[06/06/1972] Zaświadczenie A38, czyli biurokracja w praktyce || erik & sauriel

Spędzanie w budynku Ministerstwa Magii całych nocy było zarezerwowanych dla określonych grup ludzi: tych, którzy pracowali na nocną zmianę i tym, którzy nie musieli zaspokajać swoich codziennych potrzeb związanych z odpoczynkiem czy snem. Chociaż po Departamencie Przestrzegania Prawa Czarodziejów mogły chodzić plotki, że Longbottomowie byli jak maszyny, sądząc po tym, że Brenna zdawała się mieć kalendarz wypełniony po brzegi, tak Erik niestety nie był, jak siostra. A już na pewno nie był, jak Sauriel, który z oczywistych względów nie musiał przejmować się takimi sprawami jak sen czy inne potrzeby fizjologiczne.

Tym, co jednak łączyło obu mężczyzn, było to, że oboje zdawali się wiedzieć, na co się piszą, odwiedzając biura Ministerstwa Magii w roli petentów. Hałas, zgiełk, miejsce zderzenia charakterów, humorków i pokoleń; wszystko to, a nawet więcej można było dostrzec właśnie w oficjalnych urzędach lub poczekalniach magicznych klinik. Tutaj przynajmniej była mniejsza szansa na to, że zarazi się od kogoś magiczną anomalią albo inną chorobą zakaźną. Chociaż piszczące dzieci były - niestety - wszędzie takie same i zdawały się nie rozumieć, że w pewnych miejscach wypada być cicho. Nic dziwnego, że rodzice tak chętnie wysyłali swoje pociechy na cały rok do Hogwartu.

— Nie, ale na pewno nie ostatni — odparł cierpko, lustrując wzrokiem Sauriela.

Uśmiechnął się kwaśno, widząc plik dokumentów schowany pod pachą. No tak, papier papierem papiery poganiał. Ministerialna rzeczywistość w pełnej krasie. Już miał coś dodać, gdy chłopak kontynuował, co sprawiło, że Erik na moment stracił wątek, nie wiedząc, jak odpowiedzieć na tę... Teorię?

— Szczerze? Nie brzmi to, jak sprawdzona kuracja — sarknął, kręcąc z niedowierzaniem głową na te cudowne rewelacje. Skąd to w ogóle wytrzasnął? — Mam nadzieję, że to wiedza wyniesiona z plotek, a nie własnego doświadczenia. W przeciwnym razie polecałbym wizytę w świętym Mungu. Tak na wszelki wypadek.

Jakby tak się nad tym zastanowić, to możliwe, że po mieście i różnych bazarach chodziły gorsze pogłoski. Wyrwanie zębów to był pikuś przy próbie zdarcia skóry z wilka, żeby rozłożyć ją w salonie przed kominkiem, bo ponoć futro zmiennokształtnego stabilizuje zaklęcia zabezpieczające. Skrzywił się na tę myśl. Jakby nie wystarczyło, że na dzikie wilkołaki mogły polować ekipy z Ministerstwa Magii, to jeszcze trzeba było uważać na to, żeby nie zostać ofiarą gawiedzi. Co za czasy.

— To prawda — zgodził się z ciemnowłosym, gdy ten się do niego dosiadł. — Lubię wierzyć, że nawet Ministra Magii nie jest obojętna wobec machiny, jaką współtworzy. Może niekoniecznie wystaje tutaj osobiście, ale jakiś asystent czy zastępca... — Zawiesił głos, rozglądając się na boki, jakby oczekiwał, że rozpozna w tłumku kogoś ze świty Eugenii. — Chociaż może przydałoby się jej małe zderzenie z rzeczywistością.

Im wyżej człowiek zachodził w hierarchii władzy, tym łatwiej było mu zapomnieć o problemach, jakie trawiły fundamenty, sprawiając, że te kruszały coraz bardziej z każdym dniem. Kto wie, może Ministra wychodziła z założenia, że skoro podpisuje ledwie kilka świstków dziennie, to problem nadmiernej biurokracji w Ministerstwie nie istnieje, a media tylko robią dramę z niczego?