Wiadomości w tym wątku

Alexander Mulciber

Długie, eleganckie palce Morpheusa zbliżyły się do wyłożonych na biurku kart, a Alexander powiódł wzrokiem po żłobiących je bruzdach i wzgórkach żył, w dół, po wysmukłych, nieco odstających knykciach, aż po naelektryzowane od mocy magicznej opuszki, które teraz wydawały się wzbraniać przed dobrze znaną każdemu wróżbicie pokusą: dotknięciem; przed podzieleniem się swoją życiową energią z rozpostartą w wachlarz talią - wciąż jeszcze ciepłą po tym, jak czule przetasowywał ją Mulciber, witając każdą z niedopasowanych, często także powtarzających się kart z osobna - jakby to było coś więcej niźli z dawna wyuczony rytuał z gatunku rutyny. Jakby to była pełna rewerencji pieszczota. Przypominało mu to boleśnie intymny sposób, w jaki dotykał wczoraj Rosie: dobrze znane, znajome ruchy, którym zawsze towarzyszyło jednak pewne zawahanie, bo to, co trzymał w dłoniach, było kruche i święte; ważne.

Morpheus miał dłonie godne wróżbity.

Dłonie Alexandra wciąż nosiły ślady walki.

Mulciber lubił zakrawającą o arogancję manierę mężczyzny - pewność siebie, z jaką ten zwykł się nosić - ale i to, że potrafił się powstrzymać, nawet po wyraźnej sugestii Alexa, że karty przedstawiają właśnie jego - to, że nie dotknął kart.
Podobało mu się też to, że Morpheus, choć pogrążony w niewypowiedzianej żałobie, mimowolnie przywołał karty, które dla Alexandra pozostawały kwintesencją życia, jakby duch tlący się w jego ciele ogniem potrafił przezwyciężyć nawet chłód śmierci.

Wzgardził Cesarzem? Na tak dumny gest mógł zdobyć się tylko ktoś o majestacie podobnym samemu Cesarzowi, pomyślał z rozbawieniem Alexander. Czy wzgardził także urokiem Ambrosii? - zastanawiał się zawsze, kiedy widział znajomą papeterię na nieswoim biurku. Kiedy teraz patrzył na eleganckie dłonie Morpheusa - dłonie wróżbity - zaczął nagle żałować, że duma powstrzymała jasnowidza przed dotknięciem kart i podzieleniem się z nimi esencją swojej mocy magicznej; zaczął żałować, że nie dowie się, czy dłonie mężczyzny kryją w sobie dobrze znany Mulciberowi pierwiastek brutalności, i czy jego własne - mogłyby z kolei stać się bardziej podobnymi do dłoni Longbottoma.

Wyobraził sobie smukłe palce Morpheusa zaplątane w blond włosy Ambrosii w miejsce jego.

Chłodno odsunął te rozważania na bok. Żeby to chodziło tylko o kobietę. Zbyt łatwo pozwalał kobietom, które darzył uczuciem, manipulować swoimi emocjami: Ambrosia dobrze wiedziała co robi, kiedy rozbudzała w nim zadawnioną zazdrość. Żeby to chodziło tylko o zazdrość. Alexander nie potrafił ujarzmić myśli, które kłębiły się nieustannie w jego głowie - ubrać w słowa tego, co pragnął wypowiedzieć głośno - zazdrościł ludziom pięknej wymowy, obdarzonym charyzmą i zdolnością wysławiania się w sposób, jaki budził podziw, nie zaś lekceważenie. Morpheus mógł widzieć w swoim darze elokwencji coś na kształt winy tragicznej, wyrok fatum, ale Alexander… Chętnie przyjąłby filtr erudycji w zamian za dziurawe sito okrucieństwa, jakie posiadał.

Żeby to chodziło tylko o te dłonie. A silne dłonie były mu teraz potrzebne, by mógł pewnie dzierżyć lejce swego Rydwanu.

- Czemu nie Pustelnika? – Przed najwyższą swą górą stanę i przed najdłuższą pielgrzymką: przeto głębiej zstąpić muszę, niźlim kiedykolwiek zstępował, tak pisał w poemacie o “wędrowcu” jego ulubieniec z lat młodości, Nietzsche, do którego Alex wracał teraz z raczej pogardliwym sentymentem. W oczach Mulcibera czaiło się wyzwanie, kiedy zadawał swoje pytanie. Morpheus przywołał postacie Arcykapłanki i Maga, ale pominął jego ulubioną kartę; tę, którą zawsze wybierał na patronkę swych najważniejszych rozkładów, i Longbottom o tym dobrze wiedział - w końcu Mulciber często stawiał sobie przy nim tarota - tak samo jak musiał wiedzieć, że takie zaczepne pytanie prędzej czy później padnie z ust Alexa. On wiedział, że Mulciber wiedział, że on wiedział, że… I tak w nieskończoność. Alexander wciąż wierzył, że Morpheus ma z kartą Cesarza więcej wspólnego, niż sam potrafił przed sobą przyznać, ale to był widać stały element życia każdego wróżbity: inni zawsze przypisywali mu kartę-symbol, przy której czuł się niewystarczającym; w przypadku McKinnon była to Arcykapłanka, zaś u Mulcibera - Pustelnik.

Choć Mag... Wyłuskał go ze swojej talii.

- Tak, Mag ci pasuje. - Ten, który inspiruje i tworzy. Jak bóg. Powinni go nazwać Bogiem, nie Magiem, pomyślał Alexander. - Cesarz może i nosi koronę, ale jest tylko nędznym zarządcą boskiej kreacji Maga. Choć czułem się przez niego zdradzony] za to, że ten tak łatwo oddaje Cesarzowi swoją władzę - przyznał, i odchylił się nieco na krześle, rozprostowując barki, zgarbione od długiego siedzenia przy biurku. W jego głosie czuć było pewne znużenie, jakby opowiadał historię o jakimś absurdalnym wyskoku przynależnym do szaleństw dawno minionej młodości. Właśnie tak się czuł: jakby w jednej chwili miał piętnaście lat, a w następnej - pięćdziesiąt. - A potem przeczytałem: stałeś się czaroǳiejem dla wszystkich, lecz dla samego siebie nie starczyło ci już ani kłamstwa, ani podstępu żadnego, dla samego siebie stałeś się odczarowany - urwał, pozwalając wybrzmieć cytatowi. - Dlatego siedzisz tutaj, zamiast zostać Ministrem Magii - rzucił nagle - sam nie wiedział, czy ten komentarz miał być pytaniem, czy stwierdzeniem faktu - w jego głosie słyszalne było jednak rozbawienie, kiedy coś, co mogłoby być poważnym, intelektualnym wywodem, przerwał o tak: i to ich starym, nieco głupim, prywatnym żartem.

Przejrzałem cię, śmiały się oczy Mulcibera, który wiedział, że akurat w towarzystwie Morpheusa Longbottoma nie musi kończyć dowcipu, by być zrozumianym.

- Liczyłem na to, że Rydwan pomoże mi w odzyskaniu kontroli. Ale że ty wręczasz mi lejce, bo chcesz poeksperymentować z substancjami? Nie spodziewałem się.

Czasem nie był do końca pewien, które ich dyskusje były żartobliwe, a które powinni traktować poważnie.

- Mamy jakieś antidotum, odtrutkę? Znasz dawkowanie? Drogę podaży? - Czy te kapłanki nie zbzikowały po prostu od przydługiego celibatu? Pytał Alex, z rosnącym zaciekawieniem w głosie. - I, co najważniejsze, czy zachowały się jakieś wiarygodne opisy ich doświadczeń duchowych?

Jeżeli nie, tym więcej zabawy zostało dla nich.