07.04.2024, 22:04 ✶
- Warto wziąć poprawkę na to, że nie jesteś człowiekiem. Bynajmniej nie w pełni, panie półselkie - zauważyłem, przygryzłem, uśmiechnąłem się złośliwie. Zamierzałem mu to wyrzucać na każdym kroku, jak gdyby to czyniło go gorszym. Ba!, czyniło go gorszym i niebezpiecznym. Nie sądziłem, że tak szybko mi pójdzie, że tak łatwo wyzna swoje winy, ale... to mi się układało w taką piękną całość, że to musiał być on wtedy nad tą wodą, ale nie miałem łatwości, poza tym oskarżenia w kierunku domu Prewettów oznaczały polityczne kłopoty, może nawet prawne. Tego chciałem uniknąć, szczególnie teraz, kiedy sam nie do końca byłem człowiekiem... Tak właściwie, to już wcale. Nie zwykłem być hipokrytą, a z moją przypadłością i w moim zawodzie, to było na porządku dziennym. Może inaczej, na porządku nocnym.
- Nie można było tak od razy, panie Prewett? - zapytałem, robiąc wymowną minę, po czym odwróciłem się z powrotem do szafki. Próbowałem przetrawić jakoś te informacje, które zdobyłem, na taki sposób, żeby nie wyjść na ignoranta, laika ani miękką cipę. Dworskie rozmowy nie bywały zbyt proste. Trzeba było uważać na dobierane słowa, więc można by rzec, że na starcie bywałem z reguły zdyskwalifikowany. Broniła mnie jedynie młodzieńcza buta, trudny okres dojrzewania i tego typu usprawiedliwienia. - Oczywiście, że wiem. Po prostu nie miałem jeszcze okazji widzieć pijanej selkie - przyznałem rozbawiony. Tak, właśnie stosowałam starą jak świat yaxleyowską metodę radzenia sobie ze stresowymi sytuacjami - zarzuciłem żartem. Może dla Laurenta był to kiepski żart, ale dla mnie jakże przedni!
Cóż, zająłem ręce robieniem herbaty. Sprawy powoli układały się w mojej głowie. Miałem jeszcze chwilę nim woda się zagotuje i będę mógł niespiesznie, manualnie zaparzyć herbaty. Czasu było pod dostatkiem, nie miałem nawet różdżki pod ręką, bo została na stoliku w salonie, więc się też nie spieszyłem.
- Szczerze powiedziawszy, nie spodziewałem się po panu takiej szczerości. Raczej bielącego łapki krętactwa - przyznałem swobodnie, w pewien nawet sposób, nader delikatny, chwaląc postawę Laurenta Prewetta. Świat upadał czy wciąż chciałem zmazać z kart historii wspomnienie naszego niefortunnego dotyku? Kto tam mnie wiedział. Zaparzyłem herbatę i zaprosiłem ręką z powrotem do salonu. Nie wypadało siedzieć w kuchni, poza tym to była strefa na poważne rozmowy rodzinne.
Złapałem obie szklanki z herbatą i postawiłem je na dwóch krańcach stolika. Przełożyłem książkę z kanapy na stolik, tym samym nieco ogarniając otoczenie i przełożyłem swoją różdżkę by była obok książki, bliżej mnie. Usiadłem.
- Często miewasz takie, hmm, wypadki? - zapytałem, bo brzmiał szczerze, ale kto tam wiedział, czy to nie jest jakieś mydlenie mi oczu? Już raz mamił. Raz o mało mnie nie zabił. Jakby nie patrzeć, ja również o mało co nie zabiłem paru osób, w tym Kimi. Czyżby zostanie bestią uczyło pokory?
- Nie można było tak od razy, panie Prewett? - zapytałem, robiąc wymowną minę, po czym odwróciłem się z powrotem do szafki. Próbowałem przetrawić jakoś te informacje, które zdobyłem, na taki sposób, żeby nie wyjść na ignoranta, laika ani miękką cipę. Dworskie rozmowy nie bywały zbyt proste. Trzeba było uważać na dobierane słowa, więc można by rzec, że na starcie bywałem z reguły zdyskwalifikowany. Broniła mnie jedynie młodzieńcza buta, trudny okres dojrzewania i tego typu usprawiedliwienia. - Oczywiście, że wiem. Po prostu nie miałem jeszcze okazji widzieć pijanej selkie - przyznałem rozbawiony. Tak, właśnie stosowałam starą jak świat yaxleyowską metodę radzenia sobie ze stresowymi sytuacjami - zarzuciłem żartem. Może dla Laurenta był to kiepski żart, ale dla mnie jakże przedni!
Cóż, zająłem ręce robieniem herbaty. Sprawy powoli układały się w mojej głowie. Miałem jeszcze chwilę nim woda się zagotuje i będę mógł niespiesznie, manualnie zaparzyć herbaty. Czasu było pod dostatkiem, nie miałem nawet różdżki pod ręką, bo została na stoliku w salonie, więc się też nie spieszyłem.
- Szczerze powiedziawszy, nie spodziewałem się po panu takiej szczerości. Raczej bielącego łapki krętactwa - przyznałem swobodnie, w pewien nawet sposób, nader delikatny, chwaląc postawę Laurenta Prewetta. Świat upadał czy wciąż chciałem zmazać z kart historii wspomnienie naszego niefortunnego dotyku? Kto tam mnie wiedział. Zaparzyłem herbatę i zaprosiłem ręką z powrotem do salonu. Nie wypadało siedzieć w kuchni, poza tym to była strefa na poważne rozmowy rodzinne.
Złapałem obie szklanki z herbatą i postawiłem je na dwóch krańcach stolika. Przełożyłem książkę z kanapy na stolik, tym samym nieco ogarniając otoczenie i przełożyłem swoją różdżkę by była obok książki, bliżej mnie. Usiadłem.
- Często miewasz takie, hmm, wypadki? - zapytałem, bo brzmiał szczerze, ale kto tam wiedział, czy to nie jest jakieś mydlenie mi oczu? Już raz mamił. Raz o mało mnie nie zabił. Jakby nie patrzeć, ja również o mało co nie zabiłem paru osób, w tym Kimi. Czyżby zostanie bestią uczyło pokory?