- Jasne. - Powinno być zakazane robienie sobie żartów z takich rzeczy, tymczasem w ich przypadku chyba należało to uznać za normę. Tematy tabu... Cain miał parę rzeczy, które go poruszały i przy których nadmiar żartów pewnie wprawiłby go w nastrój niekoniecznie zamierzony. No chyba że ktoś celowo chciał go wpędzić w kiepski humor. Raczej (o dziwo) takich ludzi unikał, albo odpowiednio się uzbrajał do spotkania z nimi. - Wszędzie wyglądałbyś dobrze, to czemu nie na wózku. Kładłbym ci kocyk na kolankach. - Uśmiechnął się szerzej na moment potrafiąc sobie dobrze zwizualizować taki stan rzeczy. Gdyby do niego przyszło to nie byłoby już tak do śmiechu, ale że była to tylko wizja wytworzona na rzecz niewinnych żartów (bardzo niewinnych)... Prychnął śmiechem, kiedy Edge stwierdził, że ta rozmowa (w dziwnym zaprzeczeniu do niewinności!) prowadzi go na wózek i gdyby ją wprowadzić w życie... Tak, na pewno. Pewnie powinien na to spojrzeć bardziej obiektywnie, być bardziej poważnym człowiekiem i wykazywać się odpowiednią dojrzałością. Mógł, oczywiście. Ale mógł też sobie pozwalać na spuszczenie z tonu, skoro byli na takim zadupiu, gdzie jedynymi obserwatorami były te trzepiąca skrzydłami jaskółki wśród drzew. I to naprawdę musiało być zadupie, skoro wybrały drzewa, a nie jakąś stodołę czy garaż.
- Tak. - Oderwał się leniwie od widoku, z cichym westchnieniem. To była rzeczywistość, a nie sen? Nikt go zaraz nie potrząśnie za ramiona i nie przebudzi? Ocknie się i wyjdzie, że po prostu znowu się naćpał, albo zdarzył mu się naprawdę głęboki i rzeczywisty sen. - Ale ruszę się, bo inaczej przesiedzę tu cały dzień. - Nie żartował. Gdyby tutaj tak usiadł to co najwyżej zmieniałby pozycję, w jakiej siedział, albo czasami połaziłby dla rozprostowania kości. Siedziałby, leżał, spał, patrzył w niebo, albo w tę zieleń. W ciszy. Nadrzędną potrzebą do chłonięcia tego otoczenia było jednak przebywanie z Flynnem i wyciąganie z tego, co tylko się da. Bo właściwie co on robił na co dzień i jak spędzał czas, kiedy nie pracował? Oprócz jedzenia słodyczy i... może powinien nauczyć się piec? Przecież pieczenie nie mogło być tak samo trudne jak próba wyhodowania kwiatka, prawda? Zawsze podobały mu się zielone ozdoby w domu, tylko każda jedna miała ten sam los - zdychały. - Przejdę się i zaraz przyjdę. - Pokazał gestem kierunek obok domu. Zamierzał się dokładnie tak daleko przejść. Wypełnić swoją kompulsję, żeby móc mrugać spokojnie i nie mieć w tyle głowy wrażenie, że nie zna każdego zakamarka tego miejsca.
Bez względu czy z Flynnem, z kubkiem w ręce, czy bez niego i przed poranną kawą - Cian obszedł nie tylko dom dookoła, przyglądając się oknom, drzewom i krzewom, ale i obszedł właściwie każdy kawałek domu - jakby to naprawdę miało jakieś wielkie znaczenie dla... czegokolwiek. A robił ten obchód z taką uwagą, jakby miało tutaj dojść do jakiejś wojny, batalii, albo jakby się spodziewał, że ktoś pochował tu jakieś skarby, czy zamontował pułapki. Nie, niczego takiego nie miał w głowie. To chyba po prostu nerwica natręctw.
A kiedy już pies obronny skończył swoje oględziny to rzucił hasło, że może faktycznie pojadą coś zjeść do miasta, bo głupio byłoby narażać nieswoją kuchnię i nie swoje patelnie na spłonięcie.