08.04.2024, 10:51 ✶
Nie można było powiedzieć, że oboje byli zapracowani. Tristan owszem - pracował w dwóch miejscach, a praktycznie cały wolny czas wypełniała mu Olivia. Olivia z kolei... No cóż - miała jedną pracę, na dodatek u własnej matki, przez co miała odrobinę więcej luzu. W teorii miała otworzyć własny biznes razem z przyjaciółką, ale od planu do jego realizacji była naprawdę daleka, długa droga. Co prawda Quirke na własną rękę oglądała kilka lokali, nie do końca oficjalnie, a także przeglądała gazety i zaczynała orientować się w cenach, ale bez pomocy Ave nie miała szans, by poskładać to wszystko do kupy. Dlatego czekała, a w międzyczasie udało jej się wpakować w kilka sytuacji, które śmiało można było nazwać niebezpiecznymi. A nawet zagrażającymi jej życiu, chociaż po prawdzie ruda nie do końca tak to postrzegała. Bo przecież umrzeć można było na zwykłym spacerze, prawda? Albo pijąc wodę ze szklanki.
Olivia akurat kończyła warzyć jeden z eliksirów, będący częścią większego zlecenia. Tego, które zebrała przypadkowo podczas wycieczki z Tristanem. W końcu dostała upragnioną sowę i mogła pochwalić się matce, jak dobrze jej idzie zdobywanie nowych klientów. Zależało jej na tym, by pani Quirke była z niej dumna - urabiała ją, by w końcu doprowadzić do poważnej rozmowy o wyprowadzce i zmianie pracy. Ale, jak to było w przypadku Olivii, kobieta odkładała to w czasie tak bardzo, jak tylko mogła. Jeszcze nie dzisiaj, jeszcze nie teraz. Może jutro, a może w ogóle pod koniec sierpnia, bo przecież matki nie zostawi tuż przed rozpoczęciem roku. Tak, to było logiczne, prawda? Przynajmniej w jej głowie.
Wyszła mniej-więcej o czasie, który sama sobie ustaliła rano. Odłożyła wcześniej fiolkę do odpowiedniej skrzynki, uprzednio nalepiając odrobinę krzywo etykietę. Westchnęła z irytacją, bo co jak co, ale równe naklejanie naklejek nigdy jej nie szło. Niby to nie miało znaczenia, ale przecież odbiór wizualny był równie ważny, co działanie eliksiru. No nic, najwyżej się poprawi - ważne, że nie pomylą konkretnego zamówienia.
- Wychodzę! Jutro zacznę trochę wcześniej ale zostanę dłużej, zostały tylko dwie butelki - powiedziała do matki, wychodząc z pracowni, znajdującej się na zapleczu. Akurat w środku nie było nikogo, pani Quirke wertowała księgę z zamówieniami.
- Nie wracaj zbyt późno, skarbie - rzuciła tylko, marszcząc brwi. Nie zgadzały jej się liczby, ale nie chciała córki tym kłopotać, więc tylko posłała jej krótki uśmiech, zanim nie wróciła do przeliczania dzisiejszego utargu. Czy to była wina braku przecinka, czy może zgubiło się jedno zero?
Olivia wyszła ze sklepu, niemal wpadając na Tristana.
- Tristan! - Olivia nawet nie kryła zdziwienia. Zapomniała, że się umówili? Nie, to niemożliwe, jeżeli chodziło o niego, to ona nigdy nie zapominała. - Nie spodziewałam się ciebie.
Nie wyglądała jednak na złą z powodu niespodziewanej wizyty. Przeciwnie - jej twarz rozpromieniała się, a usta wygięły w szerokim, radosnym uśmiechu. Nie bacząc na to, że wokół byli ludzie, którzy przechodzili ulicą, a za szybą matka (która pewnie i tak nie zwracała uwagi na to, co działo się na zewnątrz), Olivia zarzuciła dłonie na jego kark i pocałowała go mocno na powitanie.
- Co tu robisz?
Olivia akurat kończyła warzyć jeden z eliksirów, będący częścią większego zlecenia. Tego, które zebrała przypadkowo podczas wycieczki z Tristanem. W końcu dostała upragnioną sowę i mogła pochwalić się matce, jak dobrze jej idzie zdobywanie nowych klientów. Zależało jej na tym, by pani Quirke była z niej dumna - urabiała ją, by w końcu doprowadzić do poważnej rozmowy o wyprowadzce i zmianie pracy. Ale, jak to było w przypadku Olivii, kobieta odkładała to w czasie tak bardzo, jak tylko mogła. Jeszcze nie dzisiaj, jeszcze nie teraz. Może jutro, a może w ogóle pod koniec sierpnia, bo przecież matki nie zostawi tuż przed rozpoczęciem roku. Tak, to było logiczne, prawda? Przynajmniej w jej głowie.
Wyszła mniej-więcej o czasie, który sama sobie ustaliła rano. Odłożyła wcześniej fiolkę do odpowiedniej skrzynki, uprzednio nalepiając odrobinę krzywo etykietę. Westchnęła z irytacją, bo co jak co, ale równe naklejanie naklejek nigdy jej nie szło. Niby to nie miało znaczenia, ale przecież odbiór wizualny był równie ważny, co działanie eliksiru. No nic, najwyżej się poprawi - ważne, że nie pomylą konkretnego zamówienia.
- Wychodzę! Jutro zacznę trochę wcześniej ale zostanę dłużej, zostały tylko dwie butelki - powiedziała do matki, wychodząc z pracowni, znajdującej się na zapleczu. Akurat w środku nie było nikogo, pani Quirke wertowała księgę z zamówieniami.
- Nie wracaj zbyt późno, skarbie - rzuciła tylko, marszcząc brwi. Nie zgadzały jej się liczby, ale nie chciała córki tym kłopotać, więc tylko posłała jej krótki uśmiech, zanim nie wróciła do przeliczania dzisiejszego utargu. Czy to była wina braku przecinka, czy może zgubiło się jedno zero?
Olivia wyszła ze sklepu, niemal wpadając na Tristana.
- Tristan! - Olivia nawet nie kryła zdziwienia. Zapomniała, że się umówili? Nie, to niemożliwe, jeżeli chodziło o niego, to ona nigdy nie zapominała. - Nie spodziewałam się ciebie.
Nie wyglądała jednak na złą z powodu niespodziewanej wizyty. Przeciwnie - jej twarz rozpromieniała się, a usta wygięły w szerokim, radosnym uśmiechu. Nie bacząc na to, że wokół byli ludzie, którzy przechodzili ulicą, a za szybą matka (która pewnie i tak nie zwracała uwagi na to, co działo się na zewnątrz), Olivia zarzuciła dłonie na jego kark i pocałowała go mocno na powitanie.
- Co tu robisz?