[05/08/1972] You come to me on the day of Black's wedding || erik & nora

Zmarszczył czoło. Aż tak obawiała się krytyki ze strony mieszkańców Warowni, że rozważała opuszczenie posiadłości bez śniadania, a przede wszystkim bez pożegnania? Poczuł lekkie ukłucie w sercu, gdy przeszło mu przez myśl, że może to była jego wina. Bywał wredny, gdy nastąpiła mu za mocno na odcisk, jednak rzadko kiedy robił to, aby faktycznie zrobić Norze krzywdę. Czy to jego reakcji tak się obawiała? Tego, że wyciągnie jej kłamstwa przy wszystkich i zacznie publicznie przepytywać, jak gdyby trafiła na przesłuchanie w biurach Brygady Uderzeniowej?

— W tym przypadku raczej później. Dużo później — odparł, postanawiając jednak nie zdradzać wiele więcej. Już i tak był mocno zmęczony przez wydarzenia ubiegłej nocy. Oprócz tego po śniadaniu wcale nie zaznał odpoczynku, a zaraz miał wybyć na praktycznie cały dzień z domu. To nie był czas i miejsce na takie rozmowy.

Wysłuchał przyjaciółki, nachylając się stopniowo coraz bardziej w jej stronie, im szybciej mówiła, jak gdyby mniejszy dystans pozwalał na szybsze zrozumienie tego, co próbowała mu przekazać. Potańcówka i facet. Prawdopodobnie facet. Nie no, prawie na sto procent facet. Cóż, mogła gorzej trafić, pomyślał mimochodem, nie powtarzając jednak tych słów na głos. Na potańcówce większość gości należała jednak do ludzi... dobrych, zaufanych.

— Więc... Znam tego kogoś? To ktoś z naszych? — Podrapał się po policzku, marszcząc jednocześnie brwi. Potańcówka przez Brenny była przeznaczona w dużej mierze dla sojuszników Zakonu Feniksa i ich przyjaciół. Wprawdzie o imprezie wiedzieli też zwykli mieszkańcy Doliny, ale tych do stodoły trafiło stosunkowo niewiele. — Chociaż... Nie, to nie może być nikt od nas. — Pokręcił głową. Nora może i nie należała do trzonu bojówki organizacji Dumbledore'a, ale brała udział w wielu spotkaniach. Gdyby to był ktoś z Zakonu Feniksa, to minęłaby się z kimś takim. Bądź co bądź, zaangażowała się w działania konspiracyjne, pomagając między innymi przy sprawie Arabelli. — Ale ktoś z naszej siatki znajomych...?

Na dłuższą chwilę w jego głowie zabłysła czerwona lampka pod plakietką z napisem ''Perseusz Black''. Wstrząsnęło nim to, jak sensowna wydawała się ta opcja, biorąc pod uwagę incydent bobrowy na balu w Warowni sprzed zaledwie kilka miesięcy oraz to, że Black zamierzał nazwać swoje dziecko po pannie Figg. Gdy poinformował go o tym podczas ich małej posiadówki w kiblu, uznał to za drobny żart lub zbieg okoliczności, że akurat to słowo pasowało do tradycji jego rodziny, jednak teraz... Może kryło się za tym coś więcej?

W oczach Erika zagościł autentyczny strach i zmartwienie losem przyjaciółki. W końcu za kilka godzin ten mężczyzna miał stanąć przed ołtarzem, przysięgając wierność i uczciwość małżeńską pannie Rookwood. Zbyt dobrze wiedział, jaki był stan Nory przez jej nieudane życie uczuciowe w ostatnim czasie. Coś takiego kompletnie by ją zniszczyło. Tylko, że... Merlinie, przecież Black wyszedł z Elliotem, pomyślał i momentalnie odetchnął z ulgą. Parsknął parę razy, wydychając gwałtownie powietrze. Dzięki niech będą bogom za to, że nie miał aż takich dziur w pamięci po tamtej nocy. Skoro Nora wyszła z kimś, to nie mogła znaleźć się w towarzystwie Blacka, który wyszedł sporo wcześniej i był pod opieką Malfoya.

— Ekhm — chrząknął, nie bardzo wiedząc, co powiedzieć. — Więc jest źle czy po prostu... skomplikowanie? Przed wyjściem do ogrodu wydawałaś się lekko zagubiona.

Uniósł brwi. Zdawał sobie sprawę z tego, że Nora chciała stabilności, ale pragnęła też czegoś prawdziwego. Widowisko randkowe dosyć jasno pokazało, że chociaż kobiecie zależało na miłości, tak niekoniecznie miała zamiar rzucać się w ramiona pierwszej osoby, która się nią zainteresuje. Miała własny biznes i dorastającą córkę, którą ''samotnie'' wychowywała, bez asysty stałego partnera. Musiała mieć standardy. Musiała mieć zasady.