Z Richardem zawsze miała bardziej po drodze, niż z jego bliźniakiem. Robert poszedł w ślady ojca, słuchał każdego jego przykazania, chwaląc się zasługami czynionymi podług jego woli. Wzbudzał tym w Violet pewną niechęć, jednak dziś rozumie, że obserwując przez lata, jak reszta rodzeństwa zbiera od seniora stałe cięgi, zapragnął dla siebie innego końca. Nie może go za to winić, wszak nie są ze sobą na tyle blisko, by zwierzyć się z sekretów oraz pragnień. Czarownica nie wie, czy brat jest szczęśliwy z obraną przez siebie przed laty ścieżką, a może pluje sobie dziś w brodę, nie potrafiąc zmienić swego losu? Z Richardem było nieco inaczej, do czego Violet w krótkiej chwili dochodzi, zaciągając się papierosem i spoglądając na Mulcibera spod wpół przymkniętych powiek. Był jej znacznie bliższy, jakby w duszy wygrywała im ta sama melodia, zachęcająca do tańca we własnym takcie, a mimo to istnieje między nimi pewien dystans, którego kobieta nie potrafi do końca zinterpretować. To współczucie, a może zazdrość?
Skinieniem głowy kwituje ucięty temat Roberta. Gdzieś z tyłu głowy pojawia się myśl, że bracia borykają się z trudnymi problemami, ale póki nie zamierzają się z nią tym podzielić, nie będzie dociekać. A przynajmniej jeszcze nie teraz. Przez niemal trzydzieści lat żyli na odległość, oszczędnie i dość pobieżnie przytaczając to, co się u nich dzieje, raczej niechętnie dzieląc się niewygodnymi szczegółami. Dlaczego miałoby się to zmienić akurat teraz? Podobny tok myślenia towarzyszy jej wraz z kolejnym pytaniem Richarda.
- Masz rację, to nie do końca twój interes - odpowiada niemal od razu. Znów ten przymilny uśmiech, do perfekcji ćwiczony przez lata, byleby usunąć wszelkie oznaki fałszu. Żadnego skrępowania i zwątpienia, bez drgającej powieki i wstrzymanego oddechu. Z młodszym bratem zawsze starała się być szczera, ale dawała mu tyle informacji, ile uważała za niezbędne. Przekłada jedną nogę na drugą i poprawia brzeg czarnej, żałobnej spódnicy. - Thomas zostawił mnie z pewnymi zobowiązaniami, którymi muszę się zająć. - Niektórymi niezwłocznie, innymi w najbliższym czasie. - Całe szczęście, moje dzieci mogą już zadbać o siebie same. - Z obojga jest niezwykle dumna, z tego, na jak wspaniałych czarodziei wyrośli, oraz że potrafili podążyć własnymi ścieżkami, prowadzącymi ich do samodzielności. Gdyby któreś z nich zdecydowało, że zostanie z matką na dłużej, rezygnując z własnego rozwoju, nie kryłaby rozczarowania. To dlatego też wszystkie mięśnie napinają się nieznacznie za każdym razem, kiedy przypomina sobie, gdzie jest. Powrót do domu rodzinnego traktuje jak życiową porażkę, lecz to porażka, jaką zamierza dzierżyć z uniesioną głową. - Z pomocą Gringotta zamierzam zająć się wszystkimi zadłużeniami. - Pada wreszcie hasło wyroku, dług. - Jednak nie jest to coś, czym powinieneś się niepokoić. - Shafiq typowo zamierza zamieść wszystko pod dywan. - Opowiedz lepiej, co stoi za twoim powrotem do Anglii - próbuje zmienić temat, realnie będąc zainteresowana tym, co też zmusiło Richarda do podjęcia tej decyzji.