06.04.2024, 22:41 ✶
Wyszli z Munga w milczeniu. Camille nie starała się bawić w small talki, nie nawiązywała rozmowy, nie zagajała Lestrange'a. Sylwetkę miała wyprostowaną jak struna, ruchy nieco mechaniczne, a mięśnie wydawały się napięte. Każdy by zauważył, że była zestresowana. Nawet nie zła tylko zestresowana. Irytacja, która powoli rosła w niej i pęczniała, przeradzając się w złość, szybko wyparowała, gdy tylko owiał ich ciepły, londyński wiatr. Delacour nie przepadała za wizytami i rozmowami w niemagicznej części Londynu, ale skoro mieli iść do pobliskiej kawiarni... Wystarczyło zrobić kilka kroków, żeby mieć do wyboru aż dwie. Niewysoki obcas zakrytych butów blondynki stukał o równe płyty chodnikowe, wypełniając niezręczną ciszę, która zawisła między nimi i oplatała gardła, próbując jednocześnie zmusić do mówienia, jak i powstrzymać słowa, które mogłyby paść.
Niewiele myśląc Camille wybrała tę, która znajdowała się po tej samej stronie ulicy. Prezentowała się lepiej - była niewielka, schludna, utrzymana raczej w jasnym stylu, który tonowały kolorowe rośliny i beżowe ściany oraz obrazy, powieszone na ścianach. Wnętrze było jasne, a na wejściu od razu uderzył ich zapach kawy. Nad ladą powieszona była czarna tablica, na której równym pismem wypisano kawy. Klasyczne, bardziej wyszukane oraz pod spodem trzy rodzaje ciasta. Nic więcej. Jeżeli blondynka liczyła na wino, to musiała obejść się smakiem. Błękitne oczy niemal od razu wychwyciły okrągły stolik z trzema krzesłami, znajdujący się pod ścianą. Tam też się od razu udała, tylko lekko kiwając głową w geście powitania baristce, która rzuciła im ciekawskie spojrzenie. Na jednym z krzeseł postawiła torebkę z dokumentami i prywatnymi rzeczami, a drugie zajęła ona. Trzecie pozostawiła dla Laurence'a, znajdowało się naprzeciwko. Jakby blondynka usilnie starała się utrzymać między nimi przestrzeń i dystans, chociaż widać było, że nie zachowywała się tak, jak zwykle. Była bledsza, spięta a jej wzrok można było spokojnie uznać za nieco rozbiegany. Również dłonie złączyła na blacie stolika, lecz nawet to nie było w stanie ukryć ich lekkiego drżenia. Lestrange postawił ją w bardzo niekomfortowej sytuacji - i to nie tylko dzisiaj, a wiele lat temu. Jak miała na to zareagować? Została wzięta pod włos i mimo iż w teorii nad sobą panowała, to wiedziała że wystarczył jeden gest czy dotyk, by to wszystko runęło. Wciąż Cię kocham. I nigdy nie przestanę - te słowa odbijały się wewnątrz jej głowy wściekle, jak uwięzione w klatce ptaki. Agresywnie trzepotały skrzydłami i nie pozwalały się skupić. Dlatego też milczała do momentu, w którym nie podeszła do nich kobieta, by przyjąć zamówienie. Wzięła białą kawę, bez cukru. Nic więcej.
Niewiele myśląc Camille wybrała tę, która znajdowała się po tej samej stronie ulicy. Prezentowała się lepiej - była niewielka, schludna, utrzymana raczej w jasnym stylu, który tonowały kolorowe rośliny i beżowe ściany oraz obrazy, powieszone na ścianach. Wnętrze było jasne, a na wejściu od razu uderzył ich zapach kawy. Nad ladą powieszona była czarna tablica, na której równym pismem wypisano kawy. Klasyczne, bardziej wyszukane oraz pod spodem trzy rodzaje ciasta. Nic więcej. Jeżeli blondynka liczyła na wino, to musiała obejść się smakiem. Błękitne oczy niemal od razu wychwyciły okrągły stolik z trzema krzesłami, znajdujący się pod ścianą. Tam też się od razu udała, tylko lekko kiwając głową w geście powitania baristce, która rzuciła im ciekawskie spojrzenie. Na jednym z krzeseł postawiła torebkę z dokumentami i prywatnymi rzeczami, a drugie zajęła ona. Trzecie pozostawiła dla Laurence'a, znajdowało się naprzeciwko. Jakby blondynka usilnie starała się utrzymać między nimi przestrzeń i dystans, chociaż widać było, że nie zachowywała się tak, jak zwykle. Była bledsza, spięta a jej wzrok można było spokojnie uznać za nieco rozbiegany. Również dłonie złączyła na blacie stolika, lecz nawet to nie było w stanie ukryć ich lekkiego drżenia. Lestrange postawił ją w bardzo niekomfortowej sytuacji - i to nie tylko dzisiaj, a wiele lat temu. Jak miała na to zareagować? Została wzięta pod włos i mimo iż w teorii nad sobą panowała, to wiedziała że wystarczył jeden gest czy dotyk, by to wszystko runęło. Wciąż Cię kocham. I nigdy nie przestanę - te słowa odbijały się wewnątrz jej głowy wściekle, jak uwięzione w klatce ptaki. Agresywnie trzepotały skrzydłami i nie pozwalały się skupić. Dlatego też milczała do momentu, w którym nie podeszła do nich kobieta, by przyjąć zamówienie. Wzięła białą kawę, bez cukru. Nic więcej.