Młodszym... bratem? Tą osobą, z którą Geraldine chciała się konsultować? Może mogliby się dogadać? Czy w tym uniwersum istniało takie miejsce, taki punkt, gdzie byłoby to możliwe? Bez tego jadu, bez tego sarkazmu, którym Astaroth ociekał. Miejsce, w którym on nie był selkie, albo w którym nie poznaliby się w takich niefortunnych okolicznościach jak tamta sztormowa noc. Jeśli takie uniwersum istniało, to nie istniało tutaj. Było coś strasznie aroganckiego w Astarothcie, co mocno prowokowało Laurenta do tego, żeby nie ulegać jego spojrzeniom i cokolwiek by sobie nie obmyślił w tej swojej łepetynie - nie ustępować mu miejsca. Przecież też miał swoją dumę, przecież nie mógł przynieść wstydu swojemu ojcu przed mężczyzną, który miał jakieś uprzedzenia. Nie on pierwszy i nie ostatni, nawet jeśli większość ludzi cenił go i kochało za to, że był selkie. Dzięki temu miał oczy, na które łapał większość swoich ofiar. Dlatego też nie zginał ramion i nie kurczył się mimo spojrzenia, jakim obdarzał go ten człowiek. Arogancja... hmm... nazwał arogancją to, co prezentował Astaroth, ale w drugiej myśli - to była jakaś leniwa, całkowicie niewymuszona pewność siebie, która była bardzo intimidating. O arogancji zaś powiedział sam Yaxley.
- Nawet gdyby adres był prawidłowy, to pana towarzystwo sprawia, że uznałbym go za pomylony. - Lekki dystans w głowie był słyszalny, tak jak był namacalny fizycznie między nimi. Starał się nie okazywać większej niechęci, ale ciągle pamiętał ten uścisk na swojej ręce, który naprawdę bolał. Należało mi się. Nie. To był wypadek - to, że Astaroth wszedł do tamtej wody było wypadkiem. Bardzo, BARDZO niefortunnym, który wepchnął mu do głowy trochę ostrożności, ale nadal wypadkiem, który udało się bardzo szybko naprawić. Czy ktoś już tak przeze mnie utonął? Nie chciał nawet odpowiadać sobie na to pytanie, bo wtedy musiałby pomyśleć: mój głos jest zły. A chciał nieść swoim głosem ukojenie.
Tak, przekomarzanie się z tym człowiekiem było zdecydowanie silniejsze od zdrowego rozsądku.
- Świat czarodziei jest naprawdę bardzo mały. Musi być jeszcze mniejszy w pańskiej głowie, skoro uważa pan, że traktowałbym każdego Yaxleya jako potencjalnego brata Geraldine. - Co to w ogóle był za absurd. Znał mnóstwo osób o tym samym nazwisku, które nawet o sobie wzajem nie słyszały i nie wiedziały o swoim istnieniu. Z czystego pokazania, że się go jednak nie boi (bał) przekroczył dzielącą ich odległość miękkim krokiem (bo skrywał niepewność). - Złowił pan to, czego ostatnio pan szukał, panie Yaxley? - Wyciągnął dłoń, żeby uścisnąć rękę Astarotha. Zimną. Za zimną na człowieka. Za ciepłą na zimnego. Za zimną na...
Samorealizacja rosła naprawdę powolutku. Laurent za dobrze znał świat magicznych stworzeń i za dobrze rozumiał podstawy nekromancji, żeby nie sądzić, że ma przed sobą kogoś, kto przekroczył granicę między żywymi a umarłymi. Ale może... może to tylko jakieś wrażenie? Może nie ogrzał się w słońcu, może... Każdy włosek na jego ciele się mimo to stanął dęba, a on sam otworzył szerzej oczy i zapomniał, żeby oddychać normalnie. Jego oddech stał się bardzo płytki i bardzo ostrożny.
Laurent powiedziałby bardzo wiele rzeczy o sobie, ale nie to, że kochała go Bogini Matka. Powiedziałby wręcz, że musiał być dla niej bardzo niechcianym dzieckiem.