Lato 1972, 13-14 czerwca // Towards danger; but not too rashly, nor too straight

Czy to zabrzmiałoby dramatycznie gdyby powiedział, że wolałby zdechnąć niż być niepełnosprawnym? Nawet gdyby wszyscy ludzie, których kochał z całego serca mieli nad nim wisieć i mu pomagać, to prawdopodobnie i tak prędzej czy później znaleźliby go martwego. Ale to był przecież żart, tak? Więc po prostu pociągnął żart.

- Fucking hell, mógłbym to zaakceptować tylko gdybyś ty siedział na wózku, a ja na twoich kolanach. - Z jakiegoś powodu nie odwrotnie. I wtedy o czymś sobie przypomniał. - To jest w ogóle koszmar jednej z moich sióstr. - Zabrzmiał odrobinę zbyt poważnie jak na nastrój tej rozmowy, ale coś w jego mimice mówiło, że opowiada tę historię nie bez powodu. I to był poprawny odczyt, opowiadał ją, bo kończyła się durnie. - Powiedziała mi kiedyś, że w którymś z wozów zagnieździł się bogin i zamienił się we mnie po zjebaniu się z trapezu. Czołgałem się w jej kierunku, jęcząc jak tania dziwka i zorientowała się, że to fikcja kiedy za mocno zadarł nogę do przodu, bo normalnie powinny pęknąć mi przy tym spodnie. - Cudem powstrzymał parsknięcie, a po tym wysłuchał tego wywodu o potrzebie spaceru i pocałował go jeszcze raz - tym razem w skroń, do czego musiał już stanąć na palcach. Nie zrozumiał, że pójście z nim było w ogóle jakąś opcją, po prostu wszedł do środka, sprawdził, czy w kuchence był jeszcze w ogóle gaz, po czym odpalił ją i postawił na niej czajnik pełen wody. To akurat rzecz, której nie dało się spierdolić. Znaczy, no dobra - udało mu się przynajmniej dwa razy wygotować całą wodę, ale nie był pewny czy to się w ogóle liczyło, bo najzwyczajniej w świecie o niej zapomniał. Nie liczyło się, prawda?

Ale tym razem mu się udało. Kiedy Bletchley wędrował w kółko budynku bez celu, Bell zrobił im tę kawę, taką samą jak zawsze, zalaną absurdalną ilością mleka i miodu, czyniąc z niej smakowo bardziej napój dla dzieci niż kawę. I to chyba najlepiej podsumowało to, że darował sobie na razie głośne komentowanie kolejnego dziwactwa na liście, bo kto normalny chodziłby kurwa po domu i zaglądał do każdego pokoju w taki sposób? Nie miał pojęcia. To znaczy miał jakieś pojęcie - pewnie każdy chciałby się po nim rozejrzeć, ale w tym co robił Cain było coś totalnie od czapy. Jednocześnie było to na tyle interesujące, żeby Flynn zdążył wyciągnąć spod wiaty stoliczek i dwa krzesełka, usadowić się na jednym z nich z kubkiem i obserwować go trochę jak właściciel, który przyjechał tutaj ze swoim czworonogiem.

- Sprawdziłeś wszystkie zakamarki tego domu, a zapomniałeś zajrzeć do lodówki - powiedział, wpatrując się w niego z dołu. - Przywieźliśmy nam jedzenie, tylko trzeba je odgrzać. Nie zrobiłem tego, bo byłem zbyt przejęty śledzeniem cię wzrokiem. Znalazłeś jakichś Śmierciożerców?