08.04.2024, 09:20 ✶
Ze wszystkich miejsc w Dolinie Godryka, wydarty Kniei półdzikus najbardziej ukochał ten dom.
To nie pozostawiało żadnych wątpliwości.
Czuł się tu chciany i kochany, czuł się potrzebny, czuł że jest miejsce na robotę, ale też miejsce na odpoczynek. Czuł że jest tu miejsce dla niego.
Dlaczego więc po przymusowym przesiedleniu nie pojawił się od razu u drzwi Lysandra? Odpowiedź była oczywista, jeśli tylko znało się Sama bardziej niż przelotnie. On po prostu lubił się opiekować, lubił roztaczać aurę zaradności, lubił być schronem pod którym mogły ukryć się zagubione zwierzęta. I choć sam oddałby część swej leśniczówki dla Motyla czy Sarenki, tak nigdy przenigdy nie poprosiłby ich o pomoc. Z resztą było już za późno... Przyjął ofertę pracy u Longbottomów, która ciążyła mu teraz jak kamień młyński u szyi, ale nie sposób było się wycofać.
Pozostawało liczyć, że Nora jak zawsze z pierwszym podmuchem jesiennego wiatru odejdzie do Londynu, do swoich wielkich spraw i wspaniałej kawiarni. Do swojego życia w którym nie było kształtu niedźwiedzia w który mógłby się wpasować.
Nie było kształtu takiego, jaki był tu.
Po prawdzie był to powód, dla którego zabrał tu Szczeniaka. Francuski Piesek, teraz zapodziany kundel, znał to spojrzenie bitego, uwiązanego na sznurze psa, który nie mogł uwierzyć, że ręka, która po niego sięga chce go pogłaskać a nie zdzielić kolejny raz. Wychudzony, nieszczęśliwy. Byli razem jak stowarzyszenie nieumarłych poetów, godrycka bohema artystów nie mających celu i życia pasującego do społecznych norm. Błękitne ptaki, tak jak pióra jego krogulczych skrzydeł.
Samuel czuł wzbierającą miłość do nich, i wzbierający ból wobec niezręczności jaka przetaczała się nad ich głowami. Podszedł więc do Neila i uściskał go mocno.
– Hej, przestań. Robota pomoże Ci zapomnieć. Chcesz, możemy od razu się napić. Ula, leczymy dzisiaj zbolałe serca, chcesz się dołączyć w ramach empatii, czy współodczuwania nie ważne, ale dzisiaj jest ważny, ważny jabłkowy dzień. Razem tworzymy historię tego miejsca, a to co wyjdzie spod naszych rąk podlane łzami, będzie czymś co przeleje się przez każde gardło w tej okolicy. – mówił to cały czas przytulając do siebie Neila, jak kilka godzin wcześniej czynił to w niedźwiedziej formie. Choć ludzie zwykli zapominać, że pod grubym futrem skryty jest Sam, to Sam nigdy nie zapominał. Dla niego bycie niedźwiedziem, człowiekiem czy ptakiem zlewało się w jedno, jakby tylko zmieniał ubranie. Więc jeśli Neil poprzedniej nocy wtulał się w grube futro, dlaczego teraz jakkolwiek byłoby mu niezręcznie w uścisku szczupłego wysokiego blondyna, który jeszcze kilka tygodni temu zastraszał go na tyłach baru "U Lizzy"?
– Chodź kochana, grupowy uścisk, a potem śmierć i zagłada tonom jabłuszek!– uśmiechnął się smutno wyciągając ramię po Ulę, żeby i ją utulić. To pomagało. Tego nauczył go Motyl, który wyfrunął ku łąkom szukać słodkiego nektaru.
To nie pozostawiało żadnych wątpliwości.
Czuł się tu chciany i kochany, czuł się potrzebny, czuł że jest miejsce na robotę, ale też miejsce na odpoczynek. Czuł że jest tu miejsce dla niego.
Dlaczego więc po przymusowym przesiedleniu nie pojawił się od razu u drzwi Lysandra? Odpowiedź była oczywista, jeśli tylko znało się Sama bardziej niż przelotnie. On po prostu lubił się opiekować, lubił roztaczać aurę zaradności, lubił być schronem pod którym mogły ukryć się zagubione zwierzęta. I choć sam oddałby część swej leśniczówki dla Motyla czy Sarenki, tak nigdy przenigdy nie poprosiłby ich o pomoc. Z resztą było już za późno... Przyjął ofertę pracy u Longbottomów, która ciążyła mu teraz jak kamień młyński u szyi, ale nie sposób było się wycofać.
Pozostawało liczyć, że Nora jak zawsze z pierwszym podmuchem jesiennego wiatru odejdzie do Londynu, do swoich wielkich spraw i wspaniałej kawiarni. Do swojego życia w którym nie było kształtu niedźwiedzia w który mógłby się wpasować.
Nie było kształtu takiego, jaki był tu.
Po prawdzie był to powód, dla którego zabrał tu Szczeniaka. Francuski Piesek, teraz zapodziany kundel, znał to spojrzenie bitego, uwiązanego na sznurze psa, który nie mogł uwierzyć, że ręka, która po niego sięga chce go pogłaskać a nie zdzielić kolejny raz. Wychudzony, nieszczęśliwy. Byli razem jak stowarzyszenie nieumarłych poetów, godrycka bohema artystów nie mających celu i życia pasującego do społecznych norm. Błękitne ptaki, tak jak pióra jego krogulczych skrzydeł.
Samuel czuł wzbierającą miłość do nich, i wzbierający ból wobec niezręczności jaka przetaczała się nad ich głowami. Podszedł więc do Neila i uściskał go mocno.
– Hej, przestań. Robota pomoże Ci zapomnieć. Chcesz, możemy od razu się napić. Ula, leczymy dzisiaj zbolałe serca, chcesz się dołączyć w ramach empatii, czy współodczuwania nie ważne, ale dzisiaj jest ważny, ważny jabłkowy dzień. Razem tworzymy historię tego miejsca, a to co wyjdzie spod naszych rąk podlane łzami, będzie czymś co przeleje się przez każde gardło w tej okolicy. – mówił to cały czas przytulając do siebie Neila, jak kilka godzin wcześniej czynił to w niedźwiedziej formie. Choć ludzie zwykli zapominać, że pod grubym futrem skryty jest Sam, to Sam nigdy nie zapominał. Dla niego bycie niedźwiedziem, człowiekiem czy ptakiem zlewało się w jedno, jakby tylko zmieniał ubranie. Więc jeśli Neil poprzedniej nocy wtulał się w grube futro, dlaczego teraz jakkolwiek byłoby mu niezręcznie w uścisku szczupłego wysokiego blondyna, który jeszcze kilka tygodni temu zastraszał go na tyłach baru "U Lizzy"?
– Chodź kochana, grupowy uścisk, a potem śmierć i zagłada tonom jabłuszek!– uśmiechnął się smutno wyciągając ramię po Ulę, żeby i ją utulić. To pomagało. Tego nauczył go Motyl, który wyfrunął ku łąkom szukać słodkiego nektaru.