09.04.2024, 14:00 ✶
Drgnęła na brzmienie swojego imienia w jego ustach. Te znajome tony, chociaż zdawały się być tak odległe i inne, to jednak były takie same jak kiedyś, mimo że przepełniały je inne niż zwykle emocje. Udało jej się zebrać w końcu w sobie, by móc unieść wzrok i spojrzeć mężczyźnie w oczy. W jej niebieskich jak ocean skąpany w słońcu tęczówkach jawiło się pytanie. Co dalej?
- Czasem - odpowiedziała w końcu, po chwili milczenia. Doskonale pamiętała jaka była kiedyś i jak reagowała na to, że sam zabierał pracę do domu. - Zdarza się, że przeglądam szczególnie skomplikowane przypadki, gdy mam wolną chwilę. Notuję, sprawdzam w swoich księgach. Patrzę w innym otoczeniu - czasem jego zmiana dużo daje.
Jej twarz nieco się rozluźniła, a kąciki ust drgnęły odrobinę, tworząc na ułamek sekundy coś na kształt uśmiechu. Zaraz jednak blondynka spoważniała.
- Ale nie robię z tego reguły - dodała niemal od razu. Kusiło dodać przecież mnie znasz, wiesz jaka jestem, ale… Czy po takim czasie wciąż ją znał i wiedział, jaka jest? Delacour zerknęła na torebkę i pokręciła głową, jakby chciała powiedzieć “nie”. Ale z jej ust nie wydobył się żaden dźwięk. Być może dlatego, że kelnerka przyniosła im kawy - na okrągłej tacy, zerkając z ciekawością to na jedną, to na drugiego. Była ciekawska, ale czy można było jej się dziwić? Przecież gołym okiem widać było, że tutaj coś się działo, a naturą ludzką była wścibskość.
- Laurence, nie wiem czy da się zacząć od nowa - powiedziała, otaczając filiżankę z białą kawą dłońmi. Była przyjemnie ciepła, ale nie gorąca. W idealnej temperaturze, z pianką, która powoli opadała. - Nie da się wymazać wszystkiego, co nas łączy, żeby zacząć od nowa.
Mówiła bardzo cicho, a wzrok znowu ześlizgnął się z jego oczu gdzieś na dół, na blat stolika, jakby samo patrzenie na niego sprawiało jej ból. Zastanowiło ją jednak jedno. Czy był pewny, że była sama, że wysnuwał takie śmiałe propozycje? Czy o nią wypytywał? Czy może uznał, że woli postawić wszystko na jedną kartę i liczył, że ona sama powie mu o ewentualnym narzeczonym, jeśli taki by istniał?
- Rozumiem, czemu zrobiłeś tak a nie inaczej. Być może gdyby nie odległość, zrobiłabym to samo na twoim miejscu - powiedziała w końcu, sięgając do torebki. Dłoń jej lekko drżała, gdy wyciągała paczkę bezwonnych papierosów. Paliła naprawdę okazjonalnie, praktycznie wcale. Wiedziała, że to nie uspokaja a wręcz przeciwnie - ale chodziło o odruch, którego teraz bardzo potrzebowała. Przysunęła bliżej siebie popielniczkę, ale wstrzymywała się z zapaleniem papierosa. Obracała go w dłoniach w milczeniu.
- Czasem - odpowiedziała w końcu, po chwili milczenia. Doskonale pamiętała jaka była kiedyś i jak reagowała na to, że sam zabierał pracę do domu. - Zdarza się, że przeglądam szczególnie skomplikowane przypadki, gdy mam wolną chwilę. Notuję, sprawdzam w swoich księgach. Patrzę w innym otoczeniu - czasem jego zmiana dużo daje.
Jej twarz nieco się rozluźniła, a kąciki ust drgnęły odrobinę, tworząc na ułamek sekundy coś na kształt uśmiechu. Zaraz jednak blondynka spoważniała.
- Ale nie robię z tego reguły - dodała niemal od razu. Kusiło dodać przecież mnie znasz, wiesz jaka jestem, ale… Czy po takim czasie wciąż ją znał i wiedział, jaka jest? Delacour zerknęła na torebkę i pokręciła głową, jakby chciała powiedzieć “nie”. Ale z jej ust nie wydobył się żaden dźwięk. Być może dlatego, że kelnerka przyniosła im kawy - na okrągłej tacy, zerkając z ciekawością to na jedną, to na drugiego. Była ciekawska, ale czy można było jej się dziwić? Przecież gołym okiem widać było, że tutaj coś się działo, a naturą ludzką była wścibskość.
- Laurence, nie wiem czy da się zacząć od nowa - powiedziała, otaczając filiżankę z białą kawą dłońmi. Była przyjemnie ciepła, ale nie gorąca. W idealnej temperaturze, z pianką, która powoli opadała. - Nie da się wymazać wszystkiego, co nas łączy, żeby zacząć od nowa.
Mówiła bardzo cicho, a wzrok znowu ześlizgnął się z jego oczu gdzieś na dół, na blat stolika, jakby samo patrzenie na niego sprawiało jej ból. Zastanowiło ją jednak jedno. Czy był pewny, że była sama, że wysnuwał takie śmiałe propozycje? Czy o nią wypytywał? Czy może uznał, że woli postawić wszystko na jedną kartę i liczył, że ona sama powie mu o ewentualnym narzeczonym, jeśli taki by istniał?
- Rozumiem, czemu zrobiłeś tak a nie inaczej. Być może gdyby nie odległość, zrobiłabym to samo na twoim miejscu - powiedziała w końcu, sięgając do torebki. Dłoń jej lekko drżała, gdy wyciągała paczkę bezwonnych papierosów. Paliła naprawdę okazjonalnie, praktycznie wcale. Wiedziała, że to nie uspokaja a wręcz przeciwnie - ale chodziło o odruch, którego teraz bardzo potrzebowała. Przysunęła bliżej siebie popielniczkę, ale wstrzymywała się z zapaleniem papierosa. Obracała go w dłoniach w milczeniu.