[noc z 9.08 na 10.08] Szaleństwo Windermere. Cisza na wodzie

Patrick zmarszczył brwi, próbując skupić się na właściwym toku prowadzonej rozmowy, ale wciąż uderzała w niego myśl, że Brenna chce go zdradzić. Znowu dotknął ręką karku i jakby na dowód poczuł, że gęsia skórka na jego ciele tylko się nasiliła.
- Czasami szukamy korelacji między sprawami, które jej tak naprawdę nie mają – zauważył, siląc się na spokój. Miał ochotę złapać Brennę za ramiona i potrzasnąć nią z krzykiem, żeby przestała się interesować sprawą Hillów. – Wiem jeszcze, że była jakaś trójka mugoli, ale… - wzruszył ramionami. – Nie zajmujemy się zaginięciami mugoli. Zresztą, to znowu mogą być pozorne połączenia – dodał ciszej. – Może też być więcej spraw, po prostu ich nie zarejestrowaliśmy. Albo nawet mugole nie zauważyli w zaginięciu tych ludzi lub ich śmierci czegoś podejrzanego.
Z jednej strony to pewnie była przerażająca myśl, ale gdyby się nad tym dłużej zastanowić… czy kogoś zaskoczyłoby zasłabnięcie rybaka, który od czterdziestu lat łowił w jeziorze Windermere? Raczej nie. A śmierć jakiegoś wiekowego stróża? Pewnie także nie. A zaginięcie dzikiego lokatora, o którym mało kto wiedział? Nie. A autostopowicza? Też nie. Ale z drugiej, czy idąc takim tokiem rozumowania nagle nie można by było dopasować do tego, co się działo w tym miejscu wszystkiego?
Potrząsnął głową, starając się odepchnąć od siebie niechciane myśli. Wszystko wskazywało na to, że Longbottom bardzo niefortunnie wybrała sobie czas i miejsce na zdradzenie go. Czemu dzisiaj? Bo miała dwa luźniejsze dni i mogła poskładać sobie całą historię do kupy? A może planowała to od miesięcy? Czy komuś powiedziała?
- Jest kilka możliwości – zaczął, znowu starając się skupić na sprawie Ośrodka Windermere. Byli już na dworze i Patrick mógł chociaż spoglądać na plecy Brenny i pilnować, by nie zrobiła czegoś głupiego. – Po pierwsze: są tutaj tylko żywe trupy, które dostrzegł Bagshot. Nie było ich wcześniej i wszystko, co zdarzyło się wcześniej to przypadki. Po drugie: żywe trupy to przejaw czegoś większego. Wtedy śmierć Roberts, dwójki nastolatków i zaginięcie mugoli – a także wszystkie inne zdarzenia, które z jakiegoś powodu nam umykają – są ze sobą w jakiś sposób powiązane. Po trzecie… nie ma żywych trupów a Bagshot to idiota. Może się upił a gdy dotarło do niego, co zrobił, postanowił się schować w miejscowym lesie i przeczekać sytuację.
Steward nie wierzył w tę ostatnią możliwość, ale czasami nawet tak głupie rzeczy się zdarzały. Kiedy nie skupiał się na obserwowaniu pleców Brenny, również on rozglądał się, jak z zewnątrz prezentował się Ośrodek i ile osób wciąż się po nim krzątało.
Tak, to musiało zostać zrobione, dla większego dobra – powtórzył w myślach jej słowa. Aż się wzdrygnął w środku. Więc skoro to rozumiała to czemu planowała go zdradzić? Czyżby w jej głowie panowało aż takie umiłowanie do działania zgodnie z literą prawa?
- O ile wiem, jeszcze nie ze wszystkimi skończyli amnezjatorzy – odpowiedział. – Swoją drogą, nie wydaje ci się to dziwne? Jeśli założymy, że najbardziej prawdopodobna jest opcja numer dwa, że raz mamy dowody na przestępstwo a raz ich nie mamy?
Domek letniskowy, który wynajmował Owen Bagshot znajdował się trochę na uboczu Ośrodka i był jednym z tych położonych najbliżej wejścia do lasu. Teraz w jego oknach świeciły światła. Zbliżając się, dostrzegli również kilka znajomych twarzy. Niektórzy nadal przeczesywali Ośrodek, szukając zaginionego lub zgłoszonych przez niego żywych trupów.