miały rację, mógł poczekać. Wychodziło na to, że niektórych zakończeń nawet nie było trzeba dopisywać, bo mogły napisać się same.
Przekrzywił głowę na bok, patrząc na Neila – tym razem ostrzej, mniej łagodnie i ciepło. I nie chodziło wcale o to co powiedział o daniu się opętać. Nie chodziło nawet o to, że Sebastian – co było dość proste do przewidzenia – zareagował ostrzej, jako jedyny naprawdę świadomy niebezpieczeństwa, które czaiło się w opętaniu. Patrick naprawdę rozumiał, że Efner mógł być przybity tym, jak wyglądało jego życie. Nie znał go, ale nie potrzebował nawet daru aurowidzenia by domyśleć się, że mógł mieć wiele problemów, może nawet dużo cięższych niż wskazywał na to jego wiek. Chodziło o reakcję młodszego mężczyzny i o jego lekceważący ton. Zapatrzył się na niego, próbując wreszcie dostrzec jego aurę i może nawet nicie.
Skinął głową na pożegnanie, a potem gdy Neil odszedł, westchnął przeciągle. Może i mógłby próbować teraz sztorcować Macmillana, że tak przegonił ich towarzysza, ale nie miał do tego nastroju. Zamiast więc skupiać się na tym, obrócił się bokiem do przyjaciela i zaczął dość cicho (w dodatku wtedy, gdy już się upewnił, że pozostali na miejscu tylko obydwaj).
- Sebastianie, chciałbym cię o coś zapytać. Tak czysto teoretycznie. Czy zastanawiałeś się nad tym, co może się stać, gdy wyczerpie się energia, którą przekazały Zimnym duchy ich bliskich w Limbo?
Odkryj wiadomość pozafabularną
- No to zapraszam cię na cmentarz. Poznasz Wolfganga de Berkeleya, trzeciego syna, ale pierwszego ślubnego – rzucił.
A potem schylił się, by z powrotem sięgnąć po stojącą przy nodze od ławki szklaneczkę z whisky. Bez zimnych rąk Stewarda lód w niej wreszcie stopniał. Jeszcze jedno, małe przypomnienie, że nie był tak bardzo normalny, jak udawał, że jest. Temat Opętańca i tego jak ten może wpływać na cudze ciało, na cudzą duszę i na własną duszę przerażał go. Zamrugał mimowolnie zestawiając ze sobą obrazy tego, kim była za życia Clare z tym, kim mogła się stać (albo już się stała) po śmierci i powrocie na tę stronę.
Poczuł jak żołądek zaciska mu się w supeł. To nie były przyjemne myśli i jakaś część Patricka nie chciała się z nimi pogodzić. Chciał ją widzieć jako dobrą i wrażliwą artystkę, jako dziewczynę, która może i miała słaby charakter, ale nigdy nie była zła. Wolał żałować, że nie było im dane przeżyć razem życia niż mierzyć się z tym, kim się już stała lub mogła stać. Choć właściwie nie musiał się mierzyć. Jeśli Brenna i Mavelle miały rację, mógł poczekać. Wychodziło na to, że niektórych zakończeń nawet nie było trzeba dopisywać, bo mogły napisać się same.
Przekrzywił głowę na bok, patrząc na Neila – tym razem ostrzej, mniej łagodnie i ciepło. I nie chodziło wcale o to co powiedział o daniu się opętać. Nie chodziło nawet o to, że Sebastian – co było dość proste do przewidzenia – zareagował ostrzej, jako jedyny naprawdę świadomy niebezpieczeństwa, które czaiło się w opętaniu. Patrick naprawdę rozumiał, że Efner mógł być przybity tym, jak wyglądało jego życie. Nie znał go, ale nie potrzebował nawet daru aurowidzenia by domyśleć się, że mógł mieć wiele problemów, może nawet dużo cięższych niż wskazywał na to jego wiek. Chodziło o reakcję młodszego mężczyzny i o jego lekceważący ton. Zapatrzył się na niego, próbując wreszcie dostrzec jego aurę i może nawet nicie.
Skinął głową na pożegnanie, a potem gdy Neil odszedł, westchnął przeciągle. Może i mógłby próbować teraz sztorcować Macmillana, że tak przegonił ich towarzysza, ale nie miał do tego nastroju. Zamiast więc skupiać się na tym, obrócił się bokiem do przyjaciela i zaczął dość cicho (w dodatku wtedy, gdy już się upewnił, że pozostali na miejscu tylko obydwaj).
- Sebastianie, chciałbym cię o coś zapytać. Tak czysto teoretycznie. Czy zastanawiałeś się nad tym, co może się stać, gdy wyczerpie się energia, którą przekazały Zimnym duchy ich bliskich w Limbo?
Aurowidzenie, jeden rzut za odchodzącym Neilem:
Rzut PO 1d100 - 84
Sukces!
Sukces!