[09/08/1972] Śniło mi się, że umarłaś! Przeproś! || erik & brenna

— Nie możesz się sama zdiagnozować — machnął gorączkowo ręką, zbywając opinię siostry na temat jej samopoczucia. — Brak kompetencji.

Jakby ją zaprowadzić do Lecznicy Dusz, to raczej zbyt szybko z niej nie wyszła. Zbyt ciekawy obiekt doświadczalny. Kto wie, może przy okazji odkryliby jakim cudem pomimo takiego zabiegania dalej potrafiła znajdować puste pola w swoim prywatnym kalendarzyku?

— Zręczność, moja droga — powiedział takim tonem, jakby to jedno słowo miało jej wszystko wyjaśnić i przy okazji przedstawić plan treningów na nadchodzące tygodnie.

Skrzywił się, gdy wytknęła mu to, jak określa przywódcę Śmierciożerców. Naprawdę? Teraz będzie się o to czepiała? Co to miało być? Jakaś próba odwrócenia jego uwagi od głównego problemu? Zrób o tym pogadankę w Strażnicy, jak już wyzdrowiejesz, skomentował bezgłośnie, mając nadzieję, że jego kąśliwość nie przebiła się na jego własną twarz.

— Twoje zgadywanki, to nie są fakty — fuknął pod nosem, sięgając machinalnie po swoją różdżkę.

Bynajmniej nie po to, aby wycelować jej końcówkę w siostrę, aby pozbawić ją przytomności, a potem związać, dopóki nie znajdzie dla niej dobrego miejsca na izolatkę w Warowni. A szkoda, bo mogło to rozwiązać parę potencjalnych problemów. Zamiast tego obrócił swoją wieloletnią przyjaciółkę z pozycji pionowej do poziomej, aby chwycić za rączkę jedną dłonią, a za jej czubek drugą. Wbrew sobie zaczął wywierać na nią nacisk, czując, jak drewno opiera się jego własnej sile; było sztywne, a nie giętkie, jak w przypadku całej masy innych różdżek ze sklepu Ollivandera.

Musiał naprawdę mocno powstrzymać się przed tym, aby nie przerwać Brennie w pół słowa. Jej tłumaczenia brzmiały sensownie, biorąc pod uwagę przepowiednię, jednak dalej były to tylko słowa wyroczni. Mnóstwo mistyków i wróżbitów mawiało, że przyszłość jest w ciągłym ruchu, a i sposób na interpretacje tego typu wskazówek od losu było mnóstwo. Cichy głosik w jego głowie podpowiadał mu, że jest w tym jakiś sens. Podejrzewał, że użyto klątwy, która miała działać jak bogin, ale to było takie realne. Zbyt realne. Nawet boginy nie działały w ten sposób.

— Nawet jeśli sztylet jest skażony, to magia musiała na czymś oprzeć wizję. Moje zmartwienia moimi zmartwieniami, ale to co tam wyprawiałaś, brzmi aż nazbyt znajomo, nie sądzisz? — Wbił w nią chłodne spojrzenie, aby zaraz uciec wzrokiem w bok. Jego palce pocierały stare drewno, z jakiego wykonana była jego różdżka. Już sam nie wiedział, co myśleć. — Poza tym, dobrze wiemy, że w naszej krwi krąży mnóstwo darów. Twoje widmowidzenie, jasnowidzenie Morfeusza i cholera wie, co mogło przejść od nas z niezliczonych pokoleń Potterów... Może istnieć jakaś zależność między tymi wizjami a Trzecim Okiem. A kto wie, co we mnie może siedzieć? — Odrzucił głowę w tył, uderzając czubkiem głowy o parapet. Skrzywił się, zagryzając dolną wargę, żeby zapobiec głośnemu syknięciu. — Jest szansa, aczkolwiek niska, że u mnie też miało się coś objawić. Gdyby... Gdyby nie ugryzienie przez wilkołaka. To dalej może we mnie być, stłumione przez wilka do granic możliwości. Sztylet mógł wejść z tym w jakąś reakcję, a kipiąca z niego czarna magia zrobiła resztę.

Może gdyby dowiedzieli się o wyspie wcześniej, parę tygodni lub miesięcy wcześniej, jego reakcja na tajemniczą wizję, nie byłaby tak dramatyczna. Jednak teraz, gdy miał za sobą Beltane, burdel w życiu prywatnym, jaki sam sobie zgotował jedną nakrapianą nocą i nadmiar obowiązków związany z pracą i działalnością Zakonu... Był nazbyt blisko tego, żeby po prostu pęknąć. A to, co ujrzał ubiegłego dnia ,tylko podsyciło jego najgorsze przypuszczenia - jak bardzo by się nie starał, jak blisko Brenny by nie był, tak nawet on może nie zdołać ocalić jej przez samą sobą.