Przechylanie statku miało naturę powolną tylko na początku. Potem stało się procesem, który gwałtownie zmienił odczucia grawitacji, przypominając, jakim przerażającym zjawiskiem była.
Laurent nie potrafił się już utrzymać na własnych nogach, przysunięty pod ścianę. Miał ochotę machać różdżką na prawo i lewo, tylko nie widział rozwiąząń. Zrobić jednak dziurę w statku i uciekać? Stworzyć im miękkie podłoże? Zabudować ich w bezpiecznym kokonie, żeby nic na nich nie spadło? Albo nie naruszać nic, bo przecież żeby coś stworzyć - coś trzeba poświęcić. Transmutacja nie pozwalała na tworzenie wszystkiego z powietrza. Próba myślenia i zastanawiania się nad tym, co teraz, rozbijała się o tysiące igieł utkanych z muszę działać TERAZ. Przylgnął do tej ściany statku, która stała się nagle jego podłogą i spoglądał na ścianę przed sobą, szukając oczami czegoś, co mogłoby na nich spaść, co mogłoby im zaszkodzić. To, co działo się w jego głowie przez wydłużone minuty, kiedy nawet nie wiedział, w której chwili Philip znalazł się tuż przy nim, trwało jeden, dwa oddechy. Jedno uderzenie albo dwa uderzenia serca. W ostatecznej przytomności zamienił tylko podłoże pod nimi w coś lepiej amortyzującego uderzenia - na całe szczęście, bo w tej następnej chwili statek łupnął o taflę oceanu.
Ludzkie krzyki przedarły się przez łkanie metalowej konstrukcji.
Trzeba im pomóc. Im - czyli kim? Komu pomóc? Gdzie nieść pomoc? Gdyby nie miękkie lądowanie to może właśnie Laurent nawet nie byłby w stanie myśleć i wszystko piszczałoby w jego uszach. Nie docierało do niego nawet w pełni to, co się dzieje. Oparł się rękoma o amortyzujący materac, unosząc się, chłonąc chaos otoczenia. Piszczało mu w uszach, a świadomość podszeptywała tylko jedno: idziesz na dno. I o ile to go nie przerażało, że sam na dnie mógłby skończyć to to, że taka ilość ludzi na to dno mogłaby pójść... już tak.
- N...nie! Nie wpuszczaj wody! - Złapał rękę Philipa, żeby ten czasem nie wpadł na pomysł, przez który woda wtargnęłaby tutaj jak koszmarnie nieproszony gość. Magią jeszcze zdążą przecież zrobić wyrwę w burcie, jeśli będzie taka potrzeba i woda zacznie się wlewać. A zacznie. Na pewno zacznie. - Sprawdź pokoje. - Laurent zebrał się z ziemi ostrożnie, na miękkich nogach. - Rozdzielmy się. - Zaproponował, pokazując jedną stronę korytarza, a sam poszedł w drugą. Przecież tak będzie szybciej. Tak mieli szansę uratować więcej osób, może WSZYSTKICH. Czemu znowu chcesz im pomagać? Po prostu uciekaj. Zostawić za sobą wszystko, ratować po prostu siebie.
To, że potem tymi ludźmi będą musieli zająć się amnezjatorzy było najmniejszym problemem.
Drzwi po drzwiach otwierały się - ludzie wychodzili z nich ostrożnie, wspomagani magią Laurenta, albo samodzielnie. Niektórzy bardzo mocno poobijani, inni nawet niezdolni, żeby samemu iść. Mugole, czarodzieje - nie miało znaczenia, jakiej krwi byli, albo co mogli zobaczyć. Wszyscy i tak byli w szoku, a Laurent bardzo się starał, żeby ten szok nie przeszedł w panikę. Starał się ich uspakajać i prowadzić, przede wszystkim... w górę. Znajomych czarodziei pytał, czy mają jak zawiadomić Ministerstwo, czy ktoś był w stanie skontaktować się Falami, żeby zawiadomić o wypadku. Żeby im pomogli. Znalazła się obsługa statku, która zaczęła pomagać w całym aspekcie ewakuowania do wyższych stref statku. Ile to zmieniało? Bo czy ktoś w ogóle miał szansę znaleźć się tu w odpowiednim czasie? Dym snuł się po niektórych korytarzach, a statek jęczał i trzeszczał coraz bardziej, jakby zaraz miał złamać się w pół. Niektóre widoki nie były przeznaczone dla ludzkich oczu. Widoki ludzi, którym nie dało się już pomóc, a trzeba było odciągać ich bliskich od nich.
W końcu jednak stało się to, co stać się musiało.
Do korytarzu chlusnęła woda.